Yπερδύναμη και θρησκεία

Το γεγονός είναι αναμφισβήτητο: οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη δύναμη που
εμφανίστηκε ποτέ στην ανθρωπότητα, και τούτο πριν ακόμα απαρνηθεί η Μόσχα τον
κομμουνισμό και πλημμυρίσει από φαστ φουντ, κόκα κόλα και τζιν. Υπάρχει,
βέβαια, και η Κίνα, αλλά παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Τα πράγματα, όμως, παρουσιάζουν και άλλες πτυχές, και η Ιστορία – με τις
σελίδες της, που τις γυρίζουν οι πόλεμοι – υπογραμμίζει ορισμένες αντιφάσεις.
Στο Βιετνάμ, πρώτα, η Αμερική έχασε τον πόλεμο όχι μόνο στο πεδίο της μάχης
αλλά και ηθικά. Στο Ιράν, επί Χομεϊνί, η μοντέρνα στρατιωτική της επιχείρηση
οδηγήθηκε σε φιάσκο. Στο Αφγανιστάν, κατόπιν, όχι μόνο δεν κατέβαλε τους
Ταλιμπάν αλλά, αντίθετα, τους ενδυνάμωσε, αφού έσπειρε – όπως και στο Βιετνάμ
– ερείπια και νεκρούς. Στο Ιράκ, σήμερα, δεν επέβαλε την τάξη, αλλά είναι
σίγουρο ότι μεσοπρόθεσμα θα αποχωρήσει, αφήνοντας κι εκεί ερείπια, νεκρούς και
μάλλον χειρότερους τυράννους από τον Σαντάμ. Για βοήθεια, ζήτησε από την
Τουρκία – η οποία καταπίεσε επί αιώνες τη χώρα αυτή – να στείλει τους
στρατιώτες της να σκοτωθούν στη θέση των δικών της. Αλλά η έμπειρη Άγκυρα
προαπαιτεί και το δικαίωμα να κατασφάξει (υπάρχει άλλη λέξη;) τους Κούρδους
του Βορρά και, βέβαια, να πάρει κι ένα μέρος των πετρελαίων του Κιρκούκ.

Στο διπλωματικό πεδίο, η Ουάσιγκτον – που επί δεκαετίες έκανε το παν για να
αποδυναμώσει και να εξευτελίσει κυριολεκτικά τον ΟΗΕ – του ζητάει τώρα να
επέμβει στην αταξία που έσπειρε η ίδια. Φαίνεται, δε, ανίκανη να λύσει το
Κουρδικό και το Κυπριακό – ανοιχτά παλιά προβλήματα -, εκτός κι αν έχει
προγραμματίσει τη σταδιακή πολιτική τους εξαφάνιση. Στον γιουγκοσλαβικό πόλεμο
επιστράτευσε τους Ευρωπαίους, οι οποίοι με αρχηγούς τους Γάλλους οργάνωσαν τη
μεγαλύτερη επιχείρηση παραπληροφόρησης που έγινε ποτέ. Έτσι, αφού βομβάρδισαν
μη πολεμικούς στόχους (που ονομάστηκαν «παράπλευρες απώλειες») με απαγορευμένα
όπλα – πράγμα που, κατά τη Συνθήκη της Γενεύης, αποτελεί έγκλημα πολέμου -,
δεν μπόρεσαν να καταβάλουν το Βελιγράδι ούτε να λύσουν το ζήτημα του Κοσόβου,
της ΠΓΔΜ και το Βοσνιακό. Τέλος, οι ΗΠΑ διαιωνίζουν την ισραηλο-παλαιστινιακή
τραγωδία, ίσως γιατί περιμένουν να καθαρίσει ο τόπος από τους Παλαιστίνιους
για να ξαναγίνει το Ισραήλ η «Γη της Επαγγελίας» (ας αφήσουμε τις παρεμβάσεις
στην Κεντρική, τη Νότια Αμερική και αλλού).

Για τους εμπειρογνώμονες της γεωπολιτικής τα γεγονότα αυτά ξενίζουν, γιατί δεν
υπόκεινται σε καμιά λογική ανάλυση. H εξήγηση του ενλόγω φαινομένου δεν αφορά,
εντέλει, πολιτικούς επιστήμονες – που η Αμερική διαθέτει και πολλούς και
καλούς – αλλά, μάλλον, θρησκειολόγους και ειδικούς σε θέματα πολιτισμού. Κι
αυτό, γιατί είναι αδύνατον οι πολιτικοί, οι στρατιωτικοί και οι διπλωμάτες των
ΗΠΑ να κάνουν διαρκώς τόσο χονδροειδή λάθη, πολλά από τα οποία ελάχιστα
διαφέρουν από εγκλήματα. Επομένως, το μόνο που απομένει είναι, για παράδειγμα,
η συγκριτική ανάλυση με βάση τους πρώτους αιώνες μ.X., όπου οι χριστιανοί
άλλαξαν τον κόσμο και κατάργησαν την πολιτική δημοκρατία, τις επιστήμες, τη
φιλοσοφία, τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική, για να
εγκαταστήσουν τον αληθινό Θεό. Τότε, οι ορδές των Βανδάλων και των Ούνων
βοήθησαν το έργο αυτό. Φαίνεται ότι η Ουάσιγκτον θέλει να καταστρέψει τον
«παλιό κόσμο» και να φτιάξει στη θέση του έναν άλλο, τον «καλό». Αυτό ήταν
ανέκαθεν, εξάλλου, το βαθύ «πιστεύω» της και παραμένει.

Ο Δημήτρης T. Άναλις είναι σύμβουλος διεθνών σχέσεων σε θέματα
γεωστρατηγικής και μέλος του Συμβουλίου Επιτήρησης της Ομάδας Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων.