Iστορία : τα έχει όλα και συμφέρει…

ΜΙΛΑΜΕ, λοιπόν, για ιστορική μνήμη. Οι λαοί πρέπει να γνωρίζουν την
Ιστορία τους. Τα παιδιά να πατάνε στη γνώση του παρελθόντος για να χτίσουν
παρόν και μέλλον. Τα στηλιτεύουμε όταν βγαίνουν και λένε ότι την 28η Οκτωβρίου
έπεσε η Τουρκοκρατία. Αυτή η γενιά, βρε παιδί μου, όλο με ηλεκτρονικά
ασχολείται. Αδιαφορεί για την ιστορική κληρονομιά της. Είναι αγράμματη,
αμόρφωτη, αστοιχείωτη, αναλφάβητη, την τύφλα της…

Επειδή, λοιπόν, συμβαίνουν όλα αυτά τα νόστιμα, πήρα το βιβλίο Ιστορίας που
διδάσκεται στην Έκτη Δημοτικού. Τίτλος «Στα Νεότερα Χρόνια». Κι ερωτώ τώρα
εγώ: Ποια είναι αυτά τα «νεότερα χρόνια»; Ποια περίοδο καλύπτει η διδακτέα
ύλη; Από πότε έως πότε κι από πού κι ώς πού;

TO ΒΙΒΛΙΟ αρχίζει αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Πού
τελειώνει, θα μου πεις. (Εγώ να σου πω, εσύ θα με πιστέψεις;). Μετά τη χούντα
του 1967. Μάλιστα. Τελευταίο κεφάλαιο «Προς την Ενωμένη Ευρώπη».

ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι μέσα σε μια χρονιά, με μία ή δύο ώρες Ιστορία την
εβδομάδα, τα παιδιά καλούνται να καλύψουν πάνω από πέντε αιώνες. Πέντε αιώνες
όπου γίνεται το έλα να δεις. Σημαντικότατα, θεμελιώδη γεγονότα δεν τα
μαθαίνουνε. Τα ξεπετάνε. Από αιώνα σε αιώνα, τα παιδιά τρέχουν σαν τρελά. Ως
Ιάπωνες τουρίστες που καλύπτουν το Λούβρο σε 45 λεπτά. Δεν στεκόμαστε πουθενά.
Δεν εμβαθύνουμε. Δεν αναλύουμε. Άρα, δεν καταλαβαίνουμε. Τίποτα.

ΓΙΑ NA ΚΑΛΥΦΘΕΙ ο δρόμος ταχύτητας από την Άλωση μέχρι την Ενωμένη
Ευρώπη, οι μαθητές – αθλητές χιμάνε στα κουλουάρ των αιώνων κι όποιον πάρει ο
χάρος: Οθωμανική Αυτοκρατορία, δάσκαλοι του Γένους, Φεραίος, Φιλική Εταιρεία,
Επανάσταση, κυβερνήτης Καποδίστριας, Όθωνας, Βαλκανικοί Πόλεμοι, A’
Παγκόσμιος, Μικρασία, B’ Παγκόσμιος, Εμφύλιος, Χούντα, Μεταπολίτευση,
Κυπριακό, Ενωμένη Ευρώπη. Όλα μαζί, όλα χύμα στο κύμα. Μέσα σε κάθε κεφάλαιο
μπουρδουκλωμένα ονόματα, χρονολογίες, τοπωνύμια. Με τον σωρό, με το κιλό, με
τη στοίβα.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ αναφέρω το Κεφάλαιο 20 με τίτλο «H Επανάσταση σημειώνει
επιτυχίες». Μέσα σε μία σελίδα – μέσα σε μία και μόνη σελίδα – από όλα έχει ο
μπαχτσές. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν για τον Κολοκοτρώνη και την Τριπολιτσά.
Τον Αθανάσιο Διάκο και την Αλαμάνα. Τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και το Χάνι της
Γραβιάς. Τον Αγγελή Γαβγίνα στα Βρυσάκια. Τον Γκούρα στα Βασιλικά. Το τούρκικο
καράβι που πυρπολήθηκε στην Ερεσό.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ πάντα σελίδα – όχι δεν την αλλάζω, αυτήν ξέρω, αυτήν
εμπιστεύομαι – τα εξουθενωμένα παιδιά αποστηθίζουν όλα τα παραπάνω και
επιπλέον: Αλή πασά, Μουσταφάμπεη, Χουρσίτ, Κιοσέ Μεχμέτ, Ομέρ Βρυώνη,
Γιάννενα, Βαλτέτσι, Ανατολική Ελλάδα, Στερεά Ελλάδα, Χαλκομάτα, Επίσκοπο
Σαλώνων Ησαΐα. Και πάει λέγοντας. Ποιοι να τα μάθουν όλα αυτά; Οι μαθητές της
Έκτης. Που άλλη δουλειά δεν έχουν, από το πρωί ώς το βράδυ, να παπαγαλίζουν
της τρελής το μαλλί. Τι να πρωτοδιαβάσουν; Πότε να το πρωτοδιαβάσουν, όταν
έχουν άλλα διακόσια μαθήματα μέσα σε ένα απόγευμα;

Κι ύστερα λέμε πως τα παιδιά είναι στην κοσμάρα τους. Κι ύστερα λέμε πως τα
παιδιά δεν ξέρουν Ιστορία. Μα, αν ένας λαός θέλει να διατηρήσει τη μνήμη του,
πρέπει πρώτα να αγαπήσει την Ιστορία του.

Να την αγαπήσει. Όχι να τη δολοφονήσει.