ΣE ΠPΩTO ENIKO Η Kιβωτός της Οκτάνας μας…

Ήταν ιδέα – σωσίβιο, την ώρα του πνιγμού σε μία θάλασσα από βιβλία. Ήρθε
ανάμεσα σε σκέψεις πολλές και παλαβές. Έπειτα από εκείνη να τοποθετήσουμε όλα
τα βιβλία σε αλφαβητική σειρά, ανεξαρτήτως κατηγορίας, ή την άλλη, να τα
ταξινομήσουμε σύμφωνα με το… ζώδιο των συγγραφέων. Κι ήταν η καλύτερη: Να
δημιουργήσουμε μια κιβωτό! Μία βιβλιοθήκη δίπλα στην πόρτα, με όλα εκείνα που
θα παίρναμε μαζί, αν το σπίτι έπαιρνε φωτιά.

H ιδέα έγινε πράξη στο χαρτί. Με τίτλους και ονόματα, σε μια σειρά όχι και
τόσο «λογική» ή «φιλο-λογική». Στην πράξη όμως, η κιβωτός έχει χτισθεί.
Βρίσκεται αόρατη κάπου εκεί, δίπλα στην έξοδο. Φορτώνεται καθημερινά όχι μόνο
με βιβλία αλλά και με στιγμές. Με ανάσες, με παιχνίδια, με μυρουδιές.

Έχει πινελιές δικές μου, δικές του, δικές μας. Έχει σημάδια της φύσης και του
ουρανού. Έχει εικόνες κι όνειρα. Έχει πάθος, έχει κέφι για δημιουργία, για
ζωή. Έχει και συντροφιά. Τη φωνή της Μαριολίνας, προχθές, στην άλλη άκρη της
γραμμής. Ανάσα! Την καθαρή ματιά του Γιώργου και της Όλγας. Τον καναπέ (μιαν
αγκαλιά!) του Δημήτρη και της Ελένης. Την κούραση του Κώστα. Τη διάθεση της
Μαίρης, που αυτό που κάνει τ’ αγαπά. Τη λεπτή ειρωνεία και το χιούμορ του
Κωνσταντίνου το πρωί στον Εν Λευκώ. Τη λάμψη στο βλέμμα του Διονύση, του
Σωτήρη, της Ανθής, της Καλλιόπης, της άγνωστης κυρίας στην Εθνική… Κάποιες
κουβέντες εδώ, κάποιες μορφές εκεί… Έχει τις γευστικές αράδες του Γιάννη. Τη
διάθεση της Ντέμης, για όλους να τρέξει, για όλους να νοιαστεί. Την ανθισμένη
αφοσίωση του Ανδρέα, το χαμόγελο της Πόπης, τη φροντίδα του Κυριάκου, της
Ρουμιάνας…

Έξω ο πόλεμος μαίνεται. Φουντώνουν οι φλόγες της ρουτίνας, της μιζέριας, της
εμμονής, της γκρίνιας και της υποταγής. Εκρήγνυται η κακεντρέχεια, το
ναρκοπέδιο του φθόνου καιροφυλαχτεί. Όμως η κιβωτός έχει ναυπηγηθεί. Έχει
χτισθεί με ξύλα γερά, με φύλλα χάρτινα, με υλικά που – τι χαρά! – βρίσκονται
τελικά παντού και αφθονούν. Νομίζω περισσεύουν αρκετά – θεμέλια γερά.
Στηρίζουν μιαν Οκτάνα, ρε παιδιά! Όχι ποιητική, μα αληθινή. Δική μας.