Tο πρόβλημα του ψηφιακού αναλφαβητισμού

H αναφορά του Γεωργίου Παπανδρέου στον ψηφιακό αναλφαβητισμό (και) στην
προχθεσινή τηλεοπτική του συνέντευξη δεν ήταν καθόλου τυχαία. Για να
λειτουργήσει στην πράξη η νέα μορφή διακυβέρνησης, θα πρέπει να περιοριστεί
όσο γίνεται ο αριθμός των πολιτών που νιώθουν αποκλεισμένοι λόγω γνώσεων. Το
ζήτημα έχει μια τυπική αλλά και μία ουσιαστική πλευρά. Όσες χώρες προχώρησαν
στο αντίστοιχο πείραμα έθεσαν ως όριο το 30% του πληθυσμού να έχει τουλάχιστον
μέτρια σχέση (γνώση) με το Ίντερνετ. Κι αυτό διότι οι διεθνείς έρευνες έχουν
δείξει πως το ποσοστό αυτό θεωρείται η ικανή και αναγκαία συνθήκη, αφού από το
όριο αυτό και πέρα παρατηρείται μια ταχύτατη εξάπλωση του Διαδικτύου στην
κοινωνία. Τυπικά, η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά, αφού όλες οι πρόσφατες
έρευνες που βρίσκονται στη διάθεση του επιτελείου του κ. Παπανδρέου ανεβάζουν
τον αριθμό των χρηστών στα 2.800.000. Προφανώς είναι θέμα λίγων μηνών για να
ξεπεράσουμε τα 3.000.000. H δεύτερη σκέψη για να αντιμετωπιστεί περισσότερο ο
αποκλεισμός πολιτών είναι η ανάπτυξη ενός δικτύου ταχύρυθμης εκπαίδευσης σε
ομάδες πληθυσμού κατά τα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών… Ενδιαφέρον (για
πολλούς λόγους) έχει και το παράδειγμα της Σουηδίας, όπου και πέρασε από
ταχύρυθμη εκπαίδευση ακόμη και το… υπουργικό συμβούλιο!