ΣE ΠPΩTO ENIKO «Οι τρομοκράτες της διπλανής πόρτας»

Όχι πολλές ημέρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στην Ισπανία, και ενώ ο τρόμος
έχει εγκατασταθεί για τα καλά πάνω από την Ευρώπη, η διαφήμιση εταιρείας
κινητής τηλεφωνίας που συναντάς βγαίνοντας από το Μετρό, δεν έχει το απλό
καταναλωτικό νόημα που είχε παλιά. Το σλόγκαν «επικοινωνία χωρίς σύνορα»
θυμίζει επικίνδυνα το «τρομοκρατία χωρίς σύνορα» και ο παγκόσμιος χάρτης τής
διαφήμισης με τις γραμμούλες που όλες οδηγούν στην Αθήνα, σε σκιάζει.

Οι μέρες της ηρεμίας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Δεν είναι όμως αυτές οι άρτι
αφιχθείσες, φωτεινές, ανοιξιάτικες μέρες, μέρες για πόλεμο. Δεν είναι μέρες
για αγώνες, αγωνίες και ετοιμότητες. Είναι μέρες για ήλιο, χαρά, ξάνοιγμα και
ανεμελιά. Δεν επιλέγουμε όμως πλέον τις ημέρες μας.

Κάποιοι μιλούν για «ιερό, πλην δικαιολογημένο, πόλεμο κατά της Δύσης», κάποιοι
για σχιζοφρενείς φανατικούς, κάποιοι «κολλημένοι» επιμένουν να μιλούν για
«σχέδιο μιας αμερικανικής ολιγαρχίας να καταδυναστεύει τον πλανήτη». Σε αυτήν
τη φάση όμως, το πώς φτάσαμε εδώ, λίγη σημασία έχει. Για να αναλύσεις πρέπει
πρώτα να επιβιώσεις. Μετά, ο χρόνος θα είναι δικός μας – για κριτική, για
αλλαγή. Τώρα είναι ο καιρός για δράση. Δράση εναντίον του εχθρού.

Μα ποιος όμως, είναι ο αληθινός εχθρός; Ο Μοχάμεντ, ο Τζαμάλ και εκατοντάδες
χιλιάδες άλλοι είναι «οι τρομοκράτες της διπλανής πόρτας». Ο καθένας έχει δύο
ζωές. Δύο φύσεις. Αλήθεια, όταν η μία φύση πάει για ύπνο, ποια είναι αυτή που
ξαγρυπνάει, για να ακούσει τη φωνή του ιμάμη να καλεί τους απανταχού «πιστούς»
για προσευχή; Αυτός είναι ο σιωπηλός παρατηρητής. Είναι το μοναδικό μέλος του
ακροατηρίου που δεν χειροκροτεί με την παράσταση που δίνει ο εξωτερικός εαυτός
του. Είναι φτιαγμένος από όλα τα περίεργα, ασύνδετα κομμάτια της ζωής του που
απέμειναν αφού παρέδωσε τα υπόλοιπα.