Δημοκρατικός φορμαλισμός

Ερωτάται ο κ. Καραμανλής πώς συμβιβάζεται η προσωπική ευαισθησία που
εμφανίζεται να επιδεικνύει στην αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών με
την αντίδραση τοπικών παραγόντων, στελεχών της N.Δ., στη στέγαση του ΟΚΑΝΑ στη
Θεσσαλονίκη. Απαντά σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα ότι υπάρχουν αντιδράσεις πολιτών
και ότι ο δήμαρχος διαβουλεύεται. Στη συνέχεια, αφιερώνει τα υπόλοιπα
εβδομήντα πέντε δευτερόλεπτα σε μια συμπύκνωση του προγράμματός του για την
Παιδεία, καταλήγοντας στη μείωση των εξεταζόμενων μαθημάτων στις Πανελλήνιες.
Ο δημοσιογράφος (A. Παπαχελάς), βάσει των περιορισμών της τηλεμαχίας, δεν
μπόρεσε να επανέλθει στην ερώτησή του.

Ο φορμαλισμός σκοτώνει τον διάλογο. Ένα παρόμοιο σκηνικό επαναλήφθηκε στις
περισσότερες περιπτώσεις με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Οι
συγκεκριμένες ερωτήσεις, αντί να απαντηθούν, χρησιμοποιήθηκαν ως αφετηρία για
τη συνθηματική έκθεση προγραμματικών θέσεων.

Πάντως, οι πολίτες τηλεθεατές αποκόμισαν σε οικονομική συσκευασία ένα
απόσταγμα της προεκλογικής ρητορικής των κομμάτων. Χωρίς εντάσεις, χωρίς
εξάρσεις, χωρίς εκπλήξεις.

Οι τρεις μικρότεροι, όταν ξεπέρασαν το αρχικό τρακ, ανέβηκαν και έκαναν ένα
αρκετά καλό φίνις.

Ο τελικός δίλεπτος μονόλογος που, μαζί με τα υπόλοιπα, επέβαλε η διακομματική
επιτροπή, αποδείχθηκε ένα αξιοθρήνητο προνόμιο για τους πολιτικούς αρχηγούς.
Τα μικρά καταληκτήρια διαγγέλματα επιβεβαίωσαν τις δομικές ανεπάρκειες της
πολυσυζητημένης τηλεοπτικής τελετουργίας.