ΣE ΠPΩTO ENIKO Pόφημα από ιβίσκο

Φτάνοντας στο ωραίο παριζιάνικο προάστιο, το γκρουπ που κατέβηκε από το
πουλμανάκι έμοιαζε απολύτως αποφασισμένο να περάσει καλά. Επτά ώρες θεατρική
παράσταση δεν είναι αμελητέο ποσόν, έστω κι αν το έργο εξάπτει, έστω κι αν
αυτουργός αυτής της μεγαλειώδους αποκοτιάς είναι η χάρη της η Αριάν Μνούσκιν.
Άλλωστε «Το τελευταίο καραβάν σεράι: Οδύσσειες» είχε ήδη κριθεί καλλιτεχνικά.
Μέναμε εμείς, μια χιλιοστή ετερόκλητα άτομα να πούμε την τελευταία λέξη.
Μοναχικές Αμερικάνες με τα κουλτουριάρικα γυαλιά τους, Γαλλοϊρανές φοιτήτριες
με τα υπέροχα μάτια τους, Αφροευρωπαίοι γιάπηδες με τις ξανθές συζύγους τους,
φευγάτες Ρωσίδες με τα έθνικ κοσμήματά τους και δυο ξεπαγιασμένοι Έλληνες που
στα διαλείμματα πίναμε καυτό ρόφημα ιβίσκου από την εξωτική κυρία του φουαγιέ.

Ίδια εικόνα και στα παρασκήνια, που επίτηδες ήταν ανοιχτά για κάθε περίεργο.
Ηθοποιοί από κάθε καρυδιάς καρύδι καθισμένοι σε ανατολίτικα στρωσίδια
διόρθωναν το μακιγιάζ τους υπό την επήρεια ηδονικών μυρωδικών με έντονη εσάνς
βανίλιας. Όμορφος κόσμος σε αρμονική συνύπαρξη και αγαστή συνεργασία πώς θα τα
καταφέρουμε – αναρωτήθηκα – να δούμε το δράμα της παγκόσμιας προσφυγιάς ως
θέαμα χωρίς να ξεπέσουμε σε καλλιγραφίες και σκηνικά στρογγυλέματα;

Διατηρώ ακόμη τις αμφιβολίες της πρώτης στιγμής. Κι ας κατανάλωσα απνευστί το
επτάωρο σπεκτάκλ, κι ας θαύμασα το μέτρο και την οικονομία του, τη λειτουργική
του ευρηματικότητα και τα αυθεντικά – αυθεντικότατα ταχυδράματά του. Το θέατρο
άλλωστε, μια τέχνη με εμπειρία αιώνων, έχει υποχρέωση να ανταποκρίνεται
επαρκώς, τουλάχιστον στα βασικά. Αλλά κι εγώ, ως προαιώνια θεατής αλλοτρίων
δραμάτων, γιατί να νιώθω ένοχη που άλλη μια φορά αισθάνθηκα μακριά κι αλάργα
από τη μοίρα μιας Αφγανής προσφυγοπούλας που ζει στο Λονδίνο σαν να φοράει
ακόμη μπούρκα;