ΣE ΠPΩTO ENIKO Aγαπητή μου Bάσια…

Δεν τη γνώρισα ποτέ προσωπικά τη Βάσια. Την ξέρω μόνο μέσα από διηγήσεις –
κυρίως για έναν υπέρογκο λογαριασμό τηλεφώνου, ο οποίος, προ καιρού, παραλίγο
να προκαλέσει οικογενειακές τραγωδίες. Τη φίλη της και φίλη μου γνωρίζω –
εκείνη που έβαλε φωτιά στο τηλέφωνο και στην τσέπη του μπαμπά της.

Είχα καιρό να τη δω. Μέχρι που εμφανίστηκε ξαφνικά στο γραφείο – αδυνατισμένη,
όμορφη, πρώην ερωτευμένη, γεμάτη ερωτήσεις και παρατηρητική μέχρι…
λιποθυμίας. Έτσι έμαθα και για τη Βάσια. Και για την καθηγήτρια Λογοτεχνίας
και για την καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών και για την A’ Γυμνασίου. Βάσανα…

Είπαμε να τα καταγράψουμε μαζί σε ένα γράμμα προς το Λουξεμβούργο – κάτι σαν
παράπονο και μαζί ευχή πρωτοχρονιάτικη. Για μια χρονιά λιγότερο βαρετή,
λιγότερο στραβή, πιο δημιουργική και φασαριόζα. Όχι με περισσότερα, αλλά με
λίγα – έστω – αγόρια ενδιαφέροντα, που να μην είναι «ψώνια» και να πατούν
λιγουλάκι τα πόδια τους στο έδαφος.

«Αγαπητή μου Βάσια», λοιπόν… «Πρώτη Γυμνασίου φέτος και το κλίμα είναι
εντελώς καινούργιο για μένα. Κάθε μάθημα είναι ένα αίνιγμα και κάθε καθηγητής
ένας γρίφος. Έχω ώς τώρα καταφέρει να τους λύσω σχεδόν όλους… Εκτός από την
καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών! Κάθε φορά που έχουμε μάθημα ξέρει μόνο να
μοιράζει αποβολές ή να μας παίρνει τ’ αυτιά με τις φωνές της. Δεν είχα τίποτα
προσωπικό μαζί της, μέχρι που πήρα τους βαθμούς του α’ τριμήνου. Όταν
αντίκρυσα το ωραιότατο 17 μου, ξαφνιάστηκα πολύ! Κι όταν έμαθα πως ο μέσος
όρος της τάξης ήταν το 15, τότε ήταν που έμεινα με το στόμα ανοικτό! Ζήτησα
από το προεδρείο να διαμαρτυρηθούμε. Εκείνοι μου είπαν να περιμένουμε ώς το
επόμενο μάθημα, οπότε και ήρθε το τελειωτικό χτύπημα: “Όποιος τολμήσει να
κριτικάρει τους βαθμούς που έβαλα, θα δει στο επόμενο τρίμηνο κάτω από τη
βάση”, μας είπε και μείναμε όλοι κάγκελο»… Αυτά κι άλλα πιο πικάντικα έγραφε
το γράμμα. Στο τέλος συμφωνήσαμε πως, μερικές φορές, πού ξέρεις, ίσως, κάτω
από άλλες συνθήκες, λογοτεχνία, τέχνες, ποίηση κι όλα αυτά, έχουν
ενδιαφέρον…