ΛAKHΣ ΠAΠAΔOΠOΥΛOΣ «Γελάω με το πανηγύρι γύρω απ’ το τραγούδι»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Δεν μου είναι δύσκολο να γράψω οτιδήποτε, γιατί αισθάνομαι πολύ καλά |
Από τον «Κουρσάρο» με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου μέχρι τον «Σημαδεμένο» με
τον Γιώργο Μαργαρίτη. Και από το «Πάρε Πασά μου» με την Ελένη Δήμου μέχρι το
«Και θα χαθώ» με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. H συλλογή – «Λάκης Παπαδόπουλος,
Συλλογή 1983 – 2003» (EMI) – περιλαμβάνει κι άλλα, πολλά: «Σερενάτα» (Αρλέτα),
«Εσύ εκεί» (Πυξ Λαξ), «Παράξενη γιορτή» (Μιχάλης Χατζηγιάννης), «Το παλιό μου
παλτό» (Χρήστος Δάντης), «Για να σε εκδικηθώ» (Δημήτρης Μητροπάνος). Τριάντα
επτά γνωστά και άγνωστα κομμάτια, κάποια μεγάλες επιτυχίες, αδιάσειστο
πειστήριο της μακράς και λίαν ενδιαφέρουσας πορείας ενός καλλιτέχνη που
κινήθηκε με μεγάλη σεμνότητα, στέκοντας πάντα πίσω από τα τραγούδια του.
«Πολυπρόσωπος», γλυκόπικρος, παιγνιώδης, σαρκαστικός, περίεργα μελαγχολικός
και φευγάτος, μοναδικός μέσα στη διαφορετικότητά του, ο Λάκης Παπαδόπουλος της
εν λόγω συλλογής – ο «με τα ψηλά ρεβέρ» όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο με
μικρότερα γράμματα – μοιάζει σαν να ήταν πάντα δίπλα μας με τα τραγούδια του,
παρά το γεγονός ότι δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να μας το υπενθυμίζει.
Πρώτη φορά σε είδα στο Αχ Μαρία. Μέσα του ’80 δεν ήταν;
«Δισκογραφικά είχα ξεκινήσει πιο πριν. Ως Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ, το 1983.
Αλλά με τη μουσική ασχολιόμουν από παιδί. Το 1963, για να καταλάβεις, είχαμε
φτιάξει τους Dragons…».
Ήταν εύκολο, τότε, για έναν νέο άνθρωπο να μπει στη δισκογραφία;
«Εγώ μπήκα εύκολα γιατί είχε κάνει επιτυχία ο “Κουρσάρος” που είχα δώσει στον
Παπακωνσταντίνου. H Wea, που ήταν μικρότερη εταιρεία, μου πρότεινε να κάνω
δικό μου δίσκο. Και από εκείνο τον πρώτο δίσκο ξεπετάχτηκε η “Μενεξεδιά” και
ήρθαν τα πράγματα όπως ήρθαν στη συνέχεια».
Αυτοδίδακτος μουσικός…
«Ναι. Αλλά το ‘ψαχνα πολύ. Όπως ο στιχουργός σκέφτεται στιχάκια, έτσι κι εγώ
σκεφτόμουν διαρκώς μουσικές».
Σκεφτόσουν κυρίως ξένες μουσικές, υποθέτω…
«Και τους “ελαφρούς” Έλληνες συνθέτες. Γεωργιάδη, Σουγιούλ, Μαρκέα, Γούναρη.
Και βέβαια Σέρτζιο Ενρίκο, Ρόι Όρμπισον, Μπιτλς, Κινγκς, Παραγουάιος…
Διάφορα…».
Το τιμ του «Αχ Μαρία» πώς το γνώρισες;
«Από τον Γιάννη τον Κούτρα που με πρότεινε στη θέση του Γιοκαρίνη. Καλή ήταν
αυτή η ιστορία. Και κακή παράλληλα. Βέβαια, σήμερα λέω ότι το κακό ήταν
παροδικό. Μετά το λύσιμο της σύμπραξης εκείνης – επτά χρόνια ήμουν εκεί -,
άρχισα από την αρχή. Όλοι νόμιζαν ότι ήμουν κωμικός και τίποτα άλλο. Έκανα
εμφανίσεις κι αν έρχονταν δεκαπέντε ήμουν πολύ ευχαριστημένος».
Σήμερα, βάζεις κωμικά στοιχεία στις παραστάσεις σου;
«Και πριν από το “Αχ Μαρία” έβαζα. Το κακό είναι ότι… παρα-μιλάω και δεν
ξέρω πού να σταματήσω».
Τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο πρώτο CD είναι πολύ ετερόκλητα.
Δύσκολα αναγνωρίζει κάποιος ότι είναι από ένα άτομο γραμμένα…
«Είναι κάτι σαν παιχνίδι αυτό. Παιχνίδι με τον εαυτό μου – πόσο μπορώ να
αλλάζω από τραγούδι σε τραγούδι».
Με το Μιχάλη Χατζηγιάννη ας πούμε πώς και συνεργάστηκες;
«Μου το ζήτησε τότε η εταιρεία του. Στην αρχή βαρέθηκα, αλλά μετά είπαμε να
του δώσουμε δύο τραγούδια. Το ένα, το “Και θα χαθώ”, είναι πολύ παλιό. Το είχε
πει, για να καταλάβεις, η Ισιδώρα Σιδέρη στους Αγώνες της Κέρκυρας το 1981.
Μετά το συμπεριέλαβα σε έναν παλιότερο δίσκο μου, το “Πασπαρτού” – εντελώς…
κουφός κι αυτός ο δίσκος, ετερόκλητος -, και τους έβαλα να πάνε να αγοράσουν
τον δίσκο για να το ακούσουν. Το άλλο, το “Παράξενη γιορτή”, το γράψαμε με τη
Σάννυ Μπαλτζή, επί τούτου…».
Όταν σου ζητούν τραγούδια δίνεις εύκολα; Γενικά, γράφεις εύκολα;
«Δεν μου είναι δύσκολο να γράψω οτιδήποτε, γιατί αισθάνομαι πολύ καλά
οπλισμένος ως ακροατής. Αυτά που άκουγα κι ακούω στη ζωή μου έχουν καλαισθησία
και δεν είχα ποτέ πρόβλημα να κάτσω και να κάνω ένα καλό τραγούδι. Φρένο
χρειάζεται, περισσότερο».
Δεν σε ενοχλεί όλο αυτό το «πανηγύρι» που έχει στηθεί γύρω από το τραγούδι;
«Τώρα; Τώρα πια γελάω».
Έχεις δική σου μουσική παρέα;
«Δεν έχω. Αλλά στο δικό μου στυλ δεν είναι εύκολο να βρει κανείς ταίρι. Ακόμα
και ο Σιδηρόπουλος είχε μια ελληνικότητα στα τραγούδια του, ενώ εγώ καμία. Μη
σε μπερδεύει που έβαλα τον Δημήτρη Μητροπάνο ή ακόμη και τον Μαργαρίτη ή και
την Άντζελα να πούνε τραγούδια μου. Δεν τους πλησίασα εγώ μουσικά. Εκείνοι
ήρθαν προς την μπαλάντα».
Πώς σου είχε έρθει να βάλεις, ας πούμε, τον Δημήτρη Μητροπάνο να πει το «Θα
σε εκδικηθώ»;
«Παιχνίδια του μυαλού… Πολλές δουλειές μου έχουν τέτοια περίεργα παντρέματα,
αλλά το κοινό δεν τα παίρνει είδηση αμέσως. Το “Θα σε εκδικηθώ” τέσσερα χρόνια
έκανε για να αρχίσει να παίζεται… Καλά που ήρθε ο Ρέμος και ο Λιβιεράτος
αργότερα και το έπαιξαν στις “Χάντρες”, γιατί θα το είχαμε ξεχάσει σίγουρα».
«Ψιλοερασιτέχνες είναι, σαν κι εμένα…»
Φαίνεσαι πολύ μοναχικός πάντως. Ούτε πολλές παρέες ούτε πολλά πολλά με τον
χώρο σου.
«Είμαι λιγάκι αλλού. Πάντα έτσι ήμουν. Δεν το αντέχω και πολύ αυτό το γλέντι
το ελληνικό. Ούτε ασχολούμαι καθημερινά με τη μουσική. Προτιμώ να κάνω βόλτες
και να παίζω με τον γιο μου».
Όταν όμως θέλεις μια μπάντα μουσικών, μια παρέα τέλος πάντων, για να
παίξεις, είναι εύκολο να βρεις;
«Πού και πού παίζουμε. Αλλά είναι ψιλοερασιτέχνες κι αυτοί. Σαν κι εμένα».
Google news
