Δρόμοι

H συνήθεια…

… να μιλάμε με τους πεθαμένους δεν χαρακτηρίζει μόνο εκείνους που δουλεύουν
σε νεκροτομεία. Είναι κάτι που το κάνουμε εμείς οι άνθρωποι – και μόνο εμείς,
κανένα άλλο είδος. Οι άνθρωποι είναι δεμένοι με ένα παρελθόν που κατοικείται
από τους νεκρούς και τα σώματά τους και με ένα μέλλον που θα κατοικηθεί από
εκείνους που δεν γεννήθηκαν ακόμη. Το γεγονός ότι το ξέρουμε αυτό είναι η
«υπογραφή» του είδους μας, υποστηρίζει ο συγγραφέας Ρόμπερτ Ρογκ Χάρισον στο
βιβλίο του «Το βασίλειο των νεκρών», που πάντως δεν νομίζουμε πως ο Κινέζος
Ζίε το είχε διαβάσει. Κοιμόταν με το πτώμα της γυναίκας του εδώ και οκτώ
χρόνια. H αστυνομία στο Τανγκσάν, στην επαρχία Χεμπέι, λέει ότι η σύζυγος του
Ζίε Γιουτσέν πέθανε το 1995 από εγκεφαλικό. Όμως, όπως γράφει η εφημερίδα
«Κινεζική Ημερησία», αυτός όχι μονάχα δεν δήλωσε τον θάνατό της, αλλά είπε
στους γείτονες πως ήταν καλά και την είχε στο σπίτι. Κάποτε, έστω και αργά, οι
γείτονες υποψιάστηκαν και φώναξαν τους αστυνομικούς που μπήκαν στο σπίτι και
βρήκαν το μουμιοποιημένο σώμα της γυναίκας του Ζίε στο κρεβάτι.

«Είδα…

… τον χλωμό μελετητή των απόκρυφων τεχνών γονατισμένο μπροστά στο “πράγμα”
που είχε συναρμολογήσει. Είδα το φρικτό ομοίωμα ενός ξαπλωμένου άνδρα και
ύστερα, σαν να μπήκε μπροστά μια πανίσχυρη μηχανή, τον είδα να δείχνει σημάδια
ζωής και να κινείται σπασμωδικά, σχεδόν ζωντανά…». Έτσι η Μαίρη Σέλεϊ
διηγιόταν στο περίφημο βιβλίο της «Φρανκενστάιν» το όραμα που την ενέπνευσε
για να δώσει ζωή στην πρώτη επιστημονική φρίκη της σύγχρονης εποχής. Ο κύβος
είχε ριφθεί. Δίνοντας πνοή σε ένα εκτρωματικό πλάσμα, η ιερόσυλη επιστήμη του
δόκτορος Φρανκενστάιν είχε υπερβεί ένα απαγορευμένο όριο.

Και ξαφνικά…

… ανακαλύπτουμε πως έχουμε δημιουργήσει ένα τέρας. Και ας είχαμε όλες τις
καλές προθέσεις. Συμβαίνει συχνά στη ζωή: η γυναίκα που αγαπούσαμε, ο φίλος
που νομίζαμε, η ιδέα που πιστεύαμε, το κόμμα που ψηφίζαμε. H κατάληξη είναι
πάντα ίδια. Το τέρας «τρώει» τον δημιουργό του και πεθαίνει και αυτό. Ο
τραγέλαφος ζει μόνο στη φαντασία μας.

H Μαίρη Σέλεϊ…

… περιγράφει σπαρακτικά το τέλος του δημιουργού. «Κοντοστάθηκε κοιτάζοντάς
με με απορία. Μα πάλι, σαν να ξέχασε κιόλας την παρουσία μου, γύρισε στο άψυχο
κορμί του δημιουργού του και όλη του η μορφή, κάθε του κίνηση, έμοιαζε να
υπακούει στο πιο άγριο ξέσπασμα ενός ασυγκράτητου πάθους. “Έπεσε κι αυτός θύμα
μου! ” φώναξε. “Στον φόνο του ολοκληρώνονται τα εγκλήματά μου. H άθλιά μου
ύπαρξη φθάνει στο τέλος της! Ω Φρανκενστάιν, ευγενικό και αφοσιωμένο πλάσμα,
τι κι αν σου ζητώ τώρα να με συγχωρέσεις, εμένα, που κατέστρεψα όλα όσα
αγάπησες! Αλίμονο, είναι κρύος, δεν μπορεί να μου απαντήσει…”».