ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Άνυδρες μέρες για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Λίγες μεγάλες ομάδες, υπερβολικά
πολλά παιχνίδια, άνευ όρων παράδοση στους αθλητικούς εμπόρους, υποψίες για
φάρμακα που μετουσιώνονται όλο και πιο συχνά στην αδυσώπητη πραγματικότητα
ανεξήγητων θανάτων. Ως και το πιο αξιόπιστο προπύργιο ποιοτικής μπάλας, το
Τσάμπιονς Λιγκ, μας χάρισε δυο γκρίζα ματς τη βδομάδα που πέρασε, με ομάδες
που δεν έφτασαν στιγμή στο ύψος των ονομάτων τους. Μέσα σ’ ένα τέτοιο σκηνικό,
φαντάζει σχεδόν κωμικό ν’ αγωνιά ακόμα κανείς για το ελληνικό Πρωτάθλημα. Και
θα ήταν πράγματι απλώς κωμικό, αν φέτος το επίπεδο δεν ήταν τόσο δραματικά
χαμηλό.

Εκεί φτάσαμε. H μάχη για τον τίτλο να μην ενδιαφέρει παρά τους φανατικούς και
τα «ντέρμπι» να γεμίζουν περισσότερες σελίδες με το παρασκήνιο παρά με το
προσκήνιό τους. Τα διοικητικά, οι κομπίνες, η έλλειψη πόρων και οι ψεύτικοι
ισολογισμοί είναι ο κανόνας. Διαιτητικά, σαρώνει το ακατανόητο (όπως αυτό που
έκανε χθες στο τελευταίο λεπτό ο Καζναφέρης). Και αγωνιστικά, οι περσινές
μέτριες ομάδες είναι οι φετινές κακές, τα ταλέντα λιγοστεύουν ή εξαφανίζονται,
πραγματικοί ποδοσφαιριστές τύπου Τσιάρτα ή Λυμπερόπουλου ασφυκτιούν, οι λίγοι
που τίμησαν τη φανέλα τους σαν τον Νικοπολίδη παραγκωνίζονται και σχεδόν
παντού θριαμβεύει η τακτική της ήσσονος προσπάθειας: καταστρέψτε παρά
δημιουργήστε, αγοράστε αγνώστους παρά εκπαιδεύστε νέους, προσεταιριστείτε τα
κυκλώματα παρά πολεμήστε τα. Παράδειγμα των παραδειγμάτων η δύσμοιρη AEK,
ομάδα-όνειρο στα χαρτιά το καλοκαίρι, πραγματικά σκορποχώρι από τη στιγμή που
η κατάσταση ξέφυγε από τον Μπάγιεβιτς και κυρίως από τη στιγμή που ο όχλος
έφαγε το Μπάγιεβιτς. Μονάχα το πόσο αδικεί τον εαυτό της έδειξε η χθεσινή
αναλαμπή.

ΙΔΙΑ ΓΕΥΣΗ

H αγωνιστική είχε παιχνίδια που έδειξαν για μία ακόμα φορά τα λίγο-πολύ γνωστά
πράγματα. Ας αφήσουμε κατά μέρος τον Παναθηναϊκό, που, χάσει-κερδίσει,
βρέξει-χιονίσει, με Σουμ ή με Μαρκαριάν, παίζει την ίδια μπάλα, με τον ίδιο
στόχο (τη νίκη με ένα-μηδέν) και γι’ αυτό ξεχωρίζει (παρ’ όλο που φέτος έχει
και χειρότερους παίκτες στην υπηρεσία αυτής της συνταγής). Ας αφήσουμε και τον
ΠΑΟΚ, όπου φαίνεται ότι με κάποια μαγικό τρόπο – με λίγα σχετικά μέσα, αλλά με
πολλή ψυχή – έχει συντελεστεί μια μικρή υπέρβαση αγωνιστικότητας και
αλληλεγγύης.

Κι ας πάρουμε δυο παιχνίδια όπου θεωρητικά διακυβεύονταν πολλά, μια θέση στο
Ουέφα στο Χαλκηδόνα-Ηρακλής, η συνέχεια της υπόθεσης τίτλος στο
Ολυμπιακός-AEK. Κανένα από τα δύο αυτά παιχνίδια δεν ήταν κακό, καθώς και
φάσεις και σχετικό ενδιαφέρον υπήρχαν. Όμως και στα δύο, σε διαφορετικό βέβαια
επίπεδο, ήταν παραπάνω από εμφανείς οι γενετικές αδυναμίες του ελληνικού
ποδοσφαίρου. H έλλειψη ιδιαίτερου στυλ, ο χαμηλός και ασυνεχής ρυθμός, οι πάρα
πολλές λάθος μεταβιβάσεις, η αδυναμία να κλείσουν σωστά οι φάσεις.

Ειδικά στο θεωρητικό ντέρμπι, ο Ολυμπιακός παραήταν εμπειρικός για να μπορεί
να ελπίζει – κι αυτό ισχύει για όλη τη φετινή χρονιά – σε κάτι καλύτερο. H AEK
βρήκε στον Κρέικ μια ανέλπιστα καλή αμυντική λύση, ενώ από τις τρεις ασίστ του
ηγέτη Τσιάρτα κατόρθωσε τελικά να αξιοποιήσει τη μία (οι δύο προηγούμενες
αποτυχίες των Οκκά και Λάκη αποτελούν τέλεια παραδείγματα έλλειψης παιδείας
και αυτοπεποίθησης). Σχεδόν την ίδια στιγμή, στο τσούκου τσούκου φούτμπολ της
Νέας Σμύρνης, ένας ξεχασμένος δυνάμει αρτίστας έδινε τη νίκη σε έναν
Παναθηναϊκό μιάμισης ξανά φάσης…

Έτσι ανεπαισθήτως, σε μια διόλου αξιομνημόνευτη Κυριακή, και ειδικότερα σ’ ένα
δεκάλεπτο που κράτησε για τον εαυτό της η μοίρα, κρίθηκε κατά πάσα πιθανότητα
το πιο ισχνό Πρωτάθλημα των τελευταίων χρόνων. Ισχνό, όχι όμως πικρό για
όλους.