ΣE ΠPΩTO ENIKO Generation «Π»…

Βράδυ Τρίτης στην παγωμένη Μόσχα, στο δημοφιλέστερο ίσως αξιοθέατο της πόλης.
(Δημοφιλέστερο πια από την Κόκκινη Πλατεία και το Κρεμλίνο… ). Σε ένα
κυριλάτο και ευρωπαϊκού τύπου μπαρ, όπου τα ομορφότερα άνθη της πόλης, νεαρές
καλλονές, ψωνίζονται «σικάτα» για 300 δολάρια.

Ένας μεσήλικος που κάθεται στο τραπέζι μας μιλά με τις κοπέλες, τους χαμογελά,
τις καλεί να καθήσουν μαζί μας. Τις ρωτά το πόσο και το πώς. Κανένα τακτ.
Καμιά διακριτικότητα. Όλοι γνωρίζουν γιατί βρίσκονται εκεί. Κι αυτό τους κάνει
όλους συνένοχους.

Βλέποντας τα αγριεμένα γυναικεία βλέμματα της παρέας, ο 60ρης κύριος προσπαθεί
να εξηγήσει ότι δεν είναι μεμπτόν που κάνει «έρευνα αγοράς», αφού είναι
ανύπανδρος. Επιχειρηματολογεί για το πόσο χρειάζονται αυτές οι κοπέλες αυτά τα
χρήματα. Για το ότι οι άνδρες εκεί μέσα κάνουν περίπου… ψυχικό. Βέβαια ξεχνά
ότι οι κοπέλες αυτές θα μπορούσαν να είναι κόρες του. Θα τον πείραζε, άραγε,
τότε να κάνουν άλλοι το ίδιο «ψυχικό»;

Κάποιοι λένε ότι η πορνεία είναι επιλογή. Πόσο επιλογή, όμως, μπορεί να είναι
σε μια χώρα, όπου ο καθηγητής Πανεπιστημίου λαμβάνει μηνιαίο μισθό περί τα 80
δολάρια κι όπου οι άνθρωποι ζουν μέσα στο παιχνίδι του καπιταλισμού, χωρίς
στην πλειονότητά τους να μπορούν να παίξουν οι ίδιοι;

Ίσως η «Generation Π», η γενιά που όπως γράφει ο Βίκτορ Πελέβιν («Generation
Π», Εκδ. Καστανιώτη) γεννήθηκε και μεγάλωσε γνωρίζοντας απ’ τους «απέναντι»
μόνο την Pepsi, χρειάζεται ακόμη πολύ χρόνο για να σταθεί αξιοπρεπώς όρθια.
Γιατί, αφού τράβηξαν το χαλί κάτω απ’ τα πόδια της, κατάλαβε, όπως γράφει ο
Ρώσος συγγραφέας, «ότι δεν υπάρχει αιωνιότητα χωρίς κρατική προστασία. Και
χωρίς κρατική απαγόρευση…».