ANAΛΩΣIMA Λίγο παιχνίδι, λίγο ταρτάν και τ’ αγόρι μου

H κοινωνία των πολιτών δεν θέλει πολλά πράγματα για να δημιουργηθεί. Φτάνει
λίγη λιακάδα και μια υποδομή. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου. Λίγο
νερό, λίγο ταρτάν και το κορίτσι μου. Ταρτάν είναι αυτό το πλαστικό δάπεδο που
βάζουν στις παιδικές χαρές, κάτω από τις τσουλήθρες, τις κούνιες και τις
κατασκευές σε σχήμα κάστρου, που προσφέρουν πρώτη ύλη για γυμναστική και
φαντασία. Είναι για να μη χτυπάνε τα παιδιά όταν πέφτουν κάτω. Αγόρια και
κορίτσια. Πέφτεις με το κεφάλι από το ριψοκίνδυνο παιχνίδι και δεν πληγώνεσαι,
κάνεις ένα γκελ και σηκώνεσαι χωρίς καρούμπαλο. Εκτός αν… Εκτός αν πάνω στο
ταρτάν έχουν πέσει χαλίκια, οπότε η ελαστικότητα γίνεται ύπουλη παγίδα που
παρασέρνει ανύποπτα θύματα. Το χαλίκι καταστρέφει το ταρτάν μακροπρόθεσμα και
το μάτι του παιδιού βραχυπρόθεσμα. H κοινωνία των πολιτών, μαζεμένη με τη
λιακάδα στην ολοκαίνουργια παιδική χαρά, απολαμβάνει τη συμμετοχή στο πολιτικό
γίγνεσθαι και στο μέλλον ταυτοχρόνως μέσα σε μία και μόνη Κυριακή κι
αναρωτιέται. Γιατί χαλίκι; Το έστρωσαν σαν βάση για γκαζόν; Το ξέρει πια αυτή
η κοινωνία ότι θέλει πρώτα χαλίκι για να στρώσεις γκαζόν… Το έμαθε από τα
πολλά νεόδμητα με κήπο. Έτσι νόμιζε ότι θα γίνει και στην παιδική χαρά, αλλά
ίσως δεν έφτασαν τα λεφτά να ολοκληρωθεί το σχέδιο κι έμεινε με ό,τι πιο
χειρότερο, το ακατάλληλο χαλίκι. Και κάνει τώρα συνειρμούς η κοινωνία των
πολιτών και κάνει γενικεύσεις και σκέφτεται, παραμονεύοντας για γρατσουνιές τα
παιδικά γόνατα, μέρα που ‘ναι, γιατί έτσι ανολοκλήρωτα να μείνουν τα ωραία
σχέδια, θεαματικά, αλλά μισά, στο πιο επικίνδυνο σημείο.