20 ΕPΩTHΣEIΣ ΔHMHTPHΣ EΪΠIΔHΣ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ TOY ΦΕΣΤΙΒΑΛ NTOKIMANTEP ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

«Τρομοκρατία: H πολιτική της βίας» είναι το θέμα του φετινού, 6ου, Φεστιβάλ
Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες. Και ο
καλλιτεχνικός του διευθυντής Δημήτρης Εϊπίδης, ένας άνθρωπος που έχει
αφιερώσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στη δημιουργία διεθνών φεστιβάλ,
μιλάει γι’ αυτό το είδος του κινηματογράφου, που τα τελευταία χρόνια έχει βγει
από το περιθώριο και συναρπάζει τους σινεφίλ.

Τι νέο έχει το φετινό 6ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης;

Υποβλήθηκαν 750 ντοκιμαντέρ απ’ όλο τον κόσμο και 70 ελληνικά. Απ’ αυτά
διαλέξαμε 92 ξένα και 63 ελληνικά. Επίσης έχουν προστεθεί άλλες δύο αίθουσες
στην Προβλήτα 1 του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης.

Μπορεί ένα ντοκιμαντέρ να «πιάσει» τη σημερινή σχιζοφρένεια της
τρομοκρατίας, στην οποία είναι αφιερωμένο το φετινό φεστιβάλ;

Ναι. Για παράδειγμα, στο ντοκιμαντέρ «Ας μην ξεχνάμε τον Jason de Silva»
καταγράφεται η παράνοια των Αμερικανών και το πώς, μετά την 11η Σεπτεμβρίου,
επιτίθενται σε μουσουλμάνους μετανάστες, υποκινούμενοι από την επίσημη κρατική
προπαγάνδα.

Μετά το τρομοκρατικό κτύπημα στην Ισπανία, γίνεται τραγικά επίκαιρη η
ημερίδα για την τρομοκρατία που οργανώνει αύριο το φεστιβάλ.

Ως τραγική επιβεβαίωση της απόφασης που είχαμε πάρει μήνες πριν, ήρθε το
τρομοκρατικό χτύπημα στη Μαδρίτη.

Άλλαξε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, υπάρχει λόγος να
αλλάξει και του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

Θέλω να πιστεύω ότι οι πολιτιστικοί φορείς παραμένουν ανεξάρτητοι από
οποιαδήποτε αλλαγή πολιτικής εξουσίας. Εξάλλου, ένα φεστιβάλ κινηματογράφου
δεν προωθεί κυβερνητική πολιτική, αλλά τέχνη και πολιτισμό.

Κάποτε, ντοκιμαντέρ γύριζαν ελάχιστοι – και ηλικιωμένοι – σκηνοθέτες. Τώρα,
όλο και περισσότερο νέοι. Γιατί;

Σήμερα, με μια ψηφιακή μηχανή και έναν υπολογιστή μπορεί κάθε νέος άνθρωπος να
ασχοληθεί με ένα θέμα που τον ενδιαφέρει. Έχει μειωθεί αισθητά το κόστος
παραγωγής ενός ντοκιμαντέρ.

Ποιες οι βασικές διαφορές του ντοκιμαντέρ από τις ταινίες με υπόθεση;

Τα ντοκιμαντέρ έχουν υπόθεση και ιστορία, αλλά δεν αποτελούν αναπαράστασή
τους.

Πώς βλέπετε το ελληνικό ντοκιμαντέρ;

Στα έξι χρόνια ύπαρξης του φεστιβάλ, παρατηρώ μια σταθερή εξέλιξη και στους
αριθμούς και στην ποιότητα των παραγωγών.

Ποια χώρα σήμερα είναι στην πρωτοπορία στο είδος του ντοκιμαντέρ;

Οι σκανδιναβικές χώρες. Εκεί το ντοκιμαντέρ θεωρείται σημαντική κοινωνική
δραστηριότητα που το καθιστά και πολιτική πράξη.

Δεν έχετε κουραστεί να είσθε 12 χρόνια στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

Θεωρώ τον εαυτό μου στρατευμένο στον χώρο προώθησης του καλού κινηματογράφου.

Όταν γυρίζετε τον κόσμο και ψάχνετε για ντοκιμαντέρ, τι έχετε στο μυαλό
σας;

Το δικαίωμα στον εναλλακτικό κινηματογράφο του άγνωστου και ανώνυμου θεατή
είναι πάντα το ουσιαστικό κίνητρο στις αναζητήσεις μου. Αυτό που προέχει.

Τι εννοείτε με τον όρο δημιουργικό ντοκιμαντέρ που κυριαρχεί στο φεστιβάλ;

Το δημιουργικό ντοκιμαντέρ είναι αυτό που απαντά στην ανάγκη της σύγχρονης
κοινωνίας για συνεχή ενημέρωση. Και ο ενήμερος θεατής είναι ένας καλύτερος
πολίτης.

Γιατί τα τελευταία χρόνια το ντοκιμαντέρ γνωρίζει διεθνώς αλλά και στην
Ελλάδα ανθοφορία;

Το ντοκιμαντέρ δίνει την ευκαιρία να προσεγγίσει ο θεατής τα διάφορα συμβάντα
και, ακόμα περισσότερο, να έρθει σε επαφή με ιδέες και απόψεις που ποτέ δεν
φτάνουν στους τηλεοπτικούς δέκτες μας.

Μπορεί να καταγραφεί η πραγματικότητα;

Και βέβαια μπορεί. H διαδικασία είναι πολύ απλή. Αρκεί να πατήσεις το κουμπί
Rec στην κάμερά σου.

Ποιες απαντήσεις βρίσκει ο θεατής σ’ ένα ντοκιμαντέρ;

Κάθε ταινία εκθέτει, αναλύει και προτείνει τις απόψεις του δημιουργού της. Ο
θεατής κατ’ επέκταση λειτουργεί σαν αποδέκτης των προτεινόμενων ιδεών,
καταλήγοντας να σχηματίσει τη δική του γνώμη.

Μήπως η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει στις μέρες μας κάθε φαντασία κι αυτός
είναι ένας ο κύριος λόγος της δεύτερης ζωής που διανύει το ντοκιμαντέρ;

Με θλίψη, ομολογώ πως συμφωνώ…

Τι μπορεί να γίνει, άμεσα, από την πολιτεία για να ενισχυθεί το
ντοκιμαντέρ;

Να δημιουργηθεί ένα κέντρο ευρωπαϊκού ντοκιμαντέρ. Ένας φορέας που θα
ενημερώνει το κοινό, θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των δημιουργών και θα αναλάβει
τη διανομή, θεατρική και τηλεοπτική. Και, παράλληλα, να γίνει ένα αρχείο και
μία βιβλιοθήκη.