[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν μπορούσε να συμβεί τίποτε χειρότερο. Αγκαλιές, φιλιά, εκατέρωθεν
φιλοφρονήσεις. Κι εμείς; Μετά την ένταση της προεκλογικής περιόδου, την αγωνία
για το αποτέλεσμα της αναμέτρησης, άντε και τον σχηματισμό της κυβέρνησης, θα
πέφταμε σε απραξία; Θα περιορίζαμε τον ρόλο μας στην καταγραφή του ένθεν
κακείθεν θαυμασμού για το έργο που άφησαν οι μεν κι εκείνο που πρόκειται να
επιτελέσουν οι δε; Αμηχανία στα δημοσιογραφικά γραφεία. Το πρώτο βράδυ, μετά
την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης και την παραλαβή των υπουργείων από τα μέλη
της, κυριαρχούσε παντού ένας υφέρπων εκνευρισμός εξαιτίας της άκαρπης
αναζήτησης θέματος. Συμπολιτευόμενες και αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, για
πρώτη ίσως φορά, είχαν τον ίδιο καημό. Όσο για τα κανάλια, εκεί είχαν
καταληφθεί από πανικό. Τι παράθυρα να ανοίξουν; Πολιτικός πολιτισμός, αλλά
μέχρις ενός σημείου. Έτσι, χωρίς έναν διαπληκτισμό, χωρίς διακοπές του ενός
από τον άλλο, χωρίς «είναι ντροπή σας» και «εσείς πρέπει να ντρέπεστε», πώς να
καλυφθεί ο χρόνος; H πρώτη ημέρα πέρασε. Όπως όπως. Θέλαμε δεν θέλαμε η
συναίνεση αποτέλεσε την πρώτη είδηση. Ανακούφισε άλλωστε και τους πολίτες που
είχαν βομβαρδιστεί από τις αντιπαραθέσεις. Για πόσο όμως; Εθισμένοι κι αυτοί
στους υψηλούς τόνους θα μας γύριζαν την πλάτη. Καλά, αυτό ουδείς από τους
πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής το σκέφθηκε; Δεν είμαστε πλεονέκτες, δεν
είχαμε την αξίωση να μας προσφέρουν το θέαμα του κορεάτικου Κοινοβουλίου, αλλά
– έστω σε ένα υπουργείο – θα έπρεπε να φροντίσουν για το πρώτο μας θέμα. Ένα
χαστούκι, κάτι απλό δηλαδή, μόνο και μόνο για να σπάσει η μονοτονία. Να έχουμε
κάτι να πούμε. Δεν μας έμενε άλλη επιλογή από το να στηλιτεύσουμε αυτή την
ανιαρή συναίνεση. Σ’ έναν βαθμό το κόλπο έπιασε. Λίγο η σκόνη που βρήκε ο κ.
Γιακουμάτος στο γραφείο του, λίγο τα τηλέφωνα και οι υπολογιστές που – όπως
καταγγέλθηκε – είχαν εξαφανιστεί από το υπουργείο Εργασίας, λίγο οι αιχμές και
οι προειδοποιήσεις που ακούστηκαν στην παράδοση και παραλαβή του υπουργείου
Αιγαίου, κάτι άρχισε να κινείται. Είπαμε, καλός ο πολιτικός πολιτισμός, αλλά
όχι να μείνουμε και χωρίς δουλειά!