Στους πέντε ανέμους τα μικρά αεροπλάνα

Σε αεροδρόμια που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη υποδομή για την εξυπηρέτηση
ιδιωτικών αεροσκαφών παραμένουν καθηλωμένα αναγκαστικά τα μικρά αεροπλάνα της
γενικής αεροπορίας, σχεδόν δύο χρόνια μετά την έξωσή τους από τα αεροδρόμια
του Ελληνικού και του Μαραθώνα.

Από το σύνολο των 150 αεροπλάνων της γενικής αεροπορίας που υπήρχαν πριν από δύο χρόνια στην Αττική, τα 40 πουλήθηκαν σε Τούρκους και Κυπρίους επιχειρηματίες, ενώ τα υπόλοιπα τα «τρώει ο γάντζος» της πίστας

Με την κατάργηση των δύο συγκεκριμένων αεροδρομίων, την άνοιξη του 2002, η
γενική αεροπορία, όπως αναφέρουν οι εκπρόσωποί της, άρχισε να διαλύεται καθώς
το ετήσιο κόστος διατήρησης ενός αεροπλάνου έχει εκτιναχτεί πλέον στα ύψη, ενώ
και η χρησιμοποίησή του υπόκειται σε… στρατιωτικό νόμο!

Ήδη, από το σύνολο των 150 αεροπλάνων της γενικής αεροπορίας που υπήρχαν πριν
από δύο χρόνια στην Αττική τα 40 πουλήθηκαν σε Τούρκους και Κυπρίους
επιχειρηματίες, ενώ τα υπόλοιπα τα «τρώει ο γάντζος» της πίστας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους 300 τόνους αεροπορικών καυσίμων που
καταναλώνονταν κάθε χρόνο πριν από το 2002 στην Αττική, τώρα μόλις και μετά
βίας καταναλώνονται 30 τόνοι!

«Οι αρμόδιοι δείχνουν να αγνοούν ότι οι ιδιοκτήτες των μικρών αεροσκαφών δεν
είναι Κροίσοι και πως ουσιαστικά είναι χομπίστες που έχουν ένα μικρό
αεροπλάνο, το οποίο δεν κοστίζει παραπάνω από όσο ένα ταξί μαζί με την άδειά
του» λέει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Αερολέσχης Ελληνικού κ. Πέτρος
Σακελλαρίου.

Υπενθυμίζεται ότι το 2002 στα δύο αεροδρόμια του Ελληνικού και του Μαραθώνα
στάθμευαν συνολικά περίπου 150 μικρά αεροπλάνα. Με την κατάργηση των
αεροδρομίων, τα 80 από αυτά μετακόμισαν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της
Τανάγρας και άλλα περίπου 30 σταθμεύουν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του
Τατοΐου.

Το κόστος. Όμως, η κατάσταση που αντιμετώπισαν οι ιδιοκτήτες τους,
κυρίως στο αεροδρόμιο της Τανάγρας, σύμφωνα με τους ίδιους «ήταν
αποκαρδιωτική». Στην Τανάγρα, λέει ο κ. Σακελλαρίου, κάθε ιδιοκτήτης
αεροσκάφους πληρώνει σήμερα 8 ευρώ την ημέρα για στάθμευση, δηλαδή περίπου
3.000 ευρώ τον χρόνο κι άλλα περίπου 600 ευρώ ετησίως στην Υπηρεσία Πολιτικής
Αεροπορίας (ΥΠΑ) για να μπορεί να σταθμεύει και στα άλλα αεροδρόμια της χώρας
που θα προσεγγίζει. Πριν από την κατάργηση των αεροδρομίων του Ελληνικού και
του Μαραθώνα, το ετήσιο κόστος στάθμευσης ήταν μόλις 200.000 δραχμές (περίπου
600 ευρώ)!

H γραφειοκρατία. Πέραν αυτού όμως, για να «πετάξει» κανείς από την
Τανάγρα, πρέπει να ξεπεράσει και τη γραφειοκρατία. Όπως επισημαίνει ο κ.
Σακελλαρίου, πρέπει πρώτα να ειδοποιήσει τον Πύργο Ελέγχου του αεροδρομίου από
τις 12 το μεσημέρι της προηγούμενης μέρας, αναφέροντας πού και πότε ακριβώς θα
πετάξει, αλλά και πότε θα επιστρέψει. Στην περίπτωση που θα έχει και
συνεπιβάτη, τότε θα πρέπει να δώσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του στο
αεροδρόμιο δύο ημέρες νωρίτερα!

Σε πιο προνομιακή θέση φαίνεται ότι βρίσκονται οι ιδιοκτήτες των αεροσκαφών
που σταθμεύουν στο Τατόι. Εκεί φιλοξενούνται μόνο 10 αεροσκάφη αερολεσχών και
άλλα 20 αεροσκάφη ιδιωτών (της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας), παρά το
γεγονός ότι το υπουργείο Μεταφορών είχε δεσμευθεί με απόφασή του ότι θα
στάθμευαν εκεί τα αεροπλάνα όλων των αερολεσχών.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Αναμένονται 4.500 ελαφρά αεροσκάφη

Σήμερα, στο αεροδρόμιο του Τατοΐου δεν υπάρχει ακόμα γραφείο αερολιμενικού
ελέγχου, κατά παράβαση των κανόνων αεροπλοΐας. Σημειώνεται ότι ο αερολιμενικός
έλεγχος πέραν των ελέγχων που διενεργεί για τα πυροσβεστικά μέσα και τους
ασυρμάτους των αεροσκαφών, οφείλει να ελέγχει υποχρεωτικά τα Πιστοποιητικά
Ικανότητας Πτυχίου (ΠΙΠ), καθώς και τα πιστοποιητικά υγείας των πιλότων (KAY),
τα οποία πρέπει να ανανεώνονται τακτικά. Ακόμα, ο αερολιμενικός έλεγχος
καταγράφει τις ώρες πτήσης των πιλότων, καθώς και τους επιβάτες στα μικρά
αεροσκάφη.

H Αθήνα – επισημαίνει ο πρόεδρος της Αερολέσχης Ελληνικού κ. Π. Σακελλαρίου –
είναι πλέον ανίκανη να φιλοξενήσει και να εξυπηρετήσει τα υπάρχοντα ελαφριά
αεροσκάφη, αλλά και τις αυξανόμενες δραστηριότητες της γενικής αεροπορίας, που
κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 θα είναι πολύ αυξημένες
(αναμένονται περισσότερα από 4.500 ελαφρά αεροσκάφη δεδομένης της μικρής
απόστασης των γύρω ευρωπαϊκών κρατών).

ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ – ΠΙΛΟΤΟΙ

«Μας έβαλαν ταφόπλακα, είμαστε καταδικασμένοι»

« Δύο χρόνια περιφερόμαστε από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο» λέει ο κ. Σωτήρης Αναγνωστόπουλος που έχει μία από τις παλαιότερες σχολές εκπαίδευσης πιλότων

«Δεν έχουμε μέλλον, είμαστε τελειωμένοι. H ταφόπλακα στη γενική αεροπορία έχει
πέσει και αυτοί που μπορούν να τη σηκώσουν δεν δείχνουν την παραμικρή
διάθεση». Ο κ. Σωτήρης Αναγνωστόπουλος, που διαθέτει μια από τις παλαιότερες
σχολές εκπαίδευσης πιλότων, δεν μπορεί να κρύψει την απογοήτευσή του για το
καθεστώς που επικρατεί στον χώρο της γενικής αεροπορίας.

«Μας έχουν αναγκάσει εδώ και δύο χρόνια να περιφερόμαστε από αεροδρόμιο σε
αεροδρόμιο, ενώ η λύση της Τανάγρας – που μας την επέβαλαν με το έτσι θέλω –
μάς έχει καταστρέψει» λέει ο κ. Αναγνωστόπουλος, ο οποίος δεν κρύβει την
αγανάκτησή του για τη μεγάλη αύξηση στην τιμή του ενοικίου που υποχρεώνεται να
πληρώσει. «Πληρώνω 400% περισσότερα από ό,τι πλήρωνα στο Ελληνικό, ενώ η
δουλειά μου έχει πέσει 100%, γιατί δεν υπάρχουν πολλοί οι οποίοι θα κάνουν
τόσα χιλιόμετρα για να έρθουν στην Τανάγρα, να πληρώσουν τις 10 χιλιάδες ευρώ
που απαιτούνται για την εκπαίδευση και επιπλέον να υπάρχει ο περιορισμός ότι
μπορούν να πετάνε μόνο σαββατοκύριακα και αργίες. Δυστυχώς είμαστε
καταδικασμένοι».

Ο Συνήγορος του Πολίτη. Πρόσφατα ο Συνήγορος του Πολίτη δικαίωσε τον κ.
Αναγνωστόπουλο αναγνωρίζοντάς του ότι οι αποφάσεις για την υποχρεωτική
μετακίνηση της σχολής του στην Τανάγρα τον έχουν ζημιώσει, ενώ επιπλέον
υπάρχει και αθέμιτος ανταγωνισμός με άλλους που έχουν μετονομάσει τις σχολές
τους σε αεραθλητικούς συλλόγους και απολαμβάνουν μια ιδιότυπη ασυλία.

«Το αεροπλάνο είναι η ζωή μου και θα κάνω οτιδήποτε ώστε να διορθωθεί αυτή η
αδικία που υφιστάμεθα όσοι αγαπάμε αυτό το χόμπι. Αν δεν υπάρχει συμμόρφωση
των αρμοδίων, είμαι έτοιμος να προχωρήσω σε αγωγή κατά του Δημοσίου».

H σκέψη να πουλήσει το αεροπλάνο του, όπως έκαναν και οι περισσότεροι γνωστοί
του, απασχολεί εδώ και πολύ καιρό τον κ. Γιάννη Μήττα. «Είμαι πιλότος εδώ και
δέκα χρόνια, αλλά φέτος έχω φτάσει στα όριά μου. Κάθε φορά που θέλω να πετάξω
πρέπει να οδηγώ 140 χιλιόμετρα, να ταλαιπωρούμαι, και όλα αυτά γιατί δεν
υπάρχει σχεδιασμός».