Πες με μπέη μου, να σε πω πασά μου

– ΓΙΑΤΙ «πες με μπέη μου, να σε πω πασά μου»; Πού το βασίζεις αυτό,
Ευγενία; Πώς το τεκμηριώνεις, πουλάκι μου;

– Μα αυτό, Μίνα μου, δεν ήταν παράδοση υπουργείων. Αυτό ήταν ο Παβαρότι στο
Μέγαρο Μουσικής. Τι αβρότης, τι λεπτότης, τι φινέτσα, τι επίπεδο. «Περάστε
εσείς!». «Όχι παρακαλώ, περάστε εσείς». Όχι εσείς, όχι εγώ, κοντέψανε να
μείνουνε κι οι δύο απ’ έξω.

– Αναφέρεσαι σε συγκεκριμένη παράδοση;

– NAI, στην παράδοση που σπάνε στάμνες στην Κέρκυρα. Στους απερχόμενους
και στους επερχόμενους αναφέρομαι. Που, από την πολλή ευγένεια, τρόμαξα να
καταλάβω ποιος φεύγει και ποιος έρχεται.

– Αυτό λέγεται «πολιτικός πολιτισμός». Το είπε και ο κύριος Καμμένος.

– Αμ, πες μου ότι το είπε κι ο Καμμένος, να πάει η καρδιά μου στον τόπο της.

– ΠΑΝΤΩΣ, πες με κατίνα, εμένα λίγο τζέρτζελο το τραβούσε ο οργανισμός
μου.

– Δεν είσαι κατίνα, Μίνα μου. Ρωμιά είσαι. Το θέλεις το καρφί, τη σπόντα, το
στραβό το μάτι, μια δευτεράντζα, τέλος πάντων.

– KI ΥΣΤΕΡΑ μιλάνε για ερωτισμό στην πολιτική; Πού ‘ν’ τος αυτός τώρα;
Αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα!

– Τον προσεγγίσανε από άλλο δρόμο τον ερωτισμό. Σε κάθε υπουργείο πρώην και
νυν κοιτάζονταν με λατρεία στα μάτια.

– KAI TI ΚΑΛΟΣ που είστε εσείς, όχι εσείς είστε καλύτερος και πώς σας
φωτίζει αυτή η γραβάτα…

– Μόνο βέρες που δεν περάσανε.

– Περάσανε: Βουλγαράκης και Φωτιάδης φάγανε τετ α τετ.

– Μπερδευτήκανε και οι καημένοι οι υπάλληλοι των υπουργείων. Χειροκροτούσαν
τον έναν, χειροκροτούσαν τον άλλον. Κι όλο και ρίχνανε και κλεφτές ματιές στην
πόρτα μη μπουκάρει τίποτα Πολύδωρας και τους πετάξει έξω.

– ΕΓΩ, ΠΑΝΤΩΣ, στους υπουργούς που παρέδιδαν, διέκρινα μια
ανακούφιση…

– Μια τη βγάζεις εσύ; Εγώ τις βγάζω δώδεκα.

– Κάτι σαν λύτρωση, να το πω; Πάρ’ το από πάνω μου το χτικιό, να το πω;

– ΠΟΥΛΑΚΙ MOY, τον Σημίτη τον έχεις δει πιο γελαστό, πιο κεφάτο, μες
στην τρελή χαρά; Έλαμπε το άτομο.

– Μόνο που δεν φίλησε τον Καραμανλή και τον Ρουσόπουλο.

– Και σας το ανακαινίσαμε το Μέγαρο, και εντοιχισμένη κουζίνα σάς βάλαμε, και
πίνακα του Παρθένη έχουμε ακριβώς από πίσω σας…

– Μα, ακριβώς από πίσω τους τον έβαλε κι αυτός; Στραβολαιμιάσανε να τον
θαυμάσουν…

– Γι’ αυτό ήθελε ο Καραμανλής την εξουσία. Τον είχε μεγάλο καημό τον πίνακα
του Παρθένη.

– Πάντως, η αντιπολίτευση τούς δίνει πίστωση χρόνου.

– KAI ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ κάρτα επίσης. DINER’S. Θα τους την πέσει σε δέκα άτοκες
μηνιαίες.

– Θα κάνουν αντιπολίτευση; Ή θα σκυλοτρώγονται μεταξύ τους;

– Εξηγούσα στην οκτάχρονη κόρη μου το εκλογικό σύστημα.

– Δεν φαντάζομαι να της είπες και για αμφίπλευρη διεύρυνση να πάθει τραύμα το
παιδί;

– Όχι. Της έλεγα ότι για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή πρέπει να συγκεντρώνει
μίνιμουμ 3%.

– Εγώ τι φταίω!

– ΒΛΕΠΕΙ, που λες, την περασμένη Παρασκευή τα λεφούσια στην ομιλία του
Παπανδρέου στην Αθήνα. Κι αφού εντυπωσιάστηκε δεόντως γυρίζει και μου λεει:
«Αυτός ο κύριος, μαμά, το 3% το έχει στο τσεπάκι του!». Γέλασα με την καρδιά
μου.

– Παιδάκι είναι, έπεσε έξω.

– Γιατί, Μίνα μου; Με βλέπεις να γελάω ακόμα;