ΣE ΠPΩTO ENIKO Σπίτι μου, σπιτάκι μου, βασανάκι μου…

«Αν δεν παντρέψεις κι αν δεν χτίσεις….», λέει ο λαός. Και πολλά ξέρει για
τούτο τον τόπο…

Τρία χρόνια τώρα, προσπαθώ μάταια να απεγκλωβιστώ από Πολεοδομίες, Νομαρχίες,
τεχνικές υπηρεσίες δήμων, μηχανικούς του Δημοσίου και πράξεις εφαρμογής, για
μια έρημη αδειούλα και ανατριχιάζω στη σκέψη ότι δεν έχω καν μπει ακόμα στο
«ψητό» της ταλαιπωρίας.

Κάθε φορά που μετακινώ με κόπο τα χαρτάκια μου από το ένα γραφείο στο άλλο,
αισθάνομαι σαν να έχω καταφέρει νίκην μεγάλην. Τι κόπωση, όμως, τι σπατάλη
χρόνου και ζωής… Στο «Δόξα τω Θεώ», νάσου και το «Παναγιά βοήθα»! Λαδώματα,
μίζες, παζάρια, τραγελαφικές διατάξεις και γραφειοκρατικά αδιέξοδα, μπλέκουν
σε έναν ατέρμονο χορό που σύρουν επιτήδειοι ή αδιάφοροι υπάλληλοι…

Ο καλός συνάδελφος, που έχει την ίδια ευτυχία (;) να κτίζει σπίτι, έρχεται
ράκος κάθε μέρα στο γραφείο. «Στην Ελλάδα, ο υποψήφιος ιδιοκτήτης ενός σπιτιού
είναι πάντα, a piori, ένοχος», μου εξομολογήθηκε με γνήσιο πόνο. «Ένοχος
μπροστά στο κράτος, όπου πρέπει να αποδείξει ξανά και ξανά τα αυτονόητα,
ένοχος προς τους μάστορες, που “δικαιούνται” να ζητήσουν ό,τι και όσα θέλουν,
κατ’ αρχήν ένοχος – και όχι αθώος, όπως επιβάλλει ο νόμος – και όταν
αναγκάζεται να φθάσει στη Δικαιοσύνη για να βρει το δίκιο του».

Στενά δεμένος με «το δικό του σπίτι» – τη «φωλιά» του – ο Έλληνας. Κι όλο
κτίζει και κτίζει… Πολυτελείς βιλίτσες και αυθαίρετα κουτουκάκια…
Αυξήθηκε, μαθαίνω από τα οικονομικά στοιχεία, η οικοδομική δραστηριότητα τους
τελευταίους μήνες. Κι άλλη αύξηση μάλιστα προβλέπει για τα επόμενα χρόνια το
Ινστιτούτο Οικονομίας Κατασκευών. Κουράγιο, σύντροφοι!

«Είσαι σίγουρη;» με ρώτησε με νόημα το φιλικό ζευγάρι που παρ’ ολίγον να
χωρίσει από την ένταση και τις δυσκολίες μιας οικοδομής, που είχε ξεκινήσει με
τόση χαρά. Μήπως πρέπει, αλήθεια, να το ξανασκεφθώ;