[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι κυβερνήσεις περνάνε, οι ταινίες όμως μένουν», είπε πριν από λίγες
ημέρες ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στο κοινό, κατά τη διάρκεια προβολής της ταινίας
του στη Θεσσαλονίκη… Αλλά «εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε – γέλασε», όσο
Ευρωπαίοι και να είμαστε. Γι’ αυτό, καλό είναι η νέα πολιτική ηγεσία του
υπουργείου Πολιτισμού να «πάει παρακάτω», να ξεφύγει από τις αγκυλώσεις της
προηγουμένης και όχι να ακυρώσει όλο το έργο της… Και για να υπάρξει ένα
προσωπικό σινεμά – με τη «ματιά» του δημιουργού και όχι τηλεοπτικό – που να
αφορά όμως όσο γίνεται περισσότερους σινεφίλ και όχι κάποιο… νεοδημοκρατικό
πρέπει:

Να γίνει, επιτέλους ύστερα από δεκαετίες, η Ανώτατη Σχολή Κινηματογράφου πράξη
– και όχι λόγια. Γιατί από αυτά χορτάσαμε κι έχουμε μείνει η τελευταία χώρα
της Ευρωπαϊκής Ένωσης – συμπεριλαμβανομένων και των νέων που πρόκειται να
ενταχθούν – που δεν έχουμε πανεπιστημιακού επιπέδου κινηματογραφική
εκπαίδευση. Αυτό είναι το πρώτο – και πάνω από όλα – που πρέπει να δει η νέα
ηγεσία του ΥΠΠΟ όσον αφορά τον κινηματογράφο. Σοβαρή, μοντέρνα και με απήχηση
κινηματογραφία δεν νοείται χωρίς εκπαίδευση. Και συμφωνώ ότι εν αρχή στην
τέχνη είναι η έμπνευση και η ικανότητα του δημιουργού, αλλά όταν δεν ξέρεις
πώς να χειριστείς τα εκφραστικά σου μέσα, αυτά δεν αρκούν – εκτός από τις
περιπτώσεις κάποιων μεγαλοφυϊών που, κακά τα ψέματα, δεν έχουμε και πολλές σε
αυτόν τον τομέα…

Στη συνέχεια, πρέπει να αναβαθμιστεί και να αλλάξει μορφή το Ελληνικό Κέντρο
Κινηματογράφου, ο κατά 90% χρηματοδότης του ελληνικού σινεμά. Σαφώς και πρέπει
να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τον κορμό του εγχώριου σινεμά, όπως σε όλες τις
χώρες της Ευρώπης, αλλά να μη μείνει μόνο σε αυτό. Μακάρι να καταφέρει να
γίνει και παραγωγός με την παλιά, ουσιαστική έννοια της λέξης. Ελέγχοντας το
«πού πάνε τα λεφτά», κάνοντας δικά του στούντιο και αναλαμβάνοντας τη
διεύθυνση παραγωγής των παραγομένων ταινιών. Ίσως, έτσι να χτυπηθεί η
γραφειοκρατία και να λιγοστέψουν τα ψώνια του «καθαρού δημιουργού» που ζει από
τα λεφτά της Πολιτείας…

Όσο για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ελπίζω να αναγνωριστεί πως
έχει καταφέρει να ξαναγεννηθεί τα τελευταία 13 χρόνια και ότι αποτελεί μία από
τις καλύτερες πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται στη χώρα μας…