ΣE ΠPΩTO ENIKO Nα τους στείλουμε σπίτι τους

Τον είδα xθες στο «γυαλί» και αμέσως τον αναγνώρισα. Τον είδα να κάθεται με
περισσή άνεση στην καρέκλα του (έχει μάθει καλά τον ρόλο του τόσα χρόνια
τώρα), να χαμογελά με σιγουριά και ελαφρά ειρωνεία, να μιλά την «ξύλινη»
γλώσσα με στόμφο – κι ένιωσα αμέσως την απεχθή «μυρωδιά» του επαγγελματία
πολιτικού.

Που θεωρεί δεδομένο και αναφαίρετο δικαίωμά του να εξασκεί αυτό το «επάγγελμα»
εφ’ όρου ζωής, όπως και το να μιλά με θράσος επί παντός επιστητού, έχοντας το
αλάθητο του Πάπα. Να περιφέρεται ολημερίς στα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά
στούντιο, εκτοξεύοντας ατάκες-προκάτ, εξυπνακίστικα σχόλια και μεγαλόστομες
εκφράσεις. Να παίρνει τηλέφωνα στις εφημερίδες, για να διαμαρτυρηθεί για την
«αδικία» που τάχα του έγινε ή για να παρακαλέσει με γλοιώδη τρόπο για τη
προβολή του. Και να υποτιμά συστηματικά και φανερά τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων
του, αναμασώντας κούφια λόγια, ενώ την ίδια ώρα μετρά στο μπακάλικο τεφτέρι τα
«κουκιά».

Για όλα φταίνε – έτσι αβασάνιστα και απλά – οι αντίπαλοί του. Εκείνος έχει
μοναδικό του μέλημα… «τον ελληνικό λαό» (σπαράζει η καρδιά μου κάθε φορά που
ακούω αυτές τις δύο πολύπαθες λέξεις!). Και φροντίζει βέβαια να βρίσκεται
πάντα στο «σωστό μέρος» την κατάλληλη στιγμή (όπου γάμος και γιορτή, η Βασίλω
πρώτη!) για να πάρει θέση μπροστά στις κάμερες και τους φακούς.

Δεκάδες ή εκατοντάδες από αυτούς υπάρχουν και επιζούν με τη δική μας ανοχή
και… ενοχή στην πολιτική σκηνή, μόνο και μόνο για να κάνουν καλό στον εαυτό
τους και στο στενό τους περίγυρο. Ίδιοι, πανομοιότυποι, σε όποιο κόμμα κι αν
ανήκουν. Καιρός είναι σε αυτές τις εκλογές να τους ταυτοποιήσουμε, να τους
απογυμνώσουμε, να τους δείξουμε με το δάχτυλο, να τους στείλουμε σπίτι τους.
Για να μπει λίγος καθαρός αέρας στη νέα Βουλή…