ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο χορός της ζωής

Παραμονή Πρωτοχρονιάς μπήκα «για μια στιγμή» στον «Ελευθερουδάκη» για ν’
αγοράσω ένα – δυο βιβλία για φίλους. Ύστερα από δύο ώρες συναρπαστικού
χαζέματος σε τίτλους, περιλήψεις, γνωστά και άγνωστα ονόματα, ο απροσδόκητος
συνδυασμός συγγραφέα (Ροζέ Γκαροντί) και τίτλου («Ο χορός στη ζωή») με έκανε
να αποφασίσω αμέσως για το πρωτοχρονιάτικο δώρο στον… εαυτό μου.

Το ρεβεγιόν της νέας χρονιάς παρ’ ολίγον να με βρει πάνω από τις σελίδες του.
Η πρώτη κιόλας παράγραφος με παρέσυρε τόσο, που χρειάστηκε να τη διαβάσω τρεις
– τέσσερις φορές, για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω: «Τι θα συνέβαινε άραγε
αν αντί να κατασκευάζουμε απλώς τη ζωή μας, είχαμε την τρέλα ή τη φρόνηση να
τη χορέψουμε;».

Ο Γάλλος φιλόσοφος, που συντρόφεψε πολλούς από τους νεανικούς προβληματισμούς
μας, εξηγεί γιατί «ο χορός δεν είναι μονάχα τέχνη, αλλά και τρόπος ζωής».

Γιατί ο σύγχρονος χορός ανασυνδέεται _ ύστερα από αιώνες μαρασμού και
περιφρόνησης _ σε αυτό που κάποτε υπήρξε ο χορός σε όλους τους λαούς και σε
όλους τους καιρούς: «Έκφραση εμπειριών, που η δύναμή τους υπερβαίνει τη δύναμη
των λέξεων και της μιμικής, με κινήσεις του κορμιού οργανωμένες σε
ακολουθίες-φορείς ενός μηνύματος και μιας σημασίας».

Ο Πλάτων έλεγε ότι «ο χορός είναι δώρο των θεών», ενώ ο μεγαλύτερος Γιαπωνέζος
ηθοποιός του Νο _ ο Κοσίρο Ματσουμότο _ έλεγε στις αρχές του εικοστού αιώνα:
«Χορεύω σημαίνει μαθαίνω τις κινήσεις των θεών».

Για τον Δάντη, στον τελευταίο ψαλμό της «Θείας κωμωδίας» του, όπου ο χορός
είναι η κύρια απασχόληση των ευτυχισμένων του Παραδείσου του, είναι «ο έρωτας
που κινεί τον ουρανό και τ’ άστρα».

Αυτή η (κατά τον Σιμωνίδη) «σιωπηλή ποίηση» δεν είναι απλώς παιχνίδι και
ψυχαγωγία. «Είναι τελετή, είναι συμμετοχή και όχι θέαμα…», λέει ο Γκαροντί.
«… Είναι μια ανάγκη της εποχής μας, που καταλύει την αποξένωση… Είναι
αποκάλυψη του ανθρώπου στον άνθρωπο…».

Και καταλήγει με κάτι πολύ επίκαιρο: «Ο χορός μπορεί να συντελέσει με
ισχυρότατο τρόπο στην πραγματοποίηση της σύνθεσης που περιμένει η εποχή μας:
της σύνθεσης μιας κοινωνίας ανοιχτής,… όπου ο άνθρωπος θα συνταίριαζε
συμφωνικά, σαν σε έναν καλοεκτελεσμένο χορό, την κοινωνική του διάσταση και τη
δημιουργικότητά του… Η αναγέννηση του χορού σαν μορφή πολιτισμού και ζωής
είναι μέρος μιας γενικότερης πάλης για έναν νέο τρόπο ζωής, για ένα νέο
καθεστώς οικονομικό και κοινωνικό, για έναν νέο άνθρωπο. Η εκλογή υπάρχει, το
επαναλαμβάνουμε και είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτήν: πολιτισμός της σύγκρουσης ή
της αρμονικής συμφωνίας».

Να, λοιπόν, μια νέα οπτική για το 2004: Σηκωθείτε, επιτέλους, από τις
πολυθρόνες, τους καναπέδες, τα τραπέζια και τα γραφεία σας και κινηθείτε στο
ρυθμό που αγαπάτε!