Mετά τη Γιουβέντους θα πήγαινα μόνο στην εθνική

Ο «Πολ Νιούμαν» των γηπέδων δηλώνει ότι η Εθνική Ιταλίας θα ήταν η μόνη ομάδα που θα σκεπτόταν αν έφευγε από τη Γιούβε

Ο Μαρτσέλο Λίπι είναι ο υποψήφιος για την τεχνική καθοδήγηση της Εθνικής
Ιταλίας, αμέσως μετά τα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Πορτογαλίας.
Εκεί, στον πάγκο θα κάθεται ο Τζιοβάνι Τραπατόνι, του οποίου το συμβόλαιο
λήγει το καλοκαίρι, ενώ από τη Γερμανία το μήνυμα είναι σαφές: «Θέλουμε και
πάλι στο τιμόνι της Μπάγερν τον Τραπ».

H διακοπή του ιταλικού πρωταθλήματος, όπως ήταν επόμενο, βρήκε τους Ιταλούς
συναδέλφους σε «αναζήτηση ειδήσεων».

«Δεν επιθυμώ μετά τη Γιουβέντους να πάω σε άλλη ομάδα προκειμένου να κυνηγήσω
κι άλλους τίτλους. Αρκετά. Θα ξανασκεφτόμουν επιστροφή μόνο για την εθνική μας
που διψάει για τίτλους στον διεθνή χώρο, μετά το 1982 και το Μουντιάλ του
Μπέρτζοτ», δήλωσε ο τεχνικός της Γιουβέντους.

Στο άκουσμα αυτών των δηλώσεων, ο καθ’ ύλην υπεύθυνος μάνατζερ και γενικός
διευθυντής της «Μεγάλης Κυρίας», Μότσι, έσπευσε να πει ότι «ο Μαρτσέλο Λίπι θα
είναι στον πάγκο της Γιούβε μέχρι τη λήξη του συμβολαίου του, ήτοι τον Ιούνιο
του 2005».

Στον Μαρτσέλο Λίπι όμως δεν έλειψαν και οι προτάσεις από άλλες χώρες, τώρα και
στο παρελθόν.

Ναι, είναι αλήθεια, απάντησε ο τεχνικός της Γιούβε στους Ιταλούς συναδέλφους.
«Πρώτα από την Ισπανία, στην οποία θα πήγαινα με μεγάλη ευχαρίστηση. Μία χώρα
που θαυμάζω από κάθε άποψη και στην οποία θα μπορούσα να ζήσω και φυσικά να
εργαστώ. Ακόμα, η Αγγλία. Έχει ποδόσφαιρο που συγκινεί, ενώ το άγχος δεν είναι
όπως άλλων πρωταθλημάτων στην Ευρώπη. Δυστυχώς, όμως, δεν γνωρίζω τη γλώσσα
και χωρίς αυτό το εφόδιο στο επάγγελμά μας δεν μπορείς να έχεις θετικά
αποτελέσματα».

Με αφορμή την Ισπανία, ο Λίπι θυμήθηκε και τη μεταγραφή του Ζιντάν στη Ρεάλ».

«Ήταν μεγάλη απώλεια για το καμπιονάτο. Γιατί ο Ζιντάν είναι ένας μεγάλος
παίκτης από κάθε άποψη. Λυπήθηκα γιατί ο Ζιζού έχει χαρακτήρα, όμως κατάλαβα
τις ανάγκες που είχαν διαμορφωθεί και γι’ αυτό ποτέ δεν είπα κάτι αντίθετο από
την απόφασή του, που μας άφησε “ορφανούς” όλους με τη μεταγραφή του στη Ρεάλ».

Όμως, έχει κάτι να θυμηθεί και από την εμπειρία του στην Ίντερ: «Γνώρισα έναν
πολύ μεγάλο παίκτη. Τον Ρονάλντο. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που
έπεσε κάτω στο Ολύμπικο, σφαδάζοντας από τους πόνους στο πόδι. Ήταν για μένα η
πιο εφιαλτική στιγμή στην καριέρα μου. H καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει τη
στιγμή που ο Ρόνι μεταφερόταν στο νοσοκομείο. Μια περιπέτεια που κράτησε
μήνες…».

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Ρωτάμε συνήθως ποιο είναι το όνειρο ενός ποδοσφαιριστή ή ενός προπονητή όταν
φθάσει η ώρα να χαιρετήσει τους αγωνιστικούς χώρους. Ο Λίπι μάς φαίνεται τώρα
πιο ώριμος και πιο αποφασιστικός στα λόγια.

«Θέλω να περάσω πέντε, έξι μήνες μέσα σε μία βάρκα και να ψαρεύω, να γυρίζω
από λιμανάκι σε λιμανάκι και από όρμο σε όρμο περνώντας αξέχαστες μέρες και
νύχτες ξεγνοιασιάς… Χωρίς πολλές ερωτήσεις. Χωρίς στεναγμούς και κάπνισμα. Ή
έστω ένα πούρο μεγάλο που η στάχτη του θα πλημμύριζε τις αναμνήσεις ενός
ασπρομάλλη απόμαχου των γηπέδων…».

ΠΛΟΥΣΙΟ ΠΑΛΜΑΡΕ

Δεκατρείς τίτλοι για μία «Κυρία»

Ο Μαρτσέλο Λίπι είναι σήμερα 55 χρόνων. Ο επονομαζόμενος «Πολ Νιούμαν των
γηπέδων» έχει γευτεί τις χαρές και τη δόξα τίτλων σε κάθε ομάδα που πήγε. Όμως
για ένα πράγμα σήμερα έχει σχεδόν μετανιώσει.

«Νιώθω προδομένος από τον χρόνο απέναντι στην οικογένειά μου. Αν πέτυχα όλα
όσα μου αποδίδονται, αυτά τα οφείλω στη σύζυγό μου και τα παιδιά μου»,
εξομολογείται ο Λίπι.

Ο Μαρτσέλο Λίπι κατέκτησε στην καριέρα του 13 τίτλους, όλους στον πάγκο της
Γιουβέντους. Πέντε Πρωταθλήματα, τέσσερα Σούπερ Κύπελλα, ένα Κύπελλο Ιταλίας,
ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών, ένα Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης κι ένα Διηπειρωτικό.
«Τώρα, μετά τους τίτλους και τις επιτυχίες», δηλώνει ο τεχνικός της
Γιουβέντους, «πιστεύω ότι έχω ολοκληρώσει το έργο μου. Αρκετά πια. Σε λίγο θα
γίνω και παππούς, κάτι που απαιτεί περισσότερο χρόνο, τουλάχιστον για τα
εγγόνια μου, αφού στα παιδιά μου δεν αφιέρωσα ανάλογο χρόνο».

«Δεν λέω ότι θα σταματήσω τελείως με το ποδόσφαιρο. Αλλά θα επιθυμούσα να
προπονήσω μία ομάδα B’ κατηγορίας ή έστω της Νάπολι ή της Σαμπντόρια. Για την
εθνική ομάδα δεν θα έλεγα όχι. Είναι όνειρο κάθε τεχνικού».