Σκληρός πολιτικός λόγος πίσω από την ευγένεια

Αν η καθηγήτρια Άννα Ψαρούδα – Μπενάκη, η οποία εξελέγη χθες πρόεδρος της
Βουλής, ξεχωρίζει για την ευγένεια και την κομψότητά της, άλλο τόσο
διακρίνεται για την αυστηρότητα και τον κοφτό και σκληρό πολιτικό της λόγο
απέναντι στους αντιπάλους της.

Λίγες μόλις μέρες πριν από τις εκλογές, μιλούσε για «δραματικά κρίσιμες ώρες
που περνάει ο τόπος», τονίζοντας πως οι αποφάσεις για τη χώρα πρέπει να
παίρνονται μέσα στη Βουλή και κάνοντας τρεις επισημάνσεις: «Τρεις αρχές πρέπει
να υλοποιηθούν: αυτές της έντιμης διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων, της
διαφάνειας στην άσκηση της εξουσίας και της έμφασης στον πολίτη και στα
δικαιώματά του».

Βεβαίως, η κ. Μπενάκη, πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και από τα
πολιτικά πρόσωπα που συζητήθηκαν τον Ιούνιο του ’89 για την πρωθυπουργία της
κυβέρνησης N.Δ – ΣΥΝ (θέση που κατέλαβε τελικώς ο κ. Τζ. Τζαννετάκης), έχει
εγκαίρως πάρει αποστάσεις απ’ όλα τα κόμματα. Και έχει αφήσει στο παρελθόν
πολιτικές σαν εκείνη πριν από 15 χρόνια, όταν ήταν από τους σημαντικότερους
πολιτικούς και νομικούς κατηγόρους του Ανδρέα Παπανδρέου.

«H παραμονή ενός κόμματος – πιστεύει – ενός φορέα ή και του ίδιου προσώπου
στην εξουσία προκαλεί εθισμό και οδηγεί σε συμβιβασμούς». Άλλωστε, προσθέτει,
«η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από σωτήρες αλλά από υπηρέτες».

H κ. Μπενάκη έχει επιδείξει στο παρελθόν ότι δεν είναι μόνον αυστηρή, αλλά και
επιεικής. Όταν ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος τής είχε επιτεθεί χρησιμοποιώντας
ακόμη και βαριές κουβέντες, εκείνη είχε κρατήσει την ψυχραιμία της και δεν
ξέφυγε τότε από τα όρια άσκησης του λειτουργήματος της αντιπροέδρου της
Βουλής.

Ωστόσο, δεν παρέλειπε, όποτε το πίστευε, να επικρίνει σκληρά το ΠΑΣΟΚ και
προσωπικά τον νέο πρόεδρό του Γιώργο Παπανδρέου. Προεκλογικά μιλώντας για την
εκλογή του από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, έκανε λόγο για «εκλογή παρωδία», αλλά και
«για εκλογή που ήταν βάναυση και κραυγαλέα εκτροπή από τους δημοκρατικούς
θεσμούς» με την οποία «ποδοπατήθηκε ο θεσμός του κόμματος».

Έχει μιλήσει αρκετά επικριτικά για «την παπανδρεϊκού τύπου συμμετοχική
δημοκρατία». Έχει όμως καυτηριάσει, προς πάσα κατεύθυνση, κάθε κομματική
λογική που οδηγεί «σε εξαρτήσεις, μισαλλοδοξίες, ταύτιση του κράτους με το
κόμμα». Και όταν κλήθηκε να μιλήσει για τον Γιώργο Παπανδρέου, είπε πως «έχει
άνευρο λόγο» και τον χαρακτηρίζει «η έλλειψη επιχειρημάτων».