Διαστάσεις H μαθηματική ανατομία της βίας

Το βιβλίο αποτελείται από έξι τόμους, που καταλαμβάνουν συνολικά 3.352
σελίδες. H συγκεκριμένη εξίσωση απλώνεται σε 50 σελίδες. Όμως είναι λογικό: η
εξήγηση του προβλήματος της βίας με ένα μαθηματικό τύπο δεν είναι απλό πράγμα.

«Θα εξαγάγουμε δημοκρατία». «Ακόμη κι αν είναι γενετικά μεταλλαγμένη όπως η δική μας;» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Ο Ουίλιαμ Βόλμαν έχει συγκριθεί στο παρελθόν με τον Σελίν και τον Μπουκόφσκι.
Έχει γράψει βιβλία για τους σκίνχεντ του Σαν Φρανσίσκο, για τη σοβιετική
εισβολή στο Αφγανιστάν και για πόρνες που έχουν προσβληθεί από AIDS.
Συγγραφέας ιδιαίτερα απαιτητικός από τον εαυτό του – προκειμένου να γράψει ένα
βιβλίο για τους πάγους έζησε τρεις μήνες στον Βόρειο Πόλο χωρίς προμήθειες –
επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τη φήμη του, και με το παραπάνω. Για το
τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Rising up and Rising down», που ο πρώτος τόμος
κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες στην Αμερική (Εκδ. McSweeneys), δούλευε
σχεδόν είκοσι χρόνια. To βασικό ερώτημα στο οποίο ήθελε να απαντήσει είναι το
εξής: πότε οι άνθρωποι χρησιμοποιούν βία για πολιτικούς σκοπούς και με ποιον
τρόπο το δικαιολογούν; Υπάρχει μια αυτοκρατορία, ένα έθνος, ένας πολιτικός,
που έχει μεγαλύτερο δικαίωμα από τους άλλους να προσφεύγει στη βία;

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι βρήκε μια μαθηματική εξίσωση που εξηγεί το
πρόβλημα της βίας ή, εν πάση περιπτώσει, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να
υπολογιστεί ο «παράγων αναγκαία βία» όλων των αυτοκρατοριών: είτε των
σημερινών (δηλαδή της μιας και μοναδικής, της αυτοκρατορίας του Μπους) είτε
των περασμένων. Με άλλα λόγια, ο Βόλμαν παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό μια
λογική εξίσωση που μετρά τον βαθμό βιαιότητας στις σχέσεις της αυτοκρατορίας
με τον υπόλοιπο κόσμο. Και υπολογίζει σε ποιες περιπτώσεις επιτρέπεται, ή
επιβάλλεται, μια επέμβαση. Αυτοχαρακτηρίζεται «δημοσιογράφος μερικής
απασχόλησης με αντικείμενο την ένοπλη πολιτική». Δεν ασχολείται ευθέως ούτε με
τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου ούτε με τις επιπτώσεις τους. Όπως συμφωνούν
όμως όλοι οι βιβλιοκριτικοί, το εξάτομο έργο του δεν θα μπορούσε να είναι πιο
επίκαιρο.

Ο Βόλμαν ξεκινά την έρευνα από τις κατακόμβες του Παρισιού και τελειώνει με
τις διακρίσεις εναντίον της εθνότητας Μπουράκου στην Ιαπωνία. Ενδιαμέσως,
ασχολείται με μια γυναίκα από το Αφγανιστάν που λέγεται Αντζίλα· με την
αμαζόνα Αντιόπη· με ένα φυλλάδιο των Αρείων Εθνών· με μια οργάνωση γνωστή ως
Μαύρη Οργανωτική Δύναμη· με τον Γκάντι· με τον «Στρατηγό X» των Ερυθρών Χμερ·
με τον Λένιν· με τον Λεωνίδα, τον βασιλιά της Σπάρτης· με τον Ροβεσπιέρο· με
το Σαντάμ Σίτυ· με το Ζάγκρεμπ· και με πολλούς ακόμη τόπους και ανθρώπους. H
μόνη δυνατή σύγκριση του βιβλίου αυτού είναι με την Ανατομία της Μελαγχολίας.
Με δύο διαφορές: το έργο του Βόλμαν είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από εκείνο
του Ρόμπερτ Μπάρτον. Και η βία έχει σκοτώσει πολύ περισσότερους ανθρώπους απ’
όσους η μελαγχολία.