Στο μπαλκόνι της… Iστορίας

Το Δημοτικό Θέατρο της Πάτρας ήταν κατάμεστο από κόσμο εκείνο το βράδυ της
10ης Οκτωβρίου του 1981. Όρθιοι οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ έφταναν μέχρι έξω, στα
πεζοδρόμια της Πλατείας Γεωργίου. Ο ενθουσιασμός, μόλις μία εβδομάδα πριν από
τις εκλογές, ήταν στο ζενίθ.

Μέρες του ’81. O κόσμος της αχαϊκής πρωτεύουσας επευφημεί τον νεαρό τότε Γιώργο Παπανδρέου που παρουσίασε ένα νέο προφίλ χωρίς συνθήματα και θριαμβολογίες, αλλά διατυπώνοντας με μεστό λόγο τις προσωπικές του σκέψεις: «H γενιά μας – είπε – περνάει ιστορικές στιγμές. H Δεξιά ήθελε να την καθυποτάξει στη λογική του ρουσφετιού και του παλαιοκομματισμού, στη λογική της υποτέλειας. Ήθελε να της βάλει φραγμό στη σκέψη, να την αλλοτριώσει πολιτιστικά»

H βραδιά ήταν αφιερωμένη στους νέους. Μίλησαν ο γραμματέας της Νομαρχιακής
Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, ο υπεύθυνος Νεολαίας και Τύπου, και άρχισαν να ανεβαίνουν
στο βήμα οι υποψήφιοι βουλευτές του κόμματος που διεκδικούσε τότε την
κυβέρνηση και την εξουσία.

Όταν ακούστηκε το όνομα του υποψηφίου τότε Γιώργου Παπανδρέου, το όμορφο
θέατρο – έργο Τσίλερ – σείστηκε. Ο γραμματέας της Νομαρχιακής, Παύλος
Διαμαντόπουλος, στενός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, έσκυψε στον διπλανό του
στο προεδρείο και του είπε: «Για να δούμε αν είναι και μπαλκονάτος ο Γιώργος».

Ο Γιώργος Παπανδρέου με συστολή ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου, ύψωσε το χέρι,
όπως το σήκωνε ο παππούς του, ο Γέρος της Δημοκρατίας και άρχισε να μιλάει
αργά αλλά σταθερά.

«H γενιά μας – είπε – περνάει ιστορικές στιγμές. H Δεξιά ήθελε να την
καθυποτάξει στη λογική του ρουσφετιού και του παλαιοκομματισμού, στη λογική
της υποτέλειας. Ήθελε να της βάλει φραγμό στη σκέψη, να την αλλοτριώσει
πολιτιστικά».

Τον διέκοπτε ο κόσμος. Ο κόσμος άρχισε να τον επευφημεί. Οι υπόλοιποι
υποψήφιοι βουλευτές αλληλοκοιτάζονταν. Μέχρι εκείνη την ώρα τον ήξεραν ως ένα
«μαζεμένο, ήρεμο νέο που δεν ήταν εύκολο να βγει στο μπαλκόνι». Και ξαφνικά
τον έβλεπαν να μιλάει σε ένα θέατρο κατάμεστο από κόσμο που τον διέκοπτε
συνεχώς με χειροκροτήματα.

Πάντως, ο ομιλητής δεν προχώρησε σε εντυπωσιασμούς που «απαιτούσαν» οι
στιγμές. Έτσι, ενώ οι συγκεντρωμένοι περίμεναν να τους πει συνθήματα, ο
Γιώργος A. Παπανδρέου προχώρησε στην παρουσίαση των δικών του σκέψεων,
διαφορετικών από αυτές που διατύπωσαν όσοι μίλησαν πρωτύτερα: «Μετά τις
εκλογές – είπε – ξεκινά ένα δημιουργικό έργο που χρειάζεται κριτική σκέψη και
ψάξιμο για καινούργιους δρόμους, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς δογματισμούς.
Είναι ιστορική η ευκαιρία στη γενιά της αλλαγής για μια πρωτότυπη σοσιαλιστική
και αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία. Τα πρότυπα του καπιταλισμού και του υπαρκτού
σοσιαλισμού περνάνε βαθιά κρίση».

Όταν «έκλεισε» την ομιλία του ο τότε υποψήφιος βουλευτής αποθεώθηκε από το τον
κόσμο που βρισκόταν στο Δημοτικό Θέατρο. Ο Παύλος Διαμαντόπουλος έσκυψε και
πάλι στον διπλανό του και του είπε: «Δεν έπεσα έξω. Τα καταφέρνει ο μικρός.
Έχει βλέπεις και τα γονίδια του πατέρα του».

Πρωτιά με 20.000 σταυρούς. H μικρή ιστορία που γράφτηκε πριν από 23
χρόνια – όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε πρώτος στις εκλογές παίρνοντας 20.000
σταυρούς – δεν θα είχε τόση αξία αν μόλις προχθές στο επιτελείο του υπουργού
Εξωτερικών δεν γινόταν συζήτηση με ανάλογο περιεχόμενο: «Μα, θα μπορέσει ο
Γιώργος να βγει στο μπαλκόνι; Μήπως πρέπει να παρουσιάσει ένα νέο προφίλ με
συζητήσεις στην τηλεόραση; Δεν είναι καλύτερα να παρουσιάζεται σε ντιμπέιτ; Ο
διάλογος σε μικρούς χώρους δεν του ταιριάζει καλύτερα; Ναι, αλλά μήπως πρέπει
να βγάλει λόγους και σε πλατείες και να αποκτήσει την “άλλη” σχέση με την
κοινωνία και τον κόσμο; Μήπως πρέπει να οργώσει τη χώρα και να μιλάει στον
κόσμο και σε ανοιχτές συζητήσεις, ακούγοντας απόψεις, αλλά και να βγαίνει στο
μπαλκόνι, κερδίζοντας έτσι τον ψηφοφόρο και σε διαφορετική, μόνιμη
συναισθηματικά σχέση; Άλλωστε, δεν είδαμε όλοι τι έπαθε ο Κώστας Καραμανλής το
2000, που, παρά το ότι μπορεί να μιλάει στο μπαλκόνι, κλείστηκε στο Ολυμπιακό
Στάδιο και άφησε την άλλη μέρα τον Κώστα Σημίτη να μιλήσει σε μεγάλη ανοιχτή
συγκέντρωση και να κερδίσει τις εντυπώσεις;».

Προτάσεις για περιοδείες. Οι συζητήσεις δεν κατέληξαν ακόμη σε
αποτέλεσμα. Ωστόσο, αρκετοί συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου, οι οποίοι έχουν
καταλήξει στην άποψη ότι η προεκλογική καμπάνια του σημερινού υπουργού
Εξωτερικών πρέπει να είναι σύγχρονη, έχουν αρχίσει πλέον να σκέπτονται ότι «ο
νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να βγει στο μπαλκόνι».

Φυσικά, ο μεγάλος προβληματισμός του ίδιου του Γιώργου Παπανδρέου αφορά το
γεγονός ότι θα πρέπει να βγει να μιλήσει σε ανοιχτές συγκεντρώσεις όταν θα
έχει καταλήξει σε συγκεκριμένες θέσεις για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Και
αυτό το καταστάλαγμα σε «νέες προτάσεις» πρέπει να γίνει άμεσα, διότι
«περιμένουν» οι περιοδείες στην Κρήτη και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

«Χρειάζεται – πίστευε πάντα και σήμερα ακόμα περισσότερο ο Γιώργος Παπανδρέου
– να ξεπεράσουμε τους φόβους, τα ταμπού, τα θέσφατα και να τολμήσουμε, να
πάρουμε το ρίσκο της νέας πρότασης και πρακτικής. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί
ακόμα και σε ανορθόδοξες ιδέες που κατά καιρούς διατυπώνονται. Αυτό απαιτεί
θάρρος, αυτοκριτική αλλά και προσωπική και πολιτική βούληση».

Άλλωστε, ο υπουργός Εξωτερικών εγκαίρως έχει διαμηνύσει προς πολλές
κατευθύνσεις: «Βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα εποχή. Εποχή που χρειάζεται νέα
πολιτική. Εποχή που χρειάζεται νέες διαδικασίες και λειτουργίες που θα
αναδεικνύουν την πολιτική αυτή. Εποχή που χρειάζεται νέα πρόσωπα, τα οποία θα
μπορούν να εκφράσουν ή τουλάχιστον να εγγυηθούν μια νέα πολιτική και να
συνενώσουν τον ευρύτερο προοδευτικό και δημοκρατικό χώρο».