ΣTAΥPOΣ ΞAPΧAKOΣ «Bιώνουμε την επίθεση της υποκουλτούρας»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
«Βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια την επίθεση της φτήνιας από εκείνους που |
«Επιστρέφω στα στούντιο έπειτα από δεκατέσσερα χρόνια, γιατί πιστεύω πως είναι
η κατάλληλη στιγμή να προχωρήσω σε μια σοβαρή, αρμονική και δημιουργική
συνεργασία με τους ανθρώπους της δισκογραφικής εταιρείας Legend».
Ο Σταύρος Ξαρχάκος μιλάει στα «NEA» για τα νέα του σχέδια στη δισκογραφία, για
τα καινούργια τραγούδια που ετοιμάζει, ασκεί κριτική στην ηγεσία του
υπουργείου Πολιτισμού, τα τρία τελευταία χρόνια, για αδιαφορία στον τομέα της
μουσικής, ενώ χαρακτηρίζει μεγαλόπνοο έργο τον “Επιτάφιο”, που κυκλοφορεί
αυτές τις ημέρες σε CD, με σολίστ τη Μαρία Σουλτάτου, από τη ζωντανή
παρουσίαση στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2000.
«Αποφάσισα να προχωρήσω σε συνεργασία γιατί ύστερα από συζητήσεις που είχα με
τον Κώστα Γιαννίκο», τονίζει ο Σταύρος Ξαρχάκος, «μιλήσαμε για θέματα ουσίας
και βρήκα κατανόηση. Αντιμετώπισε τη σημερινή κατάσταση για την μουσική μας
πραγματικότητα με γνώση και έδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία στο έργο μου.
Στον διάλογο που κάναμε δέχθηκε την πρότασή μου να κάνουμε μουσικές εργασίες
με απόλυτη ποιότητα και όχι αυτά που ζητά η αγορά και γενικά το εμπόριο της
μουσικής. Το γεγονός ότι τα ποιοτικά έργα μουσικής διαφημίζονται από την
τηλεόραση του Alter το θεωρώ πολύ θετικό».
Μετά το έργο των Θεοδωράκη – Ρίτσου «Επιτάφιος κατά Σταύρο Ξαρχάκο»
ετοιμάζονται ήδη για κυκλοφορία άλλες δύο σημαντικές δουλειές τού συνθέτη:
«Τσιτσάνη διάλογοι» και το ορατόριό του «Θρήνος για τον Ιγνάτιο Σάντσεθ
Μεχίας» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε ισπανική γλώσσα, που είχε παρουσιασθεί
πρόσφατα στο Αυτοκρατορικό Θέατρο της Κομπιέν, στη Γαλλία. Όμως ο Σταύρος
Ξαρχάκος έχει ετοιμάσει και άλλες μουσικές εργασίες για να κυκλοφορήσουν
άμεσα: «Στα συρτάρια μου υπάρχει μεγάλος αριθμός από νέους κύκλους τραγουδιών.
Είναι ήδη έτοιμα και θα ανακοινώσω λεπτομέρειες πριν αρχίσω πρόβες στο
στούντιο. Ωστόσο, το ζητούμενο της συνεργασίας μου με την Legrend δεν είναι
μόνο το έργο μου. Επειδή πιστεύω στη συλλογική δουλειά, προσπαθώ να πείσω τον
κύριο Γαννίκο να συνεχίσει την προσπάθεια που έχει αρχίσει και να καλέσει, για
συνεργασίες, νέους συνθέτες και πραγματικούς και ταλαντούχους καλλιτέχνες του
τραγουδιού (υπάρχουν πολλοί και άξιοι) ώστε να κινηθούμε στις απαιτήσεις της
σύγχρονης ελληνικής μουσικής πραγματικότητας».
Στη μελέτη των προγραμμάτων του για τις μελλοντικές εργασίες και συνεργασίες
του ο Σταύρος Ξαρχάκος εντάσσει τη θεμελιακή συμμετοχή τής ΚΟΕΜ (Κρατική
Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής), την οποία διευθύνει ο ίδιος από την ίδρυσή της
μέχρι σήμερα. Αναφερόμενος μάλιστα στα επαινετικά λόγια του Μίκη Θεοδωράκη για
την παρουσίαση του νέου «Επιτάφιου» από τη συγκεκριμένη ορχήστρα, ο συνθέτης
εκφράζει, μεταξύ άλλων, κάποιο παράπονο, κάνει κριτική και διατυπώνει τις
δικές του σκέψεις και θέσεις:
«Το γεγονός ότι το έργο της ΚΟΕΜ αναγνωρίζεται (κάτι που και ο Μίκης εξάρει)
με γεμίζει ασφαλώς η ικανοποίηση. Και όμως, η στελέχωση της ορχήστρας από
προικισμένους σολίστες, οι εξαντλητικές πρόβες, τα συνεχή ταξίδια της για
συναυλίες στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική, η προσπάθεια όλων των
συντελεστών της, η προβολή της ελληνικής μουσικής και των ελληνικών
ακουσμάτων, λυπάμαι να πω ότι ελάχιστα συγκίνησαν την αρτηριοσκληρωτική και
άμουση πολιτική εξουσία που είχε την ευθύνη τής εποπτείας της τα τελευταία
τρία χρόνια».
«Ποιος άραγε», διερωτάται ο Σταύρος Ξαρχάκος, «ξέρει ότι αυτή η
ορχήστρα που ο Μίκης θεωρεί ως “καταλυτικό γεγονός να σου προσφέρεται από την
Πολιτεία”, δεν έχει ούτε καν έναν στοιχειώδη χώρο για πρόβες και αναγκάζεται
να συγκεντρώνεται σε ένα ανήλιαγο υπόγειο της Πατησίων, ούτε βέβαια και μια
μόνιμη στέγη για την παρουσίαση των προγραμμάτων της, παρ’ όλες τις επιστολές
και προτάσεις όλα αυτά τα χρόνια του υποφαινομένου προς την πολιτική ηγεσία
του υπουργείου Πολιτισμού; Ποιος ξέρει ότι και αυτή ακόμη την κρατική
επιδότηση που δικαιούται η ορχήστρα (αφού το κράτος την ίδρυσε για να επιτελεί
έναν συγκεκριμένο στόχο) το υπουργείο Πολιτισμού την καθυστερεί ή δεν τη δίνει
καθόλου (όπως π.χ. το 2003!), με αποτέλεσμα η ΚΟΕΜ να αναγκάζεται να
παίρνει… δάνεια (!) από τράπεζες για να καλύψει τα έξοδά της; Ποιες
ενέργειες έκανε η πολιτική ηγεσία όλα αυτά τα χρόνια για να αναβαθμισθεί η
θέση της ΚΟΕΜ και πόσες φορές ανταποκρίθηκε στις μακροσκελείς και επίμονες
προτάσεις του υποφαινομένου; Μήπως έφταιξε (κάτι που προσωπικά αδυνατώ να
πιστέψω) η διαφορετική ιδεολογική τοποθέτησή μου εν σχέσει με την πολιτική
ηγεσία του υπουργείου; Μάλλον όχι, αφού η περιφρόνηση προς τους πραγματικούς
δημιουργούς δεν αφορά, δυστυχώς, μόνο στην ΚΟΕΜ…».
Μίκης: Έμεινε πιστός στα αρχικά του οράματα
«Όταν άκουσα για πρώτη φορά τη δουλειά του Σταύρου Ξαρχάκου επάνω στον
“Επιτάφιό” μου, του έγραψα: “Με τη δική σου εμπνευσμένη παρέμβαση το έργο
έλαβε διαστάσεις συμφωνικής σύνθεσης, ενώ η ενορχήστρωση, βασισμένη στον
ελληνικό ήχο, το κάνει οικείο, τόσο όσο και η αρχική μορφή του, στο πλατύ
ελληνικό κοινό”. Αυτά τον Ιούλιο του 2000». Λόγια του Μίκη Θεοδωράκη για τον
«Επιτάφιο κατά Ξαρχάκο».
«Σήμερα, ξανακούγοντας την ηχογράφηση του έργου επιβεβαιώθηκαν μέσα μου οι
πρώτες θετικές εντυπώσεις. Και όχι μόνο. Ένα αίσθημα βαθύτατης χαράς και
ικανοποίησης με πλημμύρισε, που είχε να κάνει τόσο με την ελληνική μουσική που
πλουτίζεται με ένα τόσο πρωτότυπο και σπουδαίο έργο όσο και με τον ίδιο τον
Ξαρχάκο που έμεινε πιστός στα αρχικά του οράματα και που τώρα ευρισκόμενος
στην ακμή της δημιουργικής του περιόδου θέτει το ταλέντο, τις γνώσεις και τη
μουσική του ιδιοφυΐα στην πραγματοποίηση ενός έργου-σταθμού, που εκτός των
άλλων αποδεικνύει τον πλούτο της νεοελληνικής μουσικής όπως διατυπώθηκε στις
τελευταίες δεκαετίες με βάση το ελληνικό τραγούδι.
Σ’ αυτόν τον νέο “Επιτάφιο” του Ξαρχάκου αναδεικνύεται σε όλες της τις
διαστάσεις η έντεχνη λαϊκή μουσική, μια και ο κύκλος τραγουδιών “Επιτάφιος”
μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί το ορόσημο σ’ αυτό το νέο είδος με την
καταλυτική παρουσία ενός ποιητικού έργου, του οποίου η μέθεξη με λαϊκότροπες
μελωδίες και λαϊκούς ερμηνευτές το μεταβάλλει ως διά μαγείας σε αισθητικό
“προϊόν” καθημερινής βρώσης και πόσης για καθημερινούς ανθρώπους, το κάνει
δηλαδή βαθύτατα λαϊκό.
Και έρχεται τώρα ο Ξαρχάκος να επεκτείνει στα όρια της μουσικής φαντασίας τα
βασικά στοιχεία του έργου, μελωδίες, ρυθμούς, μοτίβα και συγχορδίες με όπλο τη
σοφία στη χρήση αυτού του πολύχρωμου μουσικού οργάνου που είναι η συγκεκριμένη
Ορχήστρα, την οποία διευθύνει.
Μίλησα για την πίστη του Ξαρχάκου στα αρχικά του οράματα. Ποια ήταν αυτά;
Πρώτον, η προσπάθεια να συνθέτει τραγούδια στα οποία στίχος και μουσική να
παντρεύονται με τον υψηλότερο τρόπο, με παράλληλη φροντίδα οι ενορχηστρώσεις
του να είναι φροντισμένες, εμπνευσμένες και πρωτότυπες. Και, δεύτερον, η
πεποίθηση ότι αυτή η νέα μουσική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε στη χώρα μας
με βάση το τραγούδι έχει μπροστά της ανοιχτούς ορίζοντες για νέες μουσικές φόρμες».
Νησίδες αντίστασης
«Βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια την “επίθεση” της φτήνιας και της
υποκουλτούρας από αυτούς που εξαργυρώνουν το “ταλέντο” της μετριότητάς τους.
Χαίρομαι πάντα, όμως, όταν ανακαλύπτω “νησίδες” αντίστασης, ανθρώπους που δεν
εξαχρειώθηκαν από την επίθεση φτήνιας και πολιτιστικών υποπροϊόντων που
έπνιξαν την Ελλάδα τα τελευταία 20-25 χρόνια. Και χαίρομαι περισσότερο όταν
ανακαλύπτω ότι οι “νησίδες” αυτές πληθύνονται»
Google news
