RΑDΙΟΗΕΑD «Kάνουμε μουσική για να φτάσουμε μακριά»

Τι προτείνουν για την σκοτεινή – δισκογραφικώς – εποχή μας οι Radiohead; «Όλοι πρέπει να δουλέψουμε πιο πολύ. Και οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες είναι καιρός να κάνουν ένα βήμα πίσω και να δουν όλη την εικόνα. Μπας και καταλάβουν τι γίνεται»

Μπορεί να ήταν από την καραμέλα που έλειωνε σιγά σιγά στο στόμα του, αλλά ο
Τομ Γιορκ είχε τη γλύκα του ευτυχισμένου ανθρώπου. Με πλήρη επίγνωση αυτού που
λέω, ο Τομ Γιόρκ, των Radiohead, με το κοπιράιτ της ροκ μελαγχολίας, μοιάζει
να δραπέτευσε από το οργοουλικό γκρίζο τοπίο που έχει ορίσει σαν φόντο της
ζωής του, για μια χαλαρωτική κουβέντα. Και μουσική.

«Δεν καταλαβαίνω – λέει – γιατί επιμένουν ότι απομακρυνόμαστε από το κυρίως
ρεύμα; Λάθος! Δεν κάνουμε μουσική για να υπάρχουμε απλώς σε ένα σκοτεινό κενό.
Θέλουμε να φτάσουμε όσο γίνεται πιο μακριά».

Πάντως, αν δεν ήταν η καραμέλα που έλειωνε στο στόμα του Γιορκ, ήταν σίγουρα η
περίσταση. Οι Radiohead (οι δύο από αυτούς ο Τομ Γιορκ και ο Τζίμι Γκρίνγουντ)
έπαιξαν στα ιστορικά στούντιο του BBC στο Μέιντα Βέιλ σόου ακουστικό και
χαμηλών τόνων, που μετέδωσε το Radio One στη σειρά των πολύ ιδιαίτερων
ηχογραφήσεών του. Και… ήμασταν και εμείς εκεί. Νιώθω ήδη την ανάσα των
φανατικών του γκρουπ στον λαιμό μου.

H τύχη είναι με τους τολμηρούς, αλλά δεν ήταν από τόλμη – ήταν η
έμπνευση της στιγμής και η παγωνιά της Μέιντα Βέιλ, που παραμέρισα
υπομονετικούς θαυμαστές του γκρουπ για να ρωτήσω τον υπεύθυνο της εισόδου στο
στούντιο, αν είχε πληροφορίες για μια συνέντευξη πριν από την ηχογράφηση των
Radiohead, μου απάντησε πως δεν είχε και μήπως θα ήταν καλύτερα να το έψαχνα
μόνη μου. Λοιπόν, ορίστε – μου είπε – η κάρτα σας (σημείωσε στοιχεία και ώρα
εισόδου), ακολουθήστε τον διάδρομο προς το στούντιο M1. Βρισκόμουν ήδη μέσα
στα στούντιο του BBC. Μόνη μου, στους διαδρόμους, προς το Μ1. Εκεί που είχαν
παίξει οι Beatles και οι Rolling Stones και άλλοι και άλλοι. Ήταν σαν να
άκουγα τη φωνή του Λένον να τραγουδάει ψιθυριστά «Hey Jude», παράξενη αίσθηση.
Επιτάχυνα το βήμα, έπρεπε να κατέβω κι άλλες σκάλες. Άκουσα μια πόρτα να
ανοίγει απότομα. «Πού πηγαίνετε ακριβώς;». Στο Μ1, απάντησα. «Καλά πάτε, μου
είπε. Μην ανησυχείτε, βγαίνετε πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι μπαίνετε εδώ μέσα».
Δεν είναι κακό αυτό.

Το M1 είχε απ’ έξω αναμμένο κόκκινο φωτάκι. Που θα πει πως έγραφαν και ίσως
δεν δέχονταν επισκέπτες. Έκανα όμως ό,τι θα έκανε κάθε καλός ρεπόρτερ. Άνοιξα
την πόρτα (σιγά σιγά) και μπήκα. Το… μισό των Radiohead – o Τoμ και ο Τζόνι
– έκαναν πρόβες, μέσα ήταν δύο τρεις άνθρωποι του ήχου. Αυτοί όλοι κι όλοι.
Πανικός! Δεν είχα κλείσει το κινητό. Βγαίνω αμέσως και το κλείνω. Κανείς δεν
με ρωτάει τι και πώς. Και παρακολουθώ λαθραία ένα μίνι σόου σχεδόν για μένα.
Έπαιξαν και κάτι από Νιλ Γιανγκ, αν δεν κάνω λάθος. Αλλά, τι σημασία έχει,
όταν έχεις απέναντί σου τον πιο διάσημο αντι-σταρ της εποχής. Τον Τομ Γιορκ,
με το γνωστό -μόλις-σηκώθηκα-από-το-κρεβάτι-λουκ, ψαλιδισμένα μπλου-τζιν (γι’
αυτές τις τρύπες πλήρωσα πολλά λεφτά θα πει αργότερα), μπόι αρκετά κάτω του
μετρίου, πλην όμως ανάστημα στα ύψη. Αφού ο μίστερ Radiohead έχει τα κότσια να
μη διαπραγματεύεται τίποτε.

Ο Γιορκ και ο Γκρίνγουντ κάθονται σε δύο ψηλά σκαμπό, δίπλα στα οποία θα
προστεθούν άλλα δύο, άλλων δύο Radiohead και εμείς σε μαύρα, δερμάτινα βολικά
«πουφ», σκηνικό που μπορεί να έμοιαζε λίγο με σχολείο, αλλά εκείνη τη στιγμή
κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο. Οι μπίρες πάνω στα ξύλινα χαμηλά τραπέζια και όλο
το στούντιο που φαινόταν παλιό είχαν κάτι από αυτή την μποέμικη, αδούλευτη,
ατμόσφαιρα που σήμερα πουλιέται πολύ ακριβά. Κοντά, ένας «μόικαν» – το λουκ με
το… λοφίο – άσχετο λίγο με τους υπόλοιπους, αλλά συμπαθητικό γιατί δείχνει
μία αντίδραση και ένας άλλο με τι-σερτ των Ramones, τελευταία λέξη της μόδας.

Λοιπόν, είναι πραγματικά τόσο άσχημα τα πράγματα εκεί έξω;

«A, ναι σίγουρα. Κοιτάξτε τη δισκογραφία. Τον τρόπο που δουλεύουν και που
σκέπτονται. Συγκροτήματα σαν και εμάς, θα είναι πολύ δύσκολο να ενταχθούν μέσα
σε αυτό το πλάνο. Όλο και πιο δύσκολο».

Μήπως και οι Radiohead αδιαφορούν για τον πολύ κόσμο;

«Κάθε άλλο. Ειδικά αυτήν τη φορά κάναμε μεγάλες προσπάθειες να είμαστε καλοί.
Συνεντεύξεις, βιντεοκλίπ, τα πάντα κάναμε. Και πάλι αυτή η αίσθηση ότι δεν
ανήκουμε…».

Πώς ήταν η εμπειρία σας από την Αμερική, κυρίως όταν βροντοφωνάξατε κατά
του Μπους;

«Στην Αμερική υπάρχει πολύ δυνατό underground κίνημα, που εκφράζεται δυναμικά
και με πολλούς τρόπους. Εντυπωσιαστήκαμε με την θερμότατη υποδοχή».

Και τα βραβεία Γκράμι;

«Μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Σκέψου να κάθεσαι δίπλα στη Μαντόνα και την
Αγκιλέρα! Μάλλον είχαμε πιει κάτι παραπάνω, δεν είπαμε τίποτε όταν ήρθε η
σειρά μας για το βραβείο, βγήκαμε από λάθος έξοδο και μας μάζεψε κάποιος από
το FBI!».

Με μια ματιά…

Τόπος γέννησης: Οξφόρδη.

Ηλεκτρονική μουσική; Και ναι, και όχι (Ok Computer).

Ταυτότητα: Οι (πραγματικοί) σωτήρες του ροκ.

Υποψήφιοι: Για τέσσερα βραβεία Γκράμι, φέτος.

TV: H δική τους. Στο http: //www.radiohead.com

2+2=5: (Κατευθείαν από τον Τζορτζ Όργουελ) είναι το καινούργιο τους
σινγκλ.

Action Aid: Κάνουν πράξη τα λόγια τους και τραγουδούν για το κοινό καλό.