Ξεχάσατε τα κουδούνια

Όχι, δεν είναι διαγωνισμός αντικειμένων και λουλουδιών. Είναι το πλατώ του «Καλώς τους», της Ρούλας Κορομηλά

Αγαπάμε τα χρώματα. Φτιάχνουν το κέφι. H φύση τα προσφέρει σε αρμονικές
συνθέσεις, να γλυκαίνουν το μάτι. Σοφή. Υποτίθεται ότι οι κανόνες της
αισθητικής των χώρων που ζουν οι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούν την ίδια
αρμονία. Να μην αγριεύεται ο άνθρωπος, να μη λιγώνει και εξοντώνεται από την
προσπάθεια να αναλύσει και να «χωνέψει» αντικείμενα και χρωματικούς
συνδυασμούς.

Αυτό που συμβαίνει, όμως, με τα ντεκόρ των πρωινάδικων μοιάζει με τιμωρία για
το ανθρώπινο μάτι. Έχουν διαμορφώσει μια δική τους «σχολή» ντεκορασιόν. Κάτι
σαν να παίρνουμε όποιο χρώμα μας γυαλίσει και το μπερδεύουμε, και λουλούδια,
και φυτά, να λιγώνει το βλέμμα, σαν κυρία που δεν εμπιστεύεται χρόνο και
χαρακτηριστικά και αποζητά να τραβήξει το βλέμμα με φανταχτερά αξεσουάρ και
φτιασίδια.

Κόψτε κάτι! Πόσο να φορτωθεί το μάτι του ανθρώπου χρώματα, βαζάκια και
λουλουδάκια, μαξιλαράκια και απομιμήσεις γαλάζιου ουρανού; Αν προσθέσει κανείς
και τις ενδυματολογικές επιλογές αυτών που παρουσιάζουν τα εν λόγω
προγράμματα, εξίσου φανταχτερές έως ακραίες, καταλήγουμε στην εξόντωση κάθε
έννοιας αισθητικής.

Έχει κανείς την αίσθηση, βλέποντας αυτόν τον συνωστισμό ετερόκλητων και
φανταχτερών αντικειμένων, πως γίνεται συστηματική προσπάθεια να μεταφερθεί
στην οθόνη η ατμόσφαιρα εμποροπανηγύρεως.

Το μεγάλο σουξέ, ωστόσο, της αισθητικής των πρωινάδικων είναι οι
απομιμήσεις χώρων. Βεράντας, για παράδειγμα, για τις συζητήσεις με καλλιτέχνες
στη Ρούλα Κορομηλά ή καφενείου, με συνθέσεις από φοίνικες και φίκους στο
βάθος, τραπεζάκια καφενείου και παγκάκι – παρουσιάστρια και καλεσμένοι
μεταφέρονται από τα μεν στο δε κατά τη διάρκεια της συζήτησης, για νά ‘χει
δράση η εκπομπή – και στο δάπεδο φωτεινά πλακάκια, από αυτά που συνηθίζονται
σε μπαρ, ντίσκο και άλλα νυχτερινά κέντρα.

Ειδικώς στην εκπομπή τής Ρούλας Κορομηλά μοιάζει να γίνεται διαγωνισμός
αντικειμένων και λουλουδιών. Γωνία λευκού καναπέ, φόντο αφίσα που δείχνει
ουρανό, στο τραπεζάκι μπροστά μια σύνθεση λουλουδιών σε μπουκέτο, μια άλλη
σύνθεση με κόκκινα αντικείμενα αγνώστου προελεύσεως και στη μέση πολλά γαλάζια
κεράκια, άλλη σύνθεση με πράσινα φυτά και επιπλέον γαλάζια κεράκια,
διακοσμητικά αδιευκρίνιστου σχήματος και χρησιμότητας, πορτοκαλί κερί, δίπλα
ένα ακόμη τραπεζάκι – δεν χωρούσαν όλα στο ένα – με άλλες συνθέσεις
λουλουδιών, δίπλα στην παρουσιάστρια στο πάτωμα ένα ακόμη μπουκέτο πορτοκαλί
λουλουδιών και, καθώς απομακρύνεται το πλάνο, βλέπουμε ριχτάρια στους
καναπέδες να προσθέτουν με πείσμα και άλλο χρώμα στην ήδη εξαντλητική ποικιλία
της εικόνας. H ίδια η παρουσιάστρια «σπάει» τους απαλούς χρωματισμούς τού
ντεκόρ με χρώματα μαύρο και έντονο κόκκινο του κοστουμιού που φοράει.
Αντέχουμε;

Έχει και συνέχεια. Είναι ο χώρος με τους κόκκινους καναπέδες, όπου
γίνονται τα παιχνίδια και όπου μεταξύ πολύχρωμων μπαλονιών διακρίνουμε και
σκαμπό απομίμηση μπάλας ποδοσφαίρου (!).

Μετά έχουμε τις κουζίνες, εκεί που ασκείται και διδάσκεται στο φιλοθεάμον
κοινό η τέχνη τής μαγειρικής. Ντουλάπια πορτοκαλί, πράσινα ή σε χλωμό κίτρινο,
άδεια φυσικά, ουδείς τα ανοίγει, κουζίνα να φαίνονται τα μάτια και ο βρασμός
στην κατσαρόλα για να υπάρχει το απαραίτητο ριάλιτι της μαγειρικής και
φούρνος, οπωσδήποτε πάγκος εργασίας και το χάος δεξιά και αριστερά, απ’ όπου
ξεπροβάλλει μερικές φορές ένα χέρι – επίσης αγνώστου προελεύσεως – να
προσφέρει κάτι που ξεχάστηκε από τα υλικά.

Το ντεκόρ στης Ελένης Μενεγάκη φέρνει σε σπιτικό τής Μπάρμπι: πιο απαλοί
χρωματισμοί, πιο «στρογγυλοί» οι καναπέδες να χωρούν στριμωχτά οι καλεσμένοι ο
ένας δίπλα στον άλλον και η Ελένη απέναντι, πιο λιτό το ντεκόρ, με οθόνες και
φυσικά πορτοκαλί, πολύ πορτοκαλί.

Κολλύριο να καθαρίσει το μάτι

Το ίδιο χρώμα προτιμούν και στου Γρηγόρη Αρναούτογλου: πολύ πορτοκαλί, όπου
δεν λείπουν τα βαζάκια και μια σκάλα απ’ όπου κατεβαίνουν μοντέλα και
καλεσμένοι – κάνει πιο αρχοντικό. Και εδώ το ουρανί φόντο απαραίτητο «σπάει»
με μπλε-μοβ κοντραπλακέ, τραπέζι μεταλλικό, πίσω ράφι με διακοσμητικά και
λουλούδια. H χρωματική πανδαισία συνεχίζεται στο δάπεδο, να γίνεται ένα με
τους τοίχους, να μην υπάρχουν διαστάσεις – σαν τα λευκά κελιά, απλώς εδώ είναι
πολύχρωμα.

Κατόπιν αυτού του πρωινού αχταρμά χρωμάτων και διακοσμητικών, λουλουδιών
και απομιμήσεων, το μόνο προϊόν που μπορεί να έχει κατανάλωση είναι τα
κολλύρια γιατί, δεν μπορεί, θά ‘χει θαμπώσει το μάτι.