Tο «τάγμα των εκσυγχρονιστών»

Γύρω στην άνοιξη του ’95, μια ομάδα στελεχών του ΠΑΣΟΚ που λίγους μήνες
αργότερα έμελλε να αποτελέσει τον κεντρικό πυρήνα συνεργατών του εκσυγχρονιστή
Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη άρχισε να γράφει τη δική της ιστορία στα
εσωκομματικά τεκταινόμενα.

Ήταν το «τάγμα των εκσυγχρονιστών» του ΠΑΣΟΚ, ένα δίκτυο… ορκισμένων
συντρόφων του Κώστα Σημίτη, που αναδείχθηκε στο προσκήνιο της πολιτικής με την
ενεργό συμμετοχή του όχι μόνο στην πορεία προς τη διαδοχή του Ανδρέα
Παπανδρέου, αλλά και αργότερα, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργικής
του θητείας. H αποστολή του «τάγματος» όπως ωστόσο αποδείχθηκε, ήταν βραχείας
διάρκειας, αφού τα μέλη του βρέθηκαν σταδιακά και για διαφορετικούς λόγους
μακριά από το κέντρο των εξελίξεων…

Μυστικές συναντήσεις

Στην αρχή και πριν από την εποχή του «Ωνασείου», οι συναντήσεις της ομάδας των
εκσυγχρονιστών γίνονταν πάντοτε απογεύματα και υπό άκρα μυστικότητα είτε στο
τότε υπουργείο Βιομηχανίας στη Μιχαλακοπούλου είτε στο δικηγορικό γραφείο του
καθηγητή Σημίτη, στην οδό Ακαδημίας 35.

Θόδωρος Τσουκάτος, Γιώργος Πασχαλίδης, Θόδωρος Κολιοπάνος, Χρίστος Βερελής,
Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Σταύρος Σουμάκης, Νίκος Θέμελης, Σωκράτης Κοσμίδης και
Γιώργος Πανταγιάς ήταν μερικοί από τους συχνότερους επισκέπτες των δύο χώρων,
όπου λιθαράκι – λιθαράκι άρχισε να κτίζεται το εκσυγχρονιστικό οικοδόμημα.

Ενίοτε στις συναντήσεις αυτές έπαιρναν μέρος και άλλοι οπαδοί τού…
εκσυγχρονισμού και στενοί φίλοι του κ. Σημίτη, όπως ο Νίκος Γκαργκάνας, οι
καθηγητές Δημήτρης Παπούλιας και Γιώργος Παπαδημητρίου, ο Αντώνης Αγγελίδης, ο
Χρήστος Πάχτας και ο Νίκος Χριστοδουλάκης, τότε γενικός γραμματέας του
υπουργείου Βιομηχανίας.

Σε καίρια πόστα

Όταν τον Ιανουάριο του 1996 ο Κώστας Σημίτης ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού
και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς κατέστη πανίσχυρος με την εκλογή του στην
προεδρία του ΠΑΣΟΚ, φρόντισε να ανταμείψει τους συνεργάτες του για τις
υπηρεσίες που του προσέφεραν αφειδώς τα τελευταία χρόνια. Και τούς παρέδωσε
καίρια πόστα σε κόμμα και κυβέρνηση. Ο βασικός άξονας των κινήσεων του
Πρωθυπουργού καθοριζόταν από μια τετράδα αποτελούμενη από τους Τάσο Μαντέλη, ο
οποίος διορίστηκε γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου, Θόδωρο Τσουκάτο, που
ανέλαβε την εποπτεία στο κόμμα, Γιώργο Πανταγιά, που ετέθη επικεφαλής στις
σχέσεις με τον Τύπο και Νίκο Θέμελη, ο οποίος διηύθυνε το πρωθυπουργικό
γραφείο. Στο σχήμα «έπαιζε» κατά καιρούς με σημαντικό ρόλο και ο Γιώργος
Πασχαλίδης, γι’ αυτό και στην πρώτη τετραετία ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού
παρά τω Πρωθυπουργώ.

Ο κ. Πασχαλίδης ήταν και ο πρώτος που απομακρύνθηκε από το Μαξίμου, αφού με
απόφαση του Πρωθυπουργού στο επόμενο κυβερνητικό σχήμα ανέλαβε καθήκοντα
υπουργού Μακεδονίας – Θράκης, ακολουθώντας – όπως είπαν πολλοί τότε – τον
δρόμο της εξορίας… Με το πέρασμα του χρόνου κι άλλα μέλη του «τάγματος» των
εκσυγχρονιστών βρέθηκαν αιφνιδίως μακριά από το κέντρο των πολιτικών
αποφάσεων. «Κάποιοι άντεξαν, αλλά οι περισσότεροι χάθηκαν» λέει ένας από τους
πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου αναφερόμενος στην περίοδο της ανέλιξης και
της πτώσης των «εξαπτέρυγων» του εκσυγχρονισμού…

Πορεία καθόδου

Τον δρόμο του κ. Πασχαλίδη ακολούθησαν αργότερα και ο πάλαι ποτέ εξ απορρήτων
του κ. Σημίτη Θόδωρος Τσουκάτος, που αποπέμφθηκε από τη Χαριλάου Τρικούπη, ο
Τάσος Μαντέλης, ο οποίος έμεινε χωρίς εμφανή αιτία άνευ χαρτοφυλακίου, αλλά
και ο Γιώργος Πανταγιάς, που έφυγε από το Μαξίμου χωρίς την πρωθυπουργική
στήριξη.

Ανάλογη πορεία ανόδου και καθόδου ακολούθησαν και οι «λοχαγοί» του ΠΑΣΟΚ, με
πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό του Μιχάλη Νεονάκη, ο βουλευτής Επικρατείας που
αντικατέστησε στο κόμμα τον Θόδωρο Τσουκάτο, αλλά προσφάτως, όπως και ο
Γιώργος Πανταγιάς, βρέθηκε ακόμη και εκτός των «πράσινων» ψηφοδελτίων…

«Τα συστήματα εξουσίας δεν είναι διαχρονικά» σχολιάζουν σήμερα κάποια από τα
πρόσωπα που βρέθηκαν πολύ κοντά στον Κώστα Σημίτη. Αυτή είναι όμως η μία
εκδοχή, προσθέτουν. H άλλη κινείται στη βάση ότι «ο Σημίτης δεν ήθελε για τους
δικούς του λόγους μετά την επικράτησή του να κρατήσει αυτό το τάγμα και το διέλυσε…».