ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Όταν νικάει η χυδαιότητα, κανένας δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος. Όταν ο
αθλητισμός γίνεται πεδίο για την επιβολή του μίσους, κανένας δεν μπορεί να
είναι ήσυχος. Όταν η «αγάπη» για μια ομάδα βγάζει στον «φίλαθλο» τον πιο κακό
του εαυτό, τον κάνει όχλο που χάνει το όποιο δίκιο του καθώς ενδιαφέρεται μόνο
να ταπεινώσει το θήραμά του, κανένας δεν μπορεί πια να κοιτάει αθώα το
ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Μπάγιεβιτς μπορεί ακόμα να μη φύγει, αλλά δεν μπορεί πια και να μείνει. Τον
παρακαλούν να μη φύγει, αλλά ο ίδιος θα έπρεπε να προστατέψει τον εαυτό του
και να μην έρθει ποτέ για δεύτερη φορά στην ομάδα που του χάρισε τη δόξα και,
τώρα, την υπέρτατη πίκρα της ασέβειας απέναντι σε αυτό που κάνει τον άνθρωπο
άνθρωπο. Είτε φύγει είτε μείνει, δεν μπορεί να τα βάλει με το αφηνιασμένο
πλήθος, έστω κι αν αντιπροσωπεύει ένα μόνο κομμάτι του «λαού» της AEK. Το
ποτήρι έχει από καιρό ξεχειλίσει, η τελευταία σταγόνα έχει αμετάκλητα πέσει κι
αν δεν το αντιλήφθηκε χθες θα το αντιληφθεί αύριο το πρωί. Έχει ουσιαστικά ήδη
φύγει, γιατί κανείς δεν μπορεί να τον στηρίξει, από τη στιγμή που ο χαρακτήρας
του ήταν τέτοιος που δεν ζητά τη στήριξη αλλά την επιβεβαίωση.

ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ

Τα κομμάτια δεν μαζεύονται, κι εξάλλου ποιο καλύτερο τέλος από μια τελευταία
νίκη για την ομάδα του, που εδραιώνει την πεποίθηση πολλών ότι ήταν ο
προπονητής των νικών; Με αδύνατη τη σωτηρία, δεν του μένει παρά μια ένδοξη
συνθηκολόγηση στην εσωτερική του πάλη ανάμεσα στον επαγγελματία και τον
υπηρέτη μιας ομάδας, ανάμεσα στον τζέντλεμαν και τον βίαιο υπερασπιστή του
εαυτού του, ανάμεσα στον Ντούσκο και τον Ντούσαν.

Ο Μπάγιεβιτς έπρεπε να είχε φανταστεί ότι ήταν τόση η φόρτιση του κόσμου από
την πρώτη θητεία του στην AEK, που κάποιοι δεν θα μπορούσαν να του συγχωρήσουν
ποτέ ότι υπήρξε και δεύτερη. H πρόκληση, όμως, ήταν πολύ μεγάλη για έναν
άνθρωπο που πιστεύει τόσο πολύ στον εαυτό του. Πόνταρε ότι θα αφόπλιζε τους
εχθρούς του με τη δουλειά του, με τις επιτυχίες που θα χάριζε στην ομάδα του
μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Υποτίμησε τη λύσσα όσων αισθάνονται ότι τους
πρόδωσε αυτός που περισσότερο αγάπησαν και δεν μπορούσε να προβλέψει, σε
τέτοιο βαθμό τουλάχιστον, τη διοικητική αποσάθρωση της AEK, που αφαίρεσε
αμετάκλητα τις προϋποθέσεις για επιτυχή αποτελέσματα. Το ότι βέβαια η AEK δεν
έχει ακόμα διαλυθεί, ότι μπορεί να μιλά ακόμα και σήμερα για έξοδο στο
Τσάμπιονς Λιγκ, το χρωστάει στο πείσμα και στις ικανότητες του Σερβοέλληνα
τεχνικού. Ο Μπάγιεβιτς, αυτό κανείς δεν μπορεί να του το αρνηθεί, δεν έπαψε
στιγμή να μετατρέπει την προσωπική αυτοπεποίθηση σε συλλογική αυτοπεποίθηση.
Δεν έπαψε στιγμή, κι αυτό πονάει αφάνταστα τους εχθρούς του, να εμπνέει τους
παίκτες του. Δεν έπαψε στιγμή να ψάχνει τρόπους δημιουργίας για την ομάδα του
μέσα στο γήπεδο κι όχι απλώς να προσπαθεί να επιβιώσει διά της άρνησης ή της
αναδίπλωσης. Χάρισε στο ελληνικό ποδόσφαιρο έναν Κατσουράνη και βελτίωσε όλους
τους παίκτες με τους οποίους δούλεψε. Βάζοντας το συναίσθημα απέναντι, δεν
ήταν δυνατό να γλιτώσει. Αλλά του ήταν, φαίνεται, αδύνατο και να μη δώσει τη
χαμένη μάχη με τα δικά του όπλα.

ΣΚΗΝΗ – ΣΦΡΑΓΙΔΑ

H εικόνα της ίσιας πλάτης του, καθώς κατευθύνεται στην έξοδο, πριν τελειώσει
το πρώτο ημίχρονο του χθεσινού αγώνα με τον Ηρακλή, σφραγίζει κατά κάποιο
τρόπο το φετινό Πρωτάθλημα. Θα το θυμόμαστε σαν το Πρωτάθλημα που έκανε τα
πάντα για να διώξει τον Μπάγιεβιτς. H χθεσινή ηρεμία του κρύβει τη θύελλα,
όπως για τους φιλάθλους η καθυστερημένη σιωπή του Μπάγιεβιτς είναι γεμάτη έργα.