ΣE ΠPΩTO ENIKO «Mια θέση στο Δημόσιο»

Ποτέ δεν είχα όνειρο ζωής να μπω στο Δημόσιο. Ποτέ. Το αντίθετο μάλιστα. Για
κάποιον ανεξήγητο λόγο η προοπτική εργασίας στο Δημόσιο μού ήταν μάλλον
απωθητική. Και μάλιστα εξακολουθεί να μου φαίνεται προοπτική που πνίγει τη
δημιουργικότητα, καταβροχθίζει την ατομική φιλοδοξία, αναπαράγει ένα σύστημα
που σε βουλιάζει προς τη μετριότητα και – αν και χιλιάδες θα διαφωνήσουν μαζί
μου – το να επιθυμεί ένας νέος άνθρωπος, 18-30 χρόνων, να πιάσει δουλειά στο
Δημόσιο μου φαίνεται σαν αίτημα πρόωρης συνταξιοδότησης.

Ο μπαμπάς μου ήθελε να τελειώσω Φιλολογία για να διοριστώ καθηγήτρια στο
Γυμνάσιο. H μαμά διαφωνούσε. Πίστευε ότι καλύτερα ήταν να γίνω νηπιαγωγός. Τα
επιχειρήματα και των δύο, ατράνταχτα. «Θα μπεις στο Δημόσιο και θα έχεις το
κεφάλι σου ήσυχο». H μαμά είχε ένα προβάδισμα. «H δουλειά τής νηπιαγωγού είναι
εύκολη. Λες διάφορα παραμύθια για την Κοκκινοσκουφίτσα, βάζεις τα παιδάκια να
παίζουν και να ζωγραφίζουν και στη μία το μεσημέρι είσαι σπίτι σου. Επίσης
κάθεσαι τρεις μήνες το καλοκαίρι και από δύο εβδομάδες Χριστούγεννα – Πάσχα».
Χρειάστηκε να τους στενοχωρήσω πολύ όταν στα δεκαοχτώ κατάλαβαν πια ότι η
άποψή μου για το Δημόσιο παρέμενε η ίδια.

Με τα χρόνια τείνω να πιστέψω ότι σε λίγο θα ανήκω σε «προστατευόμενο» είδος.
Στο είδος εκείνο που δεν «τρομάζει» να εργάζεται στον σκληρά ανταγωνιστικό
ιδιωτικό τομέα, να δίνει καθημερινά εξετάσεις και να διεκδικεί περισσότερα.
Διαβάζοντας μάλιστα ότι στις προθέσεις ορισμένων κομμάτων (N.Δ.) είναι να
ιδρυθούν νέοι (!) οργανισμοί και φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα ώστε να
διοριστούν εκεί περίπου 100.000, αισθάνομαι ότι στην Ελλάδα η εποχή που θα
ομολογείς ότι εργάζεσαι στον ιδιωτικό τομέα και θα είσαι… μειονότητα δεν θ’
αργήσει να έρθει… Και η Ελλάδα του 21ου αιώνα, που αναπαράγει ως όνειρο ζωής
σε χιλιάδες άνεργους νέους «μια θέση στο Δημόσιο», μου φαίνεται τόσο θλιβερή.