Διαστάσεις Δείγματα συναίνεσης

Αγαπητέ κύριε Φρίντμαν, είστε έξυπνος και συνήθως ψύχραιμος άνθρωπος.
Αφήστε λοιπόν τις αρλούμπες για τον «Άξονα του Κατευνασμού» και αναζητήστε
αυτά που διαδραματίζονται πίσω από τους προβολείς.

«Για να καταπολεμήσουμε τη νέα τρομοκρατία πρέπει να ξανασκεφτούμε πολλά πράγματα». «Νοσταλγώ ήδη την παλιά» (του Αλτάν, από τη Ρεπούμπλικα)

Διακρίνονται ήδη τα ειρωνικά χαμόγελα, ακούγονται ήδη τα κακεντρεχή σχόλια.
Πολύνεκρες συγκρούσεις λοιπόν KAI στο Κόσοβο, όπου να ‘ναι θα πάρουν φωτιά «τα
Σκόπια», έτοιμη η Αλβανία να επωφεληθεί, χάος θα επικρατήσει στα Βαλκάνια, και
γι’αυτό φταίνε βέβαια οι Αμερικανοί και ο πόλεμός «τους», μια χαρά ήμασταν με
τον Μιλόσεβιτς, πλάκωσαν κι οι τρομοκράτες, προϊόν άλλων πολέμων αυτοί, μια
εξτρεμιστική εκδοχή «λαϊκών τιμωρών», ευτυχώς όμως βγήκε ο Θαπατέρο και θα
πάρει τους Ισπανούς στρατιώτες από το Ιράκ, αύριο θα γίνει μακελειό στο
Λονδίνο και θα αναγκαστεί να κάνει το ίδιο ο διάδοχος του Μπλαιρ, κι έτσι οι
Αμερικανοί θα μείνουν μόνοι κι έρημοι στο νέο τους Βιετνάμ να πληρώνουν την
αλαζονεία τους μετρώντας πτώματα.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν εκείνοι που κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στη Μαδρίτη
του 2004 και το Μόναχο του 1938. «Κύριε Θαπατέρο», γράφει ο Φρίντμαν στους
Νιου Γιορκ Τάιμς», θυμηθείτε τι είπε ο Τσώρτσιλ στον Τσάμπερλαιν μετά
την υπογραφή του συμφώνου ειρήνης με τον Χίτλερ: «Είχες να διαλέξεις ανάμεσα
στον πόλεμο και την ατίμωση. Διάλεξες την ατίμωση και θα έχεις πόλεμο». Πού
βρέθηκε τόσος φανατισμός; Πώς συσσωρεύτηκε τόση ανοησία; Κι όμως, πίσω από τις
κραυγές και το αίμα που τις συνοδεύει, ξεπροβάλλουν κάποιες ελπιδοφόρες
ενδείξεις. Κάποια δείγματα στροφής της αμερικανικής πολιτικής προς μια πιο
μετριοπαθή κατεύθυνση. Διαφαίνεται δηλαδή ότι, μπροστά στον κοινό εχθρό που
λέγεται τρομοκρατία, η Ουάσιγκτον ίσως να μπορέσει να συνεργαστεί καλύτερα με
μια αριστερή, φιλειρηνική, ισπανική κυβέρνηση παρά με έναν (ακρο)δεξιό,
φιλοπόλεμο και απομονωμένο σύμμαχο. Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, η εκλογή του
Θαπατέρο θα δώσει στον Μπους ένα εργαλείο για να βγει από το σημερινό αδιέξοδο
και να επιστρέψει στο δρόμο της διεθνούς νομιμότητας και της συνεργασίας με
την Ευρώπη. Όπως λέει και το παλιό, γνωστό ρητό: «Τα μεγάλα έθνη δεν έχουν
φίλους, παρά μονάχα συμφέροντα».

Αντί για την αποχώρηση των ισπανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, μπορεί να δούμε
λοιπόν την επιστροφή του ΟΗΕ. Αντί για τη σύγκρουση, να δούμε τη συναίνεση. Κι
οι γκαντέμηδες θα μείνουν με το Κόσοβο; H ειρήνη στην περιοχή ήταν πάντα
εύθραυστη. Ας δούμε όμως και την άλλη πλευρά: ο Βρετανός Πάντυ Ασντάουν,
ύπατος αντιπρόσωπος της διεθνούς κοινότητας στη Βοσνία, κήρυξε την περασμένη
Δευτέρα την ενοποίηση του Μόσταρ. H πρωτεύουσα της Ερζεγοβίνης, που γνώρισε
για δύο χρόνια άγριες συγκρούσεις, θα έχει πλέον ένα δήμαρχο, ένα δημοτικό
συμβούλιο, έναν προϋπολογισμό. Και μία γέφυρα, φυσικά. Σκληρός και βίαιος, ο
κόσμος μας είναι συχνά λιγότερο μαύρος από την ψυχή μας.