ΣE ΠPΩTO ENIKO Σπορ και πάρτι

Μη με παρεξηγήσετε. Και τα σπορ μού αρέσουν και τα πάρτι μού αρέσουν. Μόνο που
τούτος εδώ ο συνδυασμός τους σε «Ολυμπιακούς Αγώνες» δεν με κάνει να πετάω και
τη σκούφια μου στον αέρα, αν κάτι τέτοιο εξακολουθεί να σημαίνει τρελή χαρά.
Ίσως να φταίει που δεν είμαι από τους πρώτους που τρέχουν στον μπουφέ. Ίσως.

Προσπαθώ πάντως. Να νιώσω αυτό που λένε πως είναι δική μας υπόθεση – όλων μας
και για το καλό μας – για τη χαρά της γιορτής, αν μη τι άλλο! Προσπαθώ, αλλά
κάτι μου ξεφεύγει. Προς τη δική τους την πλευρά, προς τη δική τους υπόθεση,
κάπου αλλού.

Ξέρω τι θα ρωτήσετε (αυτά και άλλα πολλά)… Δεν θα χαρώ με τα φώτα όλου του
κόσμου στραμμένα πάνω μας; Με τους προβολείς να μας λούζουν; Με το να είμαστε
το πρόσωπο της ημέρας – και της νύχτας που θα γίνει μέρα για τις ανάγκες της
παραγωγής; Όχι και τόσο, για να πω την αλήθεια. Γιατί δίπλα στις φωταψίες,
φαίνεται πιο βαθύ το σκοτάδι και πλάι στα πυροτεχνήματα και τα εφέ, πιο
σκοτεινές οι προτροπές τους να πούμε ό,τι έχουμε να πούμε μέσα σε αυτές τις
ώρες της φήμης μας (στην εποχή που η διασημότητα αγοράζεται σχεδόν τσάμπα),
γιατί μετά κανείς δεν θα ακούει και καθόλου δεν θα νοιάζεται και μην τους
πολυσκοτίζεις γιατί ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα τρέχει προς το επόμενο
μεγάλο πάρτι, σόρι, αλλά έτσι είναι. Θα χρειαστούμε, πάντως, εθελοντές να
βοηθήσουν στο συμμάζεμα της επόμενης μέρας – αυτό είναι σίγουρο.

Και επειδή θα με παρεξηγήσετε, αν δεν το κάνατε ήδη, αυτό είναι που δεν μου
κολλάει ούτε με τα σπορ, ούτε με τη γιορτή, ούτε με το Ολυμπιακό πνεύμα τους:
πως αν έχεις τις αντιρρήσεις και τις διαφωνίες σου, κλείδωσέ τες στη σοφίτα
και μείνε κι εσύ μαζί εκεί – δεν είσαι καν καλεσμένος στο «δικό σου» πάρτι.
Ελπίζουμε κάπου να έχεις να πας.