γιατί… λέμε «Aλλού με τρίβεις, δέσποτα, κι αλλού ‘χω ‘γώ τον πόνο»;

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια γυναίκα τρελά ερωτευμένη με έναν καλόγερο,
αλλά από ντροπή και σεβασμό δεν τολμούσε να του το εκφράσει ευθέως. Μια μέρα,
λοιπόν, προσποιήθηκε την άρρωστη, δήθεν ότι είχε ανυπόφορους πόνους στην
πλάτη, και παρακάλεσε τον καλόγερο, μια και ήταν μόνη, να της κάνει εντριβή
για να καλμάρει ο πόνος. Πράγματι, ο καλόγερος την επισκέφθηκε στο σπίτι της
και, όντας απονήρευτος, άρχισε να την τρίβει στην πλάτη.

H ώρα περνούσε και ο καλόγερος έτριβε μέχρι που η γυναίκα έχασε την υπομονή
της. Γύρισε τότε – όπως αναφέρει ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης
στο βιβλίο του «Λέξεις & Φράσεις Παροιμιώδης» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης),
επικαλούμενος το βιβλίο «Παραδόσεις» του N. Πολίτη – και του είπε: «Αλλού με
τρίβεις, δέσποτα, κι αλλού ‘χω ‘γώ τον πόνο».

Από τότε έμεινε η φράση και διασώθηκε έως τις μέρες μας, υποδηλώνοντας ότι η
αιτία των πραγμάτων δεν είναι εκεί που αφήνουμε να φαίνεται ότι είναι.