Δρόμοι

H Αλ Κάιντα…

… λένε μερικοί ειδικοί σε θέματα τρομοκρατίας, δεν είναι ένα πραγματικό
πολιτικό κίνημα, αλλά μια «μάρκα», μια σημαία ευκαιρίας που τη χρησιμοποιεί
οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση θέλει να σπείρει τον τρόμο στην καρδιά της
Δύσης. Μια σημαία ευκαιρίας που προκαλεί κάθε τόσο τους «σταυροφόρους» να
εισβάλουν σε διάφορα μέρη του κόσμου και τις κυβερνήσεις τους να αποκομίζουν
πολιτικά οφέλη.

H ψύχωση…

… της Δύσης με την τρομοκρατία λειτουργεί σαν πρόσκληση προς τις
τρομοκρατικές οργανώσεις να επαναλαμβάνουν παρόμοιες πράξεις. Γιατί οι
τρομοκράτες βλέπουν πως παντού, αυτές οι πράξεις πλημμυρίζουν τα πρωτοσέλιδα
και σκορπούν τον πανικό στις δυτικές πρωτεύουσες. Όποιος και αν «βομβάρδισε»
τη Μαδρίτη, γνώριζε πως όσο πιο αιματηρή θα ήταν η επίθεση τόσο θα κέρδιζε
μεγαλύτερη προσοχή.

Οι καπνοί…

… από τις εκρήξεις δεν είχαν διαλυθεί ακόμη, όταν η ισπανική κυβέρνηση
έσπευσε να ταυτιστεί με το δημόσιο αίσθημα, κηρύσσοντας τριήμερο πένθος αμέσως
μόλις έσκασαν οι βόμβες. Και ήταν εντυπωσιακό πόσο γρήγορα τις απέδωσε στην
ETA. H κυβέρνηση Αθνάρ είδε την τραγωδία της Μαδρίτης σαν μια σπάνια ευκαιρία
να συσπειρώσει γύρω της τον κόσμο σε μια συναισθηματική συναίνεση και να
μιλήσει εξ ονόματος ολόκληρου του έθνους. Όμως είπε ψέματα. Και τιμωρήθηκε γι’
αυτό από τη λαϊκή ψήφο. Οι κυβερνήσεις που διεξάγουν τον «αντιτρομοκρατικό
πόλεμο» και οι τρομοκράτες συνδέονται με μια κυνική διαλεκτική. Κάθε φονικό
πλήγμα των τρομοκρατών γίνεται επιχείρημα στα χέρια των «σταυροφόρων» για
συνέχιση και διεύρυνση του «αντιτρομοκρατικού πολέμου». Όμως αυτή η διαλεκτική
έχει τα όριά της, όπως έδειξαν οι ισπανικές εκλογές. Έχει και τις παράπλευρες
απώλειές της: τώρα, η νέα ισπανική κυβέρνηση των Σοσιαλιστών αποσύρει τα
στρατεύματά της από το Ιράκ, αποχωρεί από την αμερικανοβρετανική επιθετική
συμμαχία και επιστρέφει στους κόλπους της Ευρώπης, εγκαταλείποντας τις
αντιρρήσεις που προέβαλλε συστηματικά ο πεμπτοφαλαγγίτης Αθνάρ.

H έμμονη…

… ιδέα της απειλής από μια χούφτα τρομοκράτες μάς διακατέχει. Θα ήταν ίσως
προτιμότερο να σκεφθούμε ποιες αξίες και ποιες ιδέες είναι αυτές που αξίζει να
υπερασπιζόμαστε – όχι μόνο από τους τρομοκράτες. H κυβέρνηση Μπλερ δείχνει
τώρα τη Μαδρίτη ως απόδειξη πως κάνουν λάθος όσοι την κατηγορούν ότι υπερέβαλε
και ότι υπερβάλλει την απειλή της τρομοκρατίας. Φυσικά, οι τρομοκράτες μπορούν
πάντα να κάνουν μια θεαματική επίθεση. Εκεί που οι Μπους, Μπλερ και Σία
υπερβάλλουν την απειλή είναι όταν λένε πως αυτές οι επιθέσεις αποτελούν απειλή
για τον πολιτισμό, πως είναι κάτι σαν τελική μάχη του Αρμαγεδδώνος ανάμεσα στο
Καλό και το Κακό. Μολονότι οι βόμβες μπορούν να τινάζουν τρένα στον αέρα, δεν
μπορούν να γκρεμίσουν πολιτισμούς. Αυτοί σχεδόν πάντα γκρεμίζονται από μέσα.