H κρίση…

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο του Σαββάτου η έρευνα για τη φετινή (μόνο φετινή;)
θεατρική κρίση. Διαβάζοντάς την τυπωμένη αναρωτήθηκα μήπως υπερβάλλω και
κινδυνολογώ. Πολύ θα ήθελα να το πιστέψω. Αλλά τα γεγονότα που βλέπω πλάι μου
δεν μου το επιτρέπουν. Οι άνθρωποι του θεάτρου που μίλησαν στην έρευνα
εντόπισαν αρκετές παραμέτρους του προβλήματος. Αλλά είναι πολλά ακόμα που
πρέπει να λεχθούν, να ακουστούν και να συζητηθούν.

…και «τις πταίει;»

«Τις πταίει;». H αλόγιστη αύξηση του αριθμού των θεάτρων, των θιάσων και των
παραστάσεων; H οικονομική κρίση του ευρώ; Οι αυξήσεις στις τιμές των
εισιτηρίων που φέτος η ανώτατη σε ορισμένα θέατρα έφτασε τα είκοσι πέντε ευρώ;
H επιλογή ρεπερτορίου που κανέναν δεν αφορά; H καταφυγή στην εξαντλημένη από
την τηλεόραση παλιά ελληνική κωμωδία; Ο μέσος όρος της ποιότητας των
παραστάσεων; H διάσπαση, ο κατακερματισμός των δυνάμεων; Οι θίασοι που
καταρτίζονται, κυρίως – αν όχι αποκλειστικά… -, από τηλεοπτικά «σταρς». Το
επάγγελμα του ηθοποιού που έχει «απελευθερωθεί» και έχει γίνει «μπάτε σκύλοι,
αλέστε»; Οι δεκάδες δραματικές σχολές που ρίχνουν στην «αγορά» εκατοντάδες
«υποψήφιων ανέργων»; Το τέλος του καλώς εννοουμένου συνδικαλισμού και στο
θέατρο; H κακή, λανθασμένη «χρήση» του; Το αγοραίο γούστο που διαμόρφωσε στο
κοινό η τηλεόραση; Οι «εναντίον» των θεατών συνθήκες – κυκλοφοριακό, έλλειψη
πάρκινγκ, τρόπος διάθεσης των εισιτηρίων, καταθλιπτικές και κακοσυντηρημένες
αίθουσες, ωράρια παραστάσεων, αγενής «υποδοχή», δημιουργία στον θεατή της
αίσθησης ότι το μόνο που θέλουν στα θέατρα είναι «να του τα αρπάξουν» μέσα από
τα «παραφερνάλια» – «πουρμπουάρ» στο ταμείο, πρόγραμμα, ταξιθεσία, κυλικεία με
τιμές εξωφρενικές…; Για να εντοπιστεί, λοιπόν, αυτό το «τις πταίει;» επείγει
να αρχίσει η δημόσια συζήτηση πάνω στο θέμα. Να ελπίσω ότι η συζήτηση που
οργανώνει το ΣΕΗ απόψε στις επτά στο θέατρο «Βεάκη», με θέμα «Κατοχύρωση
επαγγέλματος», θα μπορούσε να είναι η αρχή;