Tο Kράτος μας τελείωσε…

ΥΠΑΡΧΕΙ Γιώργος Παπανδρέου α λα καρτ; Χιλιάδες ενθουσιώδεις ψηφοφόροι
του, της περασμένης Κυριακής, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το συγκεκριμένο ερώτημα,
μόλις κατάλαβαν ότι η πρόσκληση στα «ανήσυχα πνεύματα» είχε δύσκολο
ονοματεπώνυμο – και μάλιστα όχι ένα, αλλά δύο: Μάνος και Ανδριανόπουλος…

H απάντηση είναι απελπιστικά απλή – δεν υπάρχει Γιώργος Παπανδρέου α λα καρτ.
Οι ενθουσιώδεις της περασμένης Κυριακής δεν μπορούν, δηλαδή, να κρατήσουν το
«Παπανδρέου» και να ξεχάσουν το «Γιώργος». Δεν μπορούν να κρατήσουν τις
φραστικές επιθέσεις στον κ. Καραμανλή και στη «Δεξιά» και να ξεχάσουν τη
μεταγραφή του Ανδρέα του νεοφιλελεύθερου – και το κυριότερο, δεν έχουν κανέναν
πολιτικό λόγο να το κάνουν…

… γιατί;

ΓΙΑΤΙ ο κ. Γ. Παπανδρέου απηύθυνε την πρόσκληση στους δύο
νεοφιλελεύθερους; Για να εισπράξει τις ψήφους τους; Αστείο πράγμα. Για να
τονώσει το ηθικό των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ; Εδώ γελάνε. Για να τους εκθέσει ως
αποστάτες; Ας σοβαρευτούμε…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κινητοποίησε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας
στο τέλος της δεκαετίας του ’70, όταν κατόρθωσε να εκφράσει το συλλογικό όραμα
των «μη προνομιούχων» εκείνης της εποχής, που δεν ήταν άλλο από την ένταξή
τους στο Κράτος.

… διανομή

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Παπανδρέου δεν μπορεί να υποσχεθεί Κράτος – σε κανέναν.
Άλλωστε, ακόμα και αν το ήθελε, δεν υπάρχει πλέον Κράτος για διανομή. Αυτό που
μπορεί να επιδιώξει, ώστε να συνεχίσει να κινητοποιεί τους πολίτες, είναι η
ένταξη των μη προνομιούχων τού σήμερα σε ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο, που θα
διαχέει ισόρροπα στις κοινωνικές δυνάμεις μία «έκρηξη της
επιχειρηματικότητας».

Σ’ αυτό το νέο αναπτυξιακό μοντέλο, τον πρώτο λόγο έχει η αγορά – και εκείνοι
που την γνωρίζουν, όπως και εκείνοι που την εκφράζουν. Αρκεί βεβαίως, οι
άνθρωποι της αγοράς να δώσουν στην προσπάθεια τον τόνο, αλλά όχι και τον…
χαρακτήρα.