Διαστάσεις Ο Zεγιάντ ήθελε να μεθύσει

«Όπως ακριβώς το περιμέναμε, τον έβγαλαν από ένα στενό λαγούμι δίπλα σε μια
μικρή καλύβα, κοντά στη γενέτειρά του, το Τικρίτ. H στιγμή της σύλληψης
αιφνιδίασε τους Ιρακινούς. Είχα αρχίσει να πιστεύω πως δεν θα τον πιάσουν ποτέ».

Ένας διαφορετικός Αϊ-Βασίλης (σκίτσο του Πλαντύ από τη «Μοντ»)

Θα χαιρόμουν με το τέλος του Σαντάμ ή του Μιλόσεβιτς – λένε πολλοί – μόνο αν
τους ανέτρεπαν οι δικοί τους λαοί, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ να αναλαμβάνουν
αυτόν το ρόλο ξένοι και κυρίως οι Αμερικανοί δεν έχουν δικαίωμα να το κάνουν
ούτε είναι δική τους δουλειά. Δεν μπορείς ξαφνικά να αποφασίζεις ότι δεν
σ’αρέσει ένας ηγέτης και να αρχίζεις να βομβαρδίζεις τη χώρα του.

«Χθες το απόγευμα με ξύπνησε η φασαρία και οι πυροβολισμοί στον
δρόμο. Βαριόμουν όμως να σηκωθώ και να δω τι τρέχει, αφού δεν
υπήρχε ρεύμα. Τότε ο Ναμπίλ όρμησε στο δωμάτιό μου, φωνάζοντας
υστερικά: “Πιάσανε τον Σαντάμ! Πιάσανε τον Σαντάμ!”.
“Καλά, καλά”, είπα και σκεπάστηκα με την κουβέρτα.
Κοιμήθηκα άλλη μια ώρα, αλλά οι πυροβολισμοί και οι φωνές
συνεχίζονταν. Σηκώθηκα τότε και πήγα στο σπίτι της γιαγιάς μου,
όπου όλοι ήταν κολλημένοι στην τηλεόραση και παρακολουθούσαν
αλ-Τζαζίρα. Όταν ο Μπρέμερ είπε “Τον πιάσαμε”, έγινε
πανδαιμόνιο».

Κινήσεις εναντίον του δυνάστη έγιναν τόσο στη Γιουγκοσλαβία όσο και στο Ιράκ,
αλλά απέβησαν άκαρπες. Σιγά σιγά, οι κοινωνίες ναρκώθηκαν, αποσύρθηκαν,
παραιτήθηκαν, έγιναν κατά κάποιον τρόπο συνένοχες. Μπορεί κανείς να διανοηθεί
σήμερα μια εξέγερση των πεινασμένων και απελπισμένων στη Βόρεια Κορέα;

«Το βίντεο που έδειχνε τον Σαντάμ με μακριά μαλλιά και γένια ήταν ένα σοκ
για όλους μας. H γιαγιά μου ξέσπασε σε λυγμούς. Το αλ-Τζαζίρα
έδειξε το βίντεο ξανά και ξανά. Δεν ξέρω τι με έπιασε, αλλά
αισθάνθηκα οίκτο γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια
έμοιαζε τόσο ανθρώπινος. Εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς ένας αβοήθητος
άνδρας 66 ετών. Τον κοίταξα στα μάτια και προσπάθησα να πείσω τον εαυτό
μου ότι ήταν ο ίδιος άνθρωπος που κατέστρεψε το Ιράκ και έστειλε εκατομμύρια
ανθρώπους στο θάνατο. Έπιασα τον εαυτό μου να μιλάει στην οθόνη:
“Γιατί το έκανες αυτό στον εαυτό σου; Γιατί έπρεπε να μας βάλεις
όλους σ’ αυτό; Γιατί δεν αντιστάθηκες ή δεν αυτοκτόνησες, για να
μας απαλλάξεις απ’ αυτές τις εικόνες;”»...

Οι πόλεμοι συνιστούν ήττα του πολιτισμού. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι
δυνατόν στον 21ο αιώνα να κάνεις πως δεν βλέπεις τους δικτάτορες και τις
δικτατορίες. Ιδού, λοιπόν, η πρόκληση: να οργανωθεί μια διεθνής αλληλεγγύη
προς τους καταπιεσμένους, όλους τους καταπιεσμένους. Όχι με όπλα ούτε με
ευχολόγια, αλλά με καινούργια μέσα, έξυπνα και αποτελεσματικά.

«Αισθάνθηκα εξευτελισμένος. Βυθίστηκα σε κατάθλιψη και αισθάνθηκα
μια απελπιστική ανάγκη να μεθύσω. Έπρεπε να χαρώ, αλλά δεν
χαιρόμουν. Και εξακολουθώ να είμαι δυσαρεστημένος με τον εαυτό
μου». (Απόσπασμα κειμένου που έστειλε στο Διαδίκτυο ένας Ιρακινός
μπλόγκερ, ο Ζεγιάντ).