[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ζεύξη Ρίου – Αντιρρίου είναι ένα από τα τρία – τέσσερα θεαματικότερα δημόσια
έργα που έγιναν ποτέ στη χώρα. Μαζί με την Εγνατία, την Αττική Οδό και το
Μετρό, αποτελεί έργο – κλειδί για την ανάπτυξη ολόκληρων περιοχών στη Δυτική
Ελλάδα.

H Γέφυρα που ενώνει το Ρίο με το Αντίρριο όμως, εκτός από λειτουργική, έχει
και αισθητική αξία. Μπορεί να μην την «υπογράφει» ένας μεγάλος αρχιτέκτονας,
όπως ο Σαντιάγκο Καλατράβα, ο Πέι, ο Γκρεγκότι ή ο Φρανκ Γκέρι, όμως δεν παύει
να είναι εμβληματικό έργο.

H περίφημη Golden Bridge που γεφυρώνει τον κόλπο του Σαν Φραντσίσκο στον
Ειρηνικό Ωκεανό, αποτελεί το τέλειο παράδειγμα τού τι σημαίνει ένα έργο σαν τη
Γέφυρα του Ρίου, για μια περιοχή. Εκεί ακριβώς, στις πλαγιές του Ρίου και του
Αντιρρίου, θα μπορούσε να γεννηθεί η πιο μαγική πόλη της Ελλάδας. Ποιος δεν θα
ήθελε να ζει σε μια πόλη με θέα τη Γέφυρα και τη θάλασσα;

Απέναντι σε όσους αναρωτηθούν «γιατί να συμβεί αυτό», θα ήθελα πάρα πολύ να δω
– επιτέλους! – έναν υπουργό ΠΕΧΩΔΕ με πυγμή και – το κυριότερο – με όραμα και
πραγματικά ανοιχτό μυαλό, να πει απλά:

«Γιατί όχι;»!

Γιατί όχι λοιπόν;

Ακόμα κι αν δεν γίνει μια πόλη, μπορεί να γίνει κάτι άλλο; Γιατί να μην
«ψάξουμε» λιγάκι περισσότερο τι θέλουμε να γίνει δίπλα, ή απέναντι, ή και στις
δύο άκρες αυτής της Γέφυρας;

Εγώ θα ήθελα μια πόλη και τη Γέφυρα να καταλήγει σ’ ένα πάρκο για να κάνω
τζόγκινγκ. Κι ένα ή δύο ξενοδοχεία υψηλής αισθητικής και χαμηλών τιμών. Για να
έχουν πελάτες. Και πλατείες και δρόμους και διαμερίσματα με θέα, και ένα
τελεφερίκ να σκαρφαλώνει στην πλαγιά, και στην άκρη του, εστιατόρια και καφέ
και χρήσεις τουριστικές που θα προσελκύουν κόσμο και θα δίνουν δουλειές όπως
στο Ζούνιε, έξω από τη Βηρυτό.

Όμως δεν είναι δική μου δουλειά να πω «τι θα γίνει δίπλα στη Γέφυρα»! Ούτε
ασφαλώς της υπουργού. Και είναι θλιβερό που κανείς δεν σκέφτηκε πριν αναθέσει
στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών την πολεοδομική μελέτη της
περιοχής, να προκηρυχθεί ένας Διεθνής Διαγωνισμός Ιδεών για να δούμε «τι
μπορεί να γίνει δίπλα στη Γέφυρα».

Είναι θλιβερό, γιατί ακόμα και στη χώρα που κάνει Ολυμπιακούς Αγώνες, αυτοί
που αποφασίζουν για το μέλλον μας είναι εγκλωβισμένοι σε νοοτροπίες του
παρελθόντος. Ή, το χειρότερο, δείχνουν ανέτοιμοι να ανταποκριθούν με τόλμη
στις προκλήσεις και απλά διαχειρίζονται ισορροπίες.

Τουλάχιστον, ας μην κάνουν τίποτε… Δεν μπορεί, κάποτε θα βρεθεί σε αυτή τη
χώρα κάποιος που θα μπορεί να πει «γιατί όχι;».

ΥΓ: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Καμιά διάθεση κριτικής προς τη δουλειά
του Τμήματος Αρχιτεκτόνων της Πάτρας. «Αλλού» είναι το θέμα…