Bραβεία, σκεπτικά…

Καλά και χρυσά τα βραβεία για τις τέχνες. Αλλά νομίζω πριν θεσπιστούν πρέπει
να βασίζονται σε ένα σκεπτικό. Παρακολουθώ εδώ και επτά χρόνια τα βραβεία που
δίνει η Ένωση Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Δεν έχω ισχυρές αντιρρήσεις για
τις βραβεύσεις. Και συμφωνώ ότι έχει αποφύγει τον πληθωρισμό – τριάντα βραβεία
στην καθισιά μας – που μειώνει το κύρος των βραβείων. Αλλά είναι δυνατόν οι
δύο επιτροπές να καλούνται να επιλέξουν για το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου ανάμεσα
σε σκηνοθέτες, ηθοποιούς και συνθέτες μουσικής για το θέατρο και για το Μεγάλο
Βραβείο Μουσικής ανάμεσα σε μαέστρους, καλλιτέχνες της όπερας και διευθυντές
φεστιβάλ με μακροχρόνια δράση; Δεν είναι μεγέθη ανόμοια και μη συγκρίσιμα;

… και ασάφειες

Σωτήρης Μουστάκας

Τελικά τα βραβεία αυτά είναι τιμητικά καριέρας ή για συγκεκριμένη
δραστηριότητα; Δεν βλέπω να το έχουν αποφασίσει. Τι θα πει «τιμάται η Λίνα
Λαλάντη με την ευκαιρία της παράστασης του «Τηλέμαχου» ΑΛΛΑ και για την εν
γένει προσφορά της»; Και τι θα πει «τιμάται με το βραβείο Ερμηνείας Ρόλου σε
Ελληνικό Έργο ο Σωτήρης Μουστάκας για τους ρόλους του σε ΔΙΑΦΟΡΕΣ
επιθεωρήσεις». Ποιες επιθεωρήσεις; Τις περσινές ή γενικώς; Νομίζω ότι
κυριαρχεί η ασάφεια. Και ότι τα πράγματα θα πρέπει να ξεκαθαριστούν. Και τα
Βραβεία Κάρολος Κουν που «διαφοροποιούνται» από τα Βραβεία Θεάτρου της Ένωσης
ενώ η ίδια και τα επιλέγει και τα απονέμει θα πρέπει να ενοποιηθούν γιατί μόνο
μπέρδεμα προκαλούν. Πώς θα γίνει αυτό χωρίς να υπάρξει και εδώ πληθωρισμός; E,
δικά τους είναι τα βραβεία, ας βρουν τη λύση.