H γοητεία…

Γιάννης Φέρτης

Δικαίως ο Γιάννης Φέρτης επανέρχεται σε μια παράσταση και μια ερμηνεία, που
έδειχνε να «καίγεται» από τον περιορισμένο χρόνο παρουσίασής της. Το «Πορτρέτο
τού Όσκαρ Ουάιλντ», που έπαιξε για ένα διήμερο τον περασμένο Σεπτέμβριο στη
διοργάνωση των Θεατρικών Μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, επανακάμπτει
στη σκηνή του «Θεάτρου Τέχνης» της οδού Φρυνίχου, στην Πλάκα. Αμέσως μετά το
Πάσχα, όταν ανοίγει η δεύτερη θεατρική αυλαία, αυτή της εαρινής σεζόν, ο
μονόλογος του Φέρτη, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, θα παιχτεί για
δέκα ημέρες (από Τετάρτη 14 Απριλίου). Αξίζει να δείτε αυτή την παράσταση,
άκρως θεαματική, αν και μεγάλης λιτότητας και ακρίβειας, όπου μια τεράστια –
άδεια – κορνίζα είναι «το (σκηνικό) αντικείμενο του πόθου» ενός καλλιτέχνη.
Αλλά αυτό το πορτρέτο δεν ζωγραφίζεται με χρώματα, πάνω σε τελάρο. Αυτό το
πορτρέτο σχεδιάζεται με λέξεις. Στήνεται στο σανίδι του θεάτρου. Φωτίζεται
σκηνικά με σκιές και χρώματα και κυρίως ενσαρκώνεται από μια θεατρική
προσωπικότητα.

…και η νεότητα

Το «Πορτρέτο του Όσκαρ Ουάιλντ», έργο του ηθοποιού και συγγραφέα Μάικλ
Μακλιάμορ, έχει ως κεντρικό χαρακτήρα τον διάσημο Ιρλανδό εστέτ συγγραφέα
Όσκαρ Ουάιλντ. Τον συγγραφέα του «Πορτρέτου τού Ντόριαν Γκρέι» – εξ ου και το
«παιχνίδι» του ελληνικού τίτλου που εύστοχα απέδωσε η Καραγιαννοπούλου (ο
πρωτότυπος τίτλος είναι «H σημασία τού να είναι κανείς Όσκαρ»). Κι ο Φέρτης
τον ερμηνεύει δαιμονικά. Αφηγητής, στην αρχή του μονολόγου, διηγείται την
ταραγμένη ζωή τού Ουάιλντ, εισχωρώντας σταδιακά στην ιδιοσυγκρασία του.
Αρχίζει να ερμηνεύει ήρωες από τις διασημότερες κωμωδίες του, θυμάται ποιήματά
του και, φορώντας την μπορντό κάπα, ταυτίζεται με το πάθος του ήρωα, καθώς
εξομολογείται τον έρωτά του με τον νεαρό ευγενή και τη μοιραία σχέση τους που
τον οδήγησε στην καταστροφή. Μια γοητευτική μεταμόρφωση μέσα από μια «φρέσκια»
ερμηνεία. Πόσο δίκιο έχει ο Βασίλης Παπαβασιλείου, που επιμένει πως «η νεότητα
στο θέατρο δεν είναι βιολογική».