ΣE ΠPΩTO ENIKO Θλίψη να ακούς «παραιτημένους» Δον Kιχώτες της έρευνας

H φωνή του ακουγόταν στο τηλέφωνο πιο αργή και πιο σιγανή απ’ ό,τι συνήθως. Ο
λόγος του δεν έρρεε τόσο πλούσια όσο τον είχα συνηθίσει – και έχω την τιμή και
τη χαρά να τον γνωρίζω πάνω από δεκαπέντε χρόνια – όταν μίλαγε για τα
αγαπημένα του θέματα: τη σωστή διατροφή, την πρόληψη, την υγεία των παιδιών.

Καταξιωμένος επιστήμονας – καθηγητής Ιατρικής – στην Αμερική, γύρισε πριν από
περίπου δύο δεκαετίες στην Ελλάδα, ανασκούμπωσε αμέσως τα μανίκια και ανέλαβε
αθόρυβα δράση: έρευνα και εφαρμογή, στο Πανεπιστήμιο, στα σχολεία, στην
κοινωνία, στα χωριά και στις πόλεις. Ακούραστος εργάτης, σεμνός άνθρωπος,
ιεροκήρυκας της υγείας, μανιακός της επιστήμης, δούλευε πάντα πολύ και μίλαγε
λίγο – και πάντα με αυτόν τον ήπιο και γαλήνιο τρόπο που τον ξεχώριζε στην
επιθετική και αγχώδη εποχή μας.

Δεν άντεξα, λοιπόν, και στο τέλος της επαγγελματικής μας συζήτησης τον ρώτησα:
«Τι συμβαίνει;». «Τι να σου πω…», απάντησε απρόθυμα. «Τα “παιδιά” που
δουλεύουν στις μελέτες μας έχουν να πληρωθούν εδώ και έξι μήνες, από
γραφειοκρατικούς λόγους. Έχω αφήσει το Πανεπιστήμιο και τρέχω όλη την ημέρα
γι’ αυτά. Και το έντυπο και ηλεκτρονικό υλικό που δουλέψαμε με τόσο μεράκι για
να δοθεί για την Αγωγή Υγείας στα σχολεία όλης της Ελλάδας – από το
Νηπιαγωγείο κιόλας – παραμένει στα αζήτητα στο συρτάρι (αν και μας το
πλήρωσαν), χωρίς να ξέρουμε ουσιαστικά γιατί»…

Ήξερε ότι καταλάβαινα καλά τι σημαίνει αυτό. Γιατί είχα ήδη τα στοιχεία της
δεκαετούς έρευνας στα έξι χιλιάδες παιδιά της Κρήτης, για το πώς μια
εκπαίδευση υγείας μπορεί να αλλάξει τη ζωή τους. Πως αυτά που εκπαιδεύθηκαν
ήταν, για παράδειγμα, έως και πέντε κιλά πιο λεπτά από τα συνομήλικά τους, ότι
επέλεγαν πιο υγιεινά τρόφιμα και ότι όταν έφθαναν στην κρίσιμη εποχή της
εφηβείας υπέκυπταν στο τσιγάρο σε μισό ποσοστό από εκείνο των άλλων παιδιών.
«Φαντάζεσαι τι αποτελέσματα θα είχε μια τέτοια εκπαίδευση σε πανελλήνια
κλίμακα για τη γενιά του αύριο;», με ρώτησε.

Σε μια χώρα, που η έρευνα είναι ακόμα είδος εν ανεπαρκεία, τι θλίψη να ακούς
τόσο «παραιτημένους» τους Δον Κιχώτες της…