Tων οικιών εμπιμπραμένων…

Έγραφα την Παρασκευή για την απειλητική – από φέτος – θεατρική κρίση. Που όλα
δείχνουν ότι δεν ήρθε για να περάσει και να φύγει αλλά για να μείνει και, σιγά
σιγά, μαλακά μαλακά, ύπουλα, να οξυνθεί – αλίμονο σε όποιους δεν το βλέπουν.
Και αναρωτιόμουν τι πράττουν οι άνθρωποι του θεάτρου για να την
αντιμετωπίσουν. E, λοιπόν, τίποτα! Άκουσε κανείς τα αμέσως ενδιαφερόμενα
σωματεία – Πανελλήνια Ένωση Ελευθέρου Θεάτρου (οι θιασάρχες – παραγωγοί),
Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων κ.λπ., κ.λπ.
-, τα Κρατικά Θέατρα, τα ΔΗΠΕΘΕ…, πέρα από τα μικρά, προσωπικού
διαμετρήματος φαγώματα, να έκαναν κάποια συνάντηση, να οργάνωσαν κάποια
δημόσια συζήτηση, κάποιο «στρογγυλό τραπέζι» επί του πρακτέου, περί του τι
μέλλει γενέσθαι; Όχι. Ούτε εγώ. Σφυρίζουν αδιάφορα. Και κανείς δεν αναλαμβάνει
ούτε καν την πρωτοβουλία να συγκεντρώνει στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό
των θεατών του θεάτρου και των εισιτηρίων που κόβονται, ώστε οι ίδιοι να
ξεστραβωθούν και να δουν κατά πού τραβάνε – αντίθετα τα κρύβουν σαν χαλασμένη
παρθενιά ανήλικης κόρης. Των οικιών αυτών εμπιμπραμένων αυτοί άδουσι… «Δεν
μας αφορά», θα μου πούνε κάποιοι εξ αυτών. Ελάτε όμως που όλους θα σας αφορά
σε λίγο…