Στην εποχή του μετάλλου μπαίνουν οι κατασκευές

Με λιγότερους πελάτες θα βρεθούν, μετά τα Ολυμπιακά έργα, οι κατασκευαστικές
εταιρείες, οι οποίες, για να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στην πίτα των
έργων, είχαν προχωρήσει σε σημαντικές επενδύσεις. Έτσι, σύμφωνα με εκτιμήσεις
στελεχών της αγοράς, οι εταιρείες αυτές θα επιδιώξουν, μέσω χαμηλότερων
τιμολογίων, να αναδείξουν τις μεταλλικές κατασκευές ελκυστικότερες σε σχέση με
το τσιμέντο.

Το τελευταίο φαίνεται ότι αρχίζει να χάνει έδαφος έναντι της μεταλλικής
κατασκευής, η οποία διαθέτει τουλάχιστον δύο συγκριτικά πλεονεκτήματα: οι
εφαρμογές της είναι πολύ λιγότερο χρονοβόρες, ενώ έχουν, σύμφωνα με τους
ειδικούς, καλύτερη αντισεισμική συμπεριφορά. Για την κατασκευή του σκελετού
μιας πενταώροφης πολυκατοικίας με τσιμέντο απαιτούνται περίπου τέσσερις μήνες,
ενώ αντίστοιχη κατασκευή με μέταλλο απαιτεί μόλις έναν μήνα.

H ενίσχυση του μεριδίου των μεταλλικών κατασκευών στην οικοδομική
δραστηριότητα δεν είναι άσχετη και με το χαμηλότερο, σε σύγκριση με το
τσιμέντο, κόστος που απαιτείται για τις εφαρμογές τους. Σε κάθε περίπτωση,
μετά τις αναμενόμενες απαραίτητες πολεοδομικές προσαρμογές «στην εποχή του
μετάλλου», το τελευταίο θα κερδίζει συνεχώς έδαφος έναντι του τσιμέντου.

Οι «παίκτες»

Οι εταιρείες που διεκδικούν τις μεγάλες ειδικές μεταλλικές κατασκευές, οι
οποίες απαιτούν επαρκή κεφάλαια και τεχνογνωσία, δεν είναι πολλές: Από τις
εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, η Μέτκα, του ομίλου Μυτιληναίου, η Ιντραμέτ
(Ιντρακόμ, Ελληνική Τεχνοδομική και Άκτωρ) και η X. Ρόκας είναι οι
σημαντικότεροι κατασκευαστές των μεγάλων έργων που έχουν σχέση με τους
Ολυμπιακούς Αγώνες, την ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες και φυσικά, τα έργα του
Γ’ ΚΠΣ.

Το μεγαλύτερο μέρος των μεταλλικών κατασκευών, βάρους 15.000 τόνων, της
γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου έχει αναλάβει η Μέτκα, ενώ η ίδια εταιρεία
κατασκευάζει και το στέγαστρο, σε σχεδιασμό Καλατράβα, του Ολυμπιακού
ποδηλατοδρομίου που βρίσκεται κοντά στο ΟΑΚΑ.

Την κατασκευαστική σφραγίδα της Μέτκα έχει και η λεγόμενη γέφυρα Καλατράβα,
στην οδό Κατεχάκη.

Πάντως, το μεγάλο έργο της σκεπής Καλατράβα του Ολυμπιακού Σταδίου έχει
αναλάβει η ιταλική εταιρεία Cimolai, προφανώς λόγω αδυναμίας ή και απροθυμίας
των Ελλήνων ανταγωνιστών της για το έργο. H συγκεκριμένη εταιρεία
δραστηριοποιείται και σε μεταλλικές κατασκευές στον χώρο της άμυνας και της
ενέργειας.

H νεοεισηγμένη στο Χρηματιστήριο εταιρεία Ιντραμέτ στοχεύει σε έργα που
αφορούν την ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες και μεταξύ των μεγάλων της
πελατών είναι η ΔΕΗ και ο ΟΣΕ. H εταιρεία έχει υπογράψει σύμβαση με τη ΔΕΗ,
τριετούς διάρκειας, συνολικού ποσού 7,6 εκατ. ευρώ, ενώ στα μεγάλα έργα που
έχει αναλάβει είναι και η κατασκευή στύλων του ηλεκτροκίνητου σιδηροδρομικού
δικτύου.

Στις βαριές μεταλλικές κατασκευές και ειδικότερα στην κατασκευή γερανογεφυρών
και γερανών σε λιμάνια, αλλά και στις κατασκευές σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής
ενέργειας και αιολικών πάρκων, δραστηριοποιείται η εταιρεία Χρ. Ρόκας.

Με βάση τον τζίρο του 2002, στις δέκα πρώτες θέσεις του κλάδου των βαριών
μεταλλικών κατασκευών βρίσκονται, ακόμη, οι εταιρείες ΕΒΙΕΣΚ, EMEK, MEKA –
ΣΩΛ, ΝΟΕ Μεταλλικαί Κατασκευαί, Σαράτσης, D. S Steel και BEM ΕΚΕΠ.

Οι προοπτικές

Ο κλάδος των μεταλλικών κατασκευών, έπειτα από μια μακροχρόνια περίοδο
στασιμότητας, παρουσιάζει ανάκαμψη τα τελευταία χρόνια, γεγονός που αποδίδεται
τόσο στην άνοδο της οικοδομικής δραστηριότητας όσο και στα Ολυμπιακά έργα. Η
ποσότητα του συνόλου των εγχωρίως παραγομένων μεταλλικών κατασκευών ακολούθησε
ανοδική πορεία την περίοδο 1994 – 2000, παρουσιάζοντας μέσο ετήσιο ρυθμό
μεταβολής 16,8%. Μάλιστα, η συνολική παραγωγή μεταλλικών κατασκευών το 1999
σημείωσε αύξηση της τάξης του 41% έναντι του 1998 και διαμορφώθηκε στους
148.045 τόνους.

Οι ελληνικές εταιρείες μεταλλικών κατασκευών, πάντως, δεν είναι μόνες τους
στην εγχώρια αγορά. Το 2000 η συνολική ποσότητα των μεταλλικών κατασκευών που
εισήχθησαν στην Ελλάδα ανήλθε σε 41.208 τόνους, σημειώνοντας αύξηση 96% σε
σχέση με το 1999.

Σε ό,τι αφορά τις ελληνικές εξαγωγές μεταλλικών κατασκευών, τα επίπεδά τους
εξακολουθούν να βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα (16.181 τόνοι το 2000), λόγω του
ανταγωνισμού που δέχονται από τα φθηνά προϊόντα των χωρών της Ανατολικής
Ευρώπης και της Ρωσίας.