ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο δικός τους άνθρωπος

H ιστορία που ακολουθεί θα μπορούσε να αποτελέσει θέμα σε δελτίο ειδήσεων,
ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Πριν από λίγες ημέρες
έτυχε να είμαι αυτόπτης μάρτυρας της προσπάθειας ενός ασφαλισμένου να
διευθετήσει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες ώστε να περάσει από την αρμόδια
υγειονομική επιτροπή και να εγκριθεί η άδεια ασθενείας του. Καθ’ όλη τη
διάρκεια της «οδύσσειάς» του, όπως εξελίχθηκε, δεν έχανε το χαμόγελο και την
υπομονή του. Πλησίαζε τους υπαλλήλους με ευγένεια, τους καλημέριζε και τους
εξέθετε το πρόβλημά του. Από τα συμφραζόμενα κατάλαβα ότι ήταν η πρώτη φορά
που τύχαινε να έχει πάρε – δώσε με τις συγκεκριμένες υπηρεσίες. Οι υπάλληλοι
χωρίς καν να μπουν στον κόπο να κοιτάξουν τον «πελάτη», τον είχαν κάνει…
μπαλάκι. Δεν μέτρησα πόσες φορές ανεβοκατέβηκε τους ορόφους του κτιρίου.
Μάλλον ήταν και το τελευταίο που τον ενδιέφερε, αφού εκείνο που προείχε ήταν
να καταφέρει να νικήσει το τέρας της γραφειοκρατίας και να επιστρέψει σπίτι
του. Μάταια… Γιατί, όπως εξηγούσε παρουσία και άλλων, το ίδιο δρομολόγιο το
έκανε πολλές φορές. Γι’ αυτό και αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη η παρέμβαση ενός
άλλου υπαλλήλου, που για πρώτη φορά συναντούσε, αλλά έκανε τα πάντα για να τον
διευκολύνει. Μέσα στα επόμενα λεπτά διαπίστωσα ότι όσοι είχαν συχνές
συναλλαγές με τη συγκεκριμένη υπηρεσία τον γνώριζαν με το μικρό του όνομα. Δεν
το έκανε για να γίνει διάσημος, όπως οι παίκτες ενός ριάλιτι, ούτε γιατί
προσδοκούσε σε άλλα οφέλη. Έχει γίνει ο δικός τους άνθρωπος στις δύσκολες
στιγμές. H παρουσία του εκεί ήταν για όλους αυτούς τους ανθρώπους μία καλή
είδηση…