Διαστάσεις Θέμα ψυχοσωματικής ισορροπίας

Είναι Γερμανός, 35 ετών και άνεργος. H γυναίκα του είναι μια νεαρή
Ταϊλανδέζα που πριν από λίγο καιρό γέννησε το πρώτο τους παιδί. Υπάρχει όμως
ένα μεγάλο πρόβλημα.

ΖΩΗ (σκίτσο από τον Νιου Γιόρκερ)

Το πρόβλημα είναι ότι η γυναίκα μένει στην Ταϊλάνδη και ο φίλος μας δεν έχει
τα μέσα να της πληρώσει το εισιτήριο για να έλθει μαζί με το παιδί και να
εγκατασταθούν στη Γερμανία. Αποφάσισε λοιπόν να προβάλει την εξής απαίτηση από
το γερμανικό κράτος: ή να πληρώσει εκείνο τα αεροπορικά εισιτήρια ή να του
εξασφαλίσει την τακτική και πλήρη σεξουαλική του ικανοποίηση με τα μέσα που
προσφέρει η αγορά. Στο κάτω-κάτω σε τι χρησιμεύει το κοινωνικό κράτος αν δεν
μπορεί να εξασφαλίσει την ψυχοσωματική ισορροπία του πολίτη;

H πρώτη αγωγή στρεφόταν εναντίον του υπουργείου Εξωτερικών και κατατέθηκε σε
δικαστήριο του Βερολίνου, το οποίο την απέρριψε. Ο άνεργος Γερμανός, που ζει
στη Φραγκονία της Βαυαρίας, προσέφυγε τότε στο δικαστήριο του Άνσμπαχ, από το
οποίο ζήτησε πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Να επισκέπτεται τον οίκο ανοχής της
γειτονιάς του τέσσερις φορές το μήνα. Να αποκτήσει μια φουσκωτή κούκλα για να
ικανοποιεί τις ανάγκες του. Και να ενοικιάζει οκτώ βιντεοκασέτες πορνογραφικού
περιεχομένου κάθε μήνα. Όπως υπολόγισε, το κόστος όλων αυτών των υπηρεσιών
ανέρχεται σε 2.500 ευρώ το χρόνο, μαζί με τα έξοδα μετακίνησης από το σπίτι
του στο βιντεάδικο. Και αυτό το ποσό πρέπει φυσικά να το πληρώσει το κράτος.

Πρόκειται χωρίς αμφιβολία για ένα δίκαιο αίτημα. Το κράτος δεν ευθύνεται που
είμαι άνεργος; Αυτό λοιπόν πρέπει να μου εξασφαλίσει τα αγαθά – υλικά ή
πνευματικά – που δεν μπορώ να αποκτήσω επειδή δεν έχω δουλειά. H ιεράρχηση
αυτών των αγαθών είναι αυθαίρετη. Άλλος θέλει ένα σπίτι. Άλλος αυτοκίνητο. Εγώ
θέλω γυναίκα. Κατά προτίμηση τη δική μου γυναίκα (λέμε τώρα), αν όμως αυτό δεν
είναι δυνατό, συμβιβάζομαι και με άλλη, καλύτερα με άλλες. Τις οποίες βέβαια
αδυνατώ να πληρώσω. Δεν έχω υπερβολικές απαιτήσεις: μία γυναίκα και δύο
βιντεοκασέτες την εβδομάδα. Αν όμως δεν μου επιτραπεί να εκτονώσω με τον τρόπο
αυτόν τις ορμές μου, μπορεί να αναγκαστώ να κάνω άλλα πράγματα, να αρρωστήσω,
να σκοτωθώ ή να σκοτώσω. Και να κοστίσω έτσι εν τέλει περισσότερα στο
γερμανικό κράτος.

Αλλά το δικαστήριο δεν συμφώνησε με τα επιχειρήματα αυτά. H απόφαση που
εκδόθηκε πριν από λίγες ημέρες προβλέπει ότι ο ενάγων θα πρέπει να καλύψει το
κόστος των σεξουαλικών του απαιτήσεων από τα 287 ευρώ του επιδόματος ανεργίας
που εισπράττει κάθε μήνα. 287 επί 12 κάνει 3.444 ευρώ, μείον 2.500,
περισσεύουν 944 ευρώ το χρόνο, κάπου 2,5 ευρώ την ημέρα, αρκετά για ένα βουρστ
με λίγη μουστάρδα. Είναι άδικο, διαμαρτύρεται ο φίλος μας, που θα προσφύγει
τώρα στο Εφετείο, δεν έχει άλλωστε τίποτα να χάσει. Και πολλά να κερδίσει.