ΣE ΠPΩTO ENIKO Άνθρωποι παντός καιρού και υψηλών κυμάτων

Την κοιτάω μέσα από τον καθρέφτη και θαυμάζω το ήρεμο βλέμμα της, το φιλικό
χαμόγελο, το κέφι της γι’ αυτό που κάνει. Αυτή τη λάμψη στο βλέμμα… Ήταν
επιλογή της και δεν ήταν εύκολη. Παράτησε τη «σιγουριά», την «καλή δουλειά στο
Δημόσιο» και αποφάσισε να κάνει μια δουλειά που πολλοί είδαν ως λύση ανάγκης,
πολλοί τη συνέχισαν «για τα λεφτά», ελάχιστοι όμως είχαν και κράτησαν το
μεράκι το δικό της.

H Ντέπυ είναι η κομμώτριά μου (καλά, καλά… όχι μόνο δική μου). Είναι και
φίλη μου και φίλη μας – πρόσωπο αγαπημένο που έρχεται στο μυαλό μαζί με την
ελπίδα, μαζί με τα χρώματα της άνοιξης, μαζί με φίλους κι άλλους, που μπορεί η
επαφή να μην είναι συχνή, οι κουβέντες να διανύουν αποστάσεις χρονικά μεγάλες,
όμως σε δύο λεπτά καλύπτονται με ειλικρίνεια, με άνεση και με φροντίδα
αμοιβαία. Άνθρωποι παντός καιρού και υψηλών κυμάτων που – τελικά – συγκλίνουν
σ’ ένα πάθος, στον έρωτα γι’ αυτό που κάνουν (μικρό, μεγάλο, σοβαρό, αστείο,
επικερδές ή όχι)…

Κι είναι πολλοί. Είναι παντού τριγύρω. Γνωστοί και άγνωστοι. Περαστικοί και
επισκέπτες. Αναγνωρίζονται με ένα βλέμμα, μισή κουβέντα (λίγες λέξεις και
πολλά χαμόγελα ανοιχτά). Συστήνονται χωρίς συμβάσεις, χωρίς «πίσω σκέψεις»,
χωρίς ωφελιμιστικό προγραμματισμό και βελόνες ζήλειας στο τσεπάκι. Κι είναι
πολλοί – επιμένω. Μόνο που έχουν μυρωδιά από… δίκταμο. Από αυτό το βότανο το
μαγικό που στην Κρήτη το ονομάζουν Έρω(ν)τα και το μαζεύουν από κορυφές,
έπειτα από αναρρίχηση σε μονοπάτια δύσβατα. Που αν το ποτίσουν παύει να ‘ναι
θεραπευτικό. Που έχει ανάγκη από ξηρασία για να γεννήσει αιθέρια έλαια
πολύτιμα, για να μπορέσει να ‘ναι καταπραϋντικό και επουλωτικό τραυμάτων.