[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΩΡΑ που πλησιάζουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, καλό είναι να
δούμε ότι ένας άλλος τομέας της ελληνικής πραγματικότητας συμμετέχει κάθε
χρόνο σε παγκόσμιους διαγωνισμούς και προβάλλει διεθνώς τα έργα της Ελλάδας
κερδίζοντας πολλές φορές βραβεία. Ο λόγος για τον πολιτισμό μας και την
προβολή του έργου των Ελλήνων καλλιτεχνών στο εξωτερικό. Πρόσφατο παράδειγμα,
η συμμετοχή της δωδέκατης ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το λιβάδι που
δακρύζει», που θα διαγωνιστεί στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ
Βερολίνου (12/2/04). Πριν από πέντε χρόνια, ο πιο διάσημος Έλληνας σκηνοθέτης
κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών με το «Μία αιωνιότητα και
μία μέρα». Βραβείο που – τηρουμένων των αναλογιών – έχει τη δυναμική ενός
Νόμπελ στον κινηματογραφικό χώρο, καθώς αυτό το φεστιβάλ είναι το πιο έγκυρο
και αστραφτερό παγκοσμίως. Τώρα, ο ίδιος σκηνοθέτης συμμετέχει στο τρίτο πιο
ένδοξο φεστιβάλ της υφηλίου – Κάννες, Βενετία, Βερολίνο. Και πέρα από τη
βράβευσή του ή όχι, το γεγονός ότι η διεύθυνση του φεστιβάλ ζήτησε επίμονα την
συμμετοχή του Teo – έστω και εκτός συναγωνισμού, κάτι που το αρνήθηκε ο
σκηνοθέτης, ο οποίος δεν φοβήθηκε ως καθιερωμένος να διαγωνιστεί με παλιούς
και νέους… – δείχνει την απήχηση που έχει το έργο του στο εξωτερικό.

Πέρα από τον εγχώριο μικρόκοσμο – και μικρόψυχο πολλές φορές απέναντι σε
συμπατριώτες μας με διεθνή αναγνώριση – η συμμετοχή ενός ελληνικού έργου σε
φεστιβάλ σαν αυτό του Βερολίνου θα έπρεπε να είχε κινητοποιήσει όλους τους
μηχανισμούς της ελληνικής πραγματικότητας, κρατικούς και ιδιωτικούς. Κάτι που
γίνεται, πολύ σωστά, όταν διαγωνίζεται ένας αθλητής μας ή μια ομάδα μας σε
διεθνή τουρνουά. Δεν αρκεί όμως που την ημέρα της προβολής της ταινίας στο
Βερολίνο θα υπάρχει απευθείας σύνδεση με τον χώρο του φεστιβάλ σε τρεις
αίθουσες της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας που θα κάνουν πρεμιέρα
της ταινίας και ο διαγωνιζόμενος Θόδωρος Αγγελόπουλος θα στείλει χαιρετισμό…
Είναι πολύ λίγο.