ΣE ΠPΩTO ENIKO Όνειρα που αν μπουν σε λέξεις διαλύονται…

Ήταν παγίδα. Καλοστημένη, έξυπνη. Είχε στην ύφανση την αγωνιώδη πονηριά που
λάμπει στο βλέμμα του Μάριου. Την κόψη της την ένιωσα πρώτη φορά μέσα απ’ το
κράνος κι (ομολογώ) σκέφτηκα τότε να συνεχίσω να το φορώ – για προστασία. Το
έβγαλα όμως – για να τον γνωρίσω. Έτσι μπερδεύτηκα σε περιπέτειες μαγικές,
έτσι περπάτησα τον ορεινό Αλέξανδρο κι ακτές αχαρτογράφητων νησιών κι ονείρων.
Έτσι αφέθηκα στην αγκαλιά της Βίκυς, μαζί τους γνώρισα την όαση του Αϊ-Γιάννη,
τις αποχρώσεις τόπου κι ανθρώπων, την αντανάκλασή τους σε μικρές γουλιές ρακής
απ’ τα Τζουμέρκα.

Έτσι εγκλωβίστηκα κι εγώ μες στη Στοά προχθές. Θύμα δίπλα σε θύματα που
αγαπούν τις λέξεις. Κοντά σε ανθρώπους που παθιάζονται μαζί τους, που ζουν για
να φλερτάρουν με τις λέξεις και που φλερτάρουν με τις λέξεις για να ζουν. Με
λέξεις έστησε το δόκανο ο Μάριος – λέξεις που καταργούν τις λέξεις, λέξεις που
καίρια χτυπούν όσους τις ερωτεύονται και με λαγνεία απολαμβάνουν τερτίπια και
παιχνίδια τους, δοκιμές, πειράματα, ανατροπές, συνθέσεις.

Έκρυψε το δικό του ξίφος σε ένα κόλπο θεατρικό, σε μια στιγμή – μισή στιγμή.
Μισή στιγμή σιωπής. Στην πρόσκληση από σκηνής για ένα μόνο βλέμμα. «Μάτια που
κοιτάζουν μάτια, μόνο αυτό». Ξέρεις πόσες καρδίες απόστρεψαν το βλέμμα; Ξέρεις
τι βουητό αποκάλυψε η σιωπή; Τι παγωνιά; Τι φόβο του θανάτου; Να μη χαθούν οι
λέξεις. Οι λέξεις που μετρώ, μετράς, μετράμε. Να μη χαθούν. Να μη χαθώ. Να μη
χαθούμε. Μη γελαστείτε! Τραγικοί ήρωες στο νέο έργο του Μάριου Ποντίκα δεν
είναι ο δολοφόνος του Λάιου, κανένα απ’ τα κοράκια, καμία από τις λέξεις.
Είναι οι θεατές – αυτοί που πάλλονται με ηδονή μέσα σε λέξεις. Ανάμεσά τους κι
ο συγγραφέας. Μαζί, πρόσωπα αγαπημένα. Μαζί κι εγώ, που αγωνιώ να γεμίσω
αράδες με σιωπές, με αγγίγματα, με μυρωδιές, με όνειρα που αν μπουν σε λέξεις
διαλύονται. Μα πες πως γίνεται. Ποιος θα τ’ αντέξει;