ΣE ΠPΩTO ENIKO Λανθασμένες προτεραιότητες

«Τι; Είκοσι μία είναι αύριο;». Σήκωσα ξαφνικά το κεφάλι από το σωρό των
προβλημάτων και των υποχρεώσεων, των «πρέπει» και των «τρέχα», και
συνειδητοποίησα εμβρόντητη ότι τα Χριστούγεννα είναι μόλις λίγες ημέρες
μπροστά μου. Πανικός!

Σαν χθες ήταν που φυλάξαμε τα καλοκαιρινά, άρχισαν τα σχολεία και στρώσαμε τα
χαλιά, σκέφθηκα ηλίθια. Και… προσγειώθηκα απότομα μέσα στη γιορταστική
πραγματικότητα. Το κεφάλι άδειασε λίγο από τα επείγοντα καθημερινά, για να
σκεφθεί κάπως νηφάλια και ανθρώπινα. H φωνή της συνείδησης ούρλιαξε:«Δώρα!
Πήρες δώρα, για το παιδί, τους γονείς, τους θείους, τα πεθερικά, τους
Χρήστους, την Ευγενία, το βαφτιστήρι;». Και συνέχισε άτεγκτη: «Πού είναι τα
μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες, τα μαρόν γλασέ, που πάντα γέμιζαν το σπίτι;
Έφτιαξες το χριστουγεννιάτικο κέικ που αρέσει στα παιδιά;». Και μια άλλη φωνή,
όλο παιδικό παράπονο, με αποτέλειωσε: «Πού θα πάμε φέτος; Έκλεισες κάπου στα
χιόνια;». Αμέσως μετά… αυτομαστιγώθηκα: «Για το ρεβεγιόν; Τι κανόνισες;».

Πανικός νούμερο 2! Φόρεσα όπως όπως την καμπαρντίνα και τις μπότες μου και
ξεχύθηκα στους δρόμους, έξι παρά είκοσι του Σαββάτου – λίγο πριν κλείσουν τα
μαγαζιά – για να μαζέψω τα ασυμμάζευτα. Από το κινητό ειδικοποιήθηκαν με…
κόκκινο συναγερμό οι γιαγιάδες μαγείρισσες της οικογένειας για μια γρήγορη
δόση από τα πατροπαράδοτα, κλείστηκε βιαστικά κι ένα τριήμερο μετά την
Πρωτοχρονιά στο πιο κοντινό χιονοδρομικό (η υπάλληλος του γραφείου ταξιδίων
απορούσε με το θράσος μου ακόμα και να ρωτήσω για νωρίτερα).

«Το βράδυ θα σκεφθείς πιο ήρεμα τι μπορείς να οργανώσεις, τελευταία στιγμή,
για την παραμονή», παρηγόρησα τον εαυτό μου. Το χειρότερο, όμως, ήξερα ότι
είναι αλλού: Ήξερα ότι είχα χάσει το καλύτερο: τη γλυκιά αναμονή των
Χριστουγέννων, την ωραιότερη περίοδο του χρόνου… Πώς τα καταφέρνουμε –
σκέφθηκα για μια ακόμα φορά – και βάζουμε πάντα λανθασμένες προτεραιότητες στη
ζωή μας;